Дарсҳо аз достони Наамон
Худованд Исо, ҳангоми таълим додан дар Носира, ба он чизе ки дар замони Элишоъи пайғамбар ба Наамон рӯй дод, ишора кард (Луқо 4:27, нигаред ба 2 Подшоҳон 5:1-14). Дар 2 Подшоҳон 2, «Илёс ба Элишоъ гуфт: «Пеш аз он ки аз ту гирифта шавам, чӣ мехоҳӣ, ки барои ту кунам?» Ва Элишоъ гуфт: «Илтимос мекунам, ки ду баробар аз рӯҳи ту бар ман бошад». Ва ӯ гуфт: «Ту чизи душвореро хостӣ; аммо агар маро бубинӣ, вақте ки аз ту гирифта мешавам, ин ба ту хоҳад шуд; аммо агар не, ин ба ту нахоҳад шуд» (оятҳои 9-10 KJV). Пас аз муддате, Элишоъ дид, ки Илёс ба осмон гирифта шуд. «Ӯ ҷомаи Илёсро, ки аз ӯ афтода буд, гирифт ... ва гуфт: «Худованд Худои Илёс куҷост?» (ояти 14). Аз он вақт инҷониб, тавассути хидмати Элишоъ бисёр чизҳо рӯй дод.
Дар 2 Подшоҳон 5 мо ба достони Наамон, сардори лашкари подшоҳи Сурия мерасем. Ӯ марди бузург, мӯҳтарам ва шуҷоъ буд – касе, ки Худованд ба ӯ пирӯзӣ дода буд (ояти 1). Худо метавонад ин корро ҳатто тавассути марде, ки махавӣ буд, анҷом диҳад!
Духтари асир
Дар давоми ҳамлаҳои худ ба Исроили Шимолӣ, ӯ ва лашкараш як қатор асиронро баргардонданд. Яке аз онҳо духтари ҷавони зираке буд, ки ба зани Наамон хидмат мекард. Ин духтараки хурдсол ба Худои Исроил имон дошт ва бовар дошт, ки Элишоъ пайғамбари Ӯст. Вай инчунин дар бораи оилаи зане, ки ба ӯ хидмат мекард, ғамхорӣ мекард ва гуфт: «Кош, хоҷаи ман бо пайғамбаре, ки дар Самария аст, мебуд! зеро ӯ ӯро [Наамонро] аз махаваш шифо медод» (ояти 3). Вақте ки занаш дар бораи суханони духтари ғуломи асир ба ӯ гуфт, Наамон гӯш кард. Чӣ қадар муҳим аст, ки мо, ва ҳатто мардони бузург, суханони хурдсолон ва фурӯтанро ба назар гирем.
Наамон рафта, ба подшоҳ он чизеро, ки аз духтари ҷавон шунида буд, нақл кард. Умеди шифо вуҷуд дошт, ҳарчанд номи пайғамбар ба онҳо маълум набуд. Подшоҳи Сурия Наамонро бо нома ба подшоҳи Исроил фиристод (ояти 6).
Элишоъи пайғамбар
Вақте ки подшоҳи Исроил номаро гирифт, намедонист чӣ кор кунад. Ӯ либосҳои худро дарида гуфт: «Оё ман Худо ҳастам, ки бикушам ва зинда кунам, ки ин мард ба ман мефиристад, то мардеро аз махаваш шифо диҳад? Бинобар ин, илтимос мекунам, ки фикр кунед ва бубинед, ки ӯ чӣ гуна бо ман ҷанҷол меҷӯяд» (ояти 7). Албатта, духтар ба подшоҳ ишора намекард, балки ба пайғамбар, ки мо медонем Элишоъ аст. Ин марди Худо, пас аз шунидани хабари подшоҳи ҳайрон, паёме фиристод, ки мард бояд «ҳоло назди ман ояд, ва ӯ хоҳад донист, ки дар Исроил пайғамбаре ҳаст» (ояти 8). Дар он вақт дар миллат имони зиёд набуд.
Наамон ба хонаи Элишоъ омад ва дар назди дар истод. Элишоъ берун наомад ва бо ӯ салом накард. Ба ҷои ин, ӯ паёмбареро фиристод, то ба Наамон бигӯяд, ки «рафта, дар Урдун ҳафт бор шуста шав, ва гӯшти ту ба ту бармегардад, ва ту пок хоҳӣ шуд» (ояти 10). Аммо, Наамон инро хеле дағал ва содда қабул кард ва ӯ хашмгин шуд! Дарёи Урдун ифлос буд, дар ҳоле ки дарёҳои Сурия беҳтар буданд. Наамон фикр мекард, ки Элишоъ берун меояд, ба исми Худованд дуо мекунад ва ӯро шифо медиҳад, аммо ин нақшаи Худо набуд. Чӣ қадар вақт мо интизор мешавем, ки Худо ба таври муайян амал кунад, аммо баъд Ӯ чизи дигареро анҷом медиҳад?
Хушбахтона, Наамон хизматгороне дошт, ки ба қадри кофӣ дилсӯз буданд, то ӯро бовар кунонанд, ки он чизеро, ки Элишоъ гуфта буд, иҷро кунад. Ҳамин тавр, ӯ рафта, «ҳафт бор дар Урдун ғӯта зад, мувофиқи сухани марди Худо: ва гӯшти ӯ мисли гӯшти кӯдаки хурдсол барқарор шуд, ва ӯ пок шуд» (ояти 14).
Наамон, шифо ёфта, бо тӯҳфаҳое, ки оварда буд, ба назди Элишоъ баргашт, аммо Наамон бояд мефаҳмид, ки илтифоти Худо фурӯхта намешавад. Ӯ ба дастури пайғамбар итоат кард ва баракат ёфт. Ин тӯҳфае аз Худо буд – на барои пардохт, балки барои озодона қабул кардан. Кас метавонад фикр кунад, ки Элишоъ метавонист тӯҳфаҳоро қабул кунад ва онҳоро барои кӯмак ба ниёзмандон истифода барад, аммо ин нияти Худо набуд.
Дар натиҷаи ин таҷриба, Наамон ибодаткунандаи Худои Исроил шуд. Ӯ ду бори хачир аз хоки Исроилро хост, то бо худ ба хона барад, зеро ӯ дар ҳақиқат бовар дошт, ки Худои Исроил акнун Худои ӯст. Мо дарк мекунем, ки Наамон ин хокро барои фароҳам овардани ҷои муносиб барои ибодати Худованд тавассути қурбониҳои сӯхтанӣ ва қурбонӣ гирифт. Ин чӣ шаҳодате барои занаш ва чӣ рӯҳбаландие барои духтари ғуломи асир мебуд.
Аммо, Наамон мушкиле дошт. Вазифаи ӯ буд, ки ба подшоҳи Сурия ҳангоми ибодати Риммон, худои ӯ, кӯмак кунад. Ӯ аз Элишоъ хост, ки инро бахшад, ва Элишоъ ба ӯ гуфт: «Ба саломатӣ рав» (ояти 19). Наамон ба Худои Исроил мубаддали ҳақиқӣ буд.
Хизматгори Элишоъ
Геҳазӣ, хизматгори Элишоъ, фикрҳои устоди худро надошт, зеро ӯ бовар дошт, ки Элишоъ бояд тӯҳфаеро аз Наамон қабул мекард. Аз ин рӯ, Геҳазӣ аз паси марди аз махав шифоёфта рафт, то аз ӯ чизе бигирад, ҳатто дар бораи дархост дурӯғ гуфт. Наамон ба Геҳазӣ бештар аз он чизе ки дархост шуда буд, дод, ва Геҳазӣ он чизҳоро гирифта, дар хонаи худ пинҳон кард. Вақте ки ӯ ба вазифаи худ дар хидмати Элишоъ баргашт, пайғамбар аз ӯ пурсид, ки куҷо рафта буд. Геҳазӣ боз дурӯғ гуфт, ки ба ҳеҷ куҷо нарафтааст.
Элишоъ ҷавоб дод: «Оё дили ман бо ту нарафт, вақте ки он мард аз аробаи худ баргашт, то бо ту вохӯрад? Оё ин вақти гирифтани пул, ва гирифтани либос, ва боғҳои зайтун, ва токзорҳо, ва гӯсфандон, ва говон, ва ғуломон, ва канизон аст?» (ояти 26). Мо бояд ба ҳамин принсип риоя кунем, зеро мо халқи осмонӣ ҳастем. Ин вақти мутамарказ кардани таваҷҷӯҳи мо ба ба даст овардани чизҳои ин ҷаҳон нест. Баъд аз ҳама, мо дар ин ҷаҳони шарир чӣ мехостем?
Дар ҳукм, Геҳазӣ махави Наамонро гирифт. Исо гуфт, ки дар замони Элишоъ ҳеҷ як махавии Исроил пок нашудааст (Луқо 4:27), аз ин рӯ Геҳазӣ бояд то маргаш махавӣ мебуд. Тамаъкорӣ, хоҳиши доштани чизҳо, мушкили ӯ буд. Эй масеҳӣ ва хизматгори Худованд, эҳтиёт шав, ки ин мушкили ту ҳам нашавад.
Оё ман бояд равам, ва дасти холӣ, ба ин тариқ Наҷотдиҳандаи азизамро вохӯрам? На як рӯзи хидмат ба Ӯ диҳам, на як тӯҳфае ба пойҳои Ӯ гузорам? Оҳ, солҳое, ки дар гуноҳ зоеъ шуданд, кош ҳоло онҳоро ба ёд оварда метавонистам. Ман онҳоро ба Наҷотдиҳандаи худ медодам, ба иродаи Ӯ бо хурсандӣ сар хам мекардам. Эй муқаддасон, бедор шавед, ҷиддӣ бошед, бархезед ва кор кунед, дар ҳоле ки ҳанӯз рӯз аст; Пеш аз он ки шаби марг туро фаро гирад, барои ҷонҳо мубориза бар, дар ҳоле ки ҳанӯз метавонӣ. —Чарлз С. Лютер (1847–1924)
