«Ҳамеша дар Рӯҳ бо ҳар гуна дуо ва илтиҷо дуо гӯед.» (Эфсӯсиён 6:18) Худованд Исо ҳамчун Инсон дидаву дониста ҷои вобастагӣ ба Худоро гирифт. Ӯ хидмати оммавии Худро дар таъмиди Худ бо дуо оғоз кард — ва онро дар салиб бо дуо ба итмом расонд. Ӯ бо дуо зиндагӣ кард ва бо дуо мурд!
Он чизе ки Ӯ барои Худо ва барои инсон кард, дар дуо анҷом дода шуд. Ӯ бо Падари Худ дар танҳоӣ, дар ҳузури шогирдони Худ, дар доираи дӯстон ва ошкоро дар салиб сухан гуфт. Ӯ барои Шимъӯн Петрус, барои шогирдони Худ, барои онҳое, ки ба воситаи каломи онҳо ба Ӯ имон меоварданд, барои душманони Худ ва барои Худаш дуо кард.
Пеш аз ва баъд аз ҳар хидмати анҷомёфта мо Ӯро танҳо дар хомӯшӣ дар назди Худо мебинем. Илова бар вақтҳое, ки Ӯ барои дуо кардан канор мерафт, Ӯ дар ҳолати доимии дуо зиндагӣ мекард, то ки Ӯ битавонад бигӯяд: «Аммо ман худро ба дуо медиҳам» (Забур 109:4).
Худо моро даъват мекунад, ки беист дуо кунем (ниг. 1 Таслӯникиён 5:17). Аммо ин дар асл чӣ тавр кор мекунад? Худо мехоҳад, ки мо на танҳо субҳ ба зону нишинем ва сипас пеш аз хоб рафтан боз, балки дар давоми рӯз дар ҳолати доимии дуо зиндагӣ кунем, илова бар вақтҳое, ки мо ба Худо баланд сухан мегӯем.
Ин маънои онро дорад, ки мо Худоро дар ҳама ҳолатҳои зиндагӣ дохил мекунем ва Ӯро дар фикрҳои худ дар пеши назари худ нигоҳ медорем. Ҳамин тавр Худованд Исо зиндагӣ мекард, ки Ӯ метавонист бигӯяд: «Ман Худовандро ҳамеша дар пеши назари худ гузоштаам» (Забур 16:8). Чӣ намунае! Дар ин замина суханони Юҳанно чӣ қадар мушкил аст: «Ҳар кӣ мегӯяд, ки дар Ӯ мемонад, бояд ба ҳамон тарзе роҳ равад, ки Ӯ роҳ рафт.» (1 Юҳанно 2:6).
Вақте ки шумо ҳаёти дуои ҳаррӯзаи худро баррасӣ мекунед, ба чӣ хулосаҳое меоед, ки чӣ қадар ба Худо вобаста ё мустақил зиндагӣ мекунед? Чӣ метавонад ба шумо дар оянда кӯмак кунад, ки рӯзро бо ҳолати доимии дуо гузаронед?
