«Худо чизҳои беақлонаи ҷаҳонро интихоб кард, то хирадмандонро хиҷил кунад; ва Худо чизҳои заифи ҷаҳонро интихоб кард, то чизҳои тавоноро хиҷил кунад.» — 1 Қӯринтиён 1:27 KJV
Вақте ки ман дар Нерӯи баҳрӣ будам, чанд хонум дар як ҷамъомади наздик пурсиданд, ки оё ман як хонуми солхӯрдаро субҳи якшанбе ба шикастани нон, ё вохӯрии ёдбуд мебарам. Ман фавран розӣ шудам, аммо тасаввур карда наметавонистам, ки ин сӯҳбати «тасодуфӣ» чӣ қадар омӯзиш ва мушкилотро ба бор меорад. Ҳамаи он чизе, ки рӯй дод, кори Худованд буд ва дар назари ман аҷиб буд (Забур 118:23).
Бо гузашти вақт ман ба ҳайрат афтодам, ки «Чӣ тавр як хонуми хурдсоли солхӯрда бо саломатии бад метавонад чунин ҷанговари тавонои Худо шавад?» Шарҳро ҳавворӣ Павлус дар номаи аввалини худ ба муқаддасони Қӯринт додааст (ниг. ба ояти дар боло зикршуда).
Бо овози ларзон, ки қувват ва қатъияти ботиниро пинҳон мекард, ӯ аз одамоне, ки вомехӯрд, мепурсид: «Оё ту Исоро дӯст медорӣ, азизам?» Дар саволи оддии ӯ чунин муҳаббат ва меҳрубонӣ буд, ки то ҷое ки ман медонам, ҳеҷ кас ҳеҷ гоҳ хафа нашудааст. Аммо ӯ на танҳо дар шаҳодат додан бартарӣ дошт.
Рӯзе ӯ сана ва вақтро зикр кард ва аз ман пурсид, ки оё ман дар он лаҳза дар хатар будам. Албатта, будам; ин чизест, ки ман аз он шарм медорам. Ӯ ба ман гуфт, ки Худованд бехатарии маро ба ёдаш овардааст ва ӯ маҷбур буд, ки дар ҳамон лаҳза барои ман дуо кунад. Ман наҷот ёфта будам. Тадриҷан, аз пораҳои сӯҳбат, ман фаҳмидам, ки Худо аксар вақт ӯро шабона бедор мекард ва водор мекард, ки аз бистар хеста, зону зада, барои касе, ки дар мушкилот ё изтироб буд, дуо кунад. Дар давоми рӯз низ ӯ эҳсос мекард, ки бояд кореро, ки мекард, қатъ кунад, то аз номи касе шафоат кунад. Аз он рӯзҳои дури гузашта, вақте ки ман як баҳрнаварди ҷавон будам, он хонуми азизи солхӯрда барои ман илҳомбахш буд.
Хусусиятҳои имондорон
Ҳамаи мо тӯҳфаҳо ва даъватҳои гуногун дорем, аммо баъзе чизҳо якхелаанд. Ҳамчун имондорон, ҳамаи мо бояд дуо кунем ва якдигарро рӯҳбаланд кунем. Шояд ҳамаи мо евангелист набошем, аммо ҳамаи мо даъват шудаем, ки шаҳодат диҳем ва «ҳамеша тайёр бошем, ки ба ҳар касе, ки аз шумо сабаби умедеро, ки дар шумост, бо фурӯтанӣ ва тарсу ҳарос мепурсад, ҷавоб диҳем» (1 Петрус 3:15).
Ҳамаи мо муаллим нестем, аммо ҳамаи мо метавонем қабул кунем, ки Худо моро барои тасаллӣ ва рӯҳбаландӣ даъват кардааст. Ишаъё гуфт: «Худованд Худо ба ман забони доноёнро додааст, то бидонам, ки чӣ тавр ба хасташуда сухане дар вақташ гӯям» (Ишаъё 50:4).
Албатта, ҳамаи мо воиз ё муждарасони Инҷил нестем, аммо мо метавонем муҳаббати Масеҳро нишон диҳем, ки дар дилҳои мо рехта шудааст ва ба атрофиёнамон фаровонӣ мекунад (Румиён 5:5). Худо ба ҳар яки мо Рӯҳи Муқаддасро додааст ва мо бояд ба ҷонҳои ташнаи атрофамон дар бораи Сарчашмаи оби зинда нақл кунем. Вақте ки мо худамон аз «оби зинда» менӯшем, ки аз ҷониби Худованд Исо дода шудааст, мо дигаронро бо қудрати Рӯҳи Худо тароват мебахшем (ниг. Юҳанно 4:7-14, 7:37-39).
Фаврӣ
Фаврияти рӯзгори мо метавонад ба коре, ки мекунем, ҳавасмандӣ бахшад. Ҷаҳон ба таҷрибаи ларзишҳои харобии наздикшаванда оғоз мекунад. Вақте ки мо хатарро наздик мебинем, мо ба Худованд ва ба ҳамсоягони худ қарздорем, ки онҳоро аз доварии даҳшатноке, ки дар уфуқ пайдо мешавад, огоҳ кунем.
Ҳизқиёл ин фикрро барои ҳама фаҳмо хеле равшан баён кардааст. Вақте ки абрҳои ҷанг ва доварӣ дар назар ҳастанд, Худо аз миёни қавми Худ посбоне хоҳад дошт, ки ҳушдор диҳад. Агар одамон бишнаванд ва огоҳӣ нагиранд, пас хуни онҳо бар онҳост. Аммо, агар онҳо бишнаванд ва огоҳӣ гиранд, ҷонҳои худро наҷот медиҳанд. Посбоне, ки ҳушдор намедиҳад, барои марги онҳое, ки бояд огоҳ мекард, масъул мешавад – хуни онҳо бар сари ӯст. Ҳамаи мо посбонем ва мо бояд дигаронро аз довариҳои наздикшавандаи Худо бар ин ҷаҳони бад огоҳ кунем. Ин масъулияти мост, ки ҳушдор диҳем ва ин корро равшан анҷом диҳем (Ҳизқиёл 33:1-9).
Агар мо зиндагии айшу ишрат дошта бошем, ба хатарҳои ҳамсоягони худ бепарво бошем, ё агар мо танҳо ба чизҳои заминӣ таваҷҷӯҳ дошта бошем, пас паёми мо номуайян хоҳад буд. Он гоҳ мо барои хуни онҳо гунаҳкор хоҳем буд (Юил 2:1; 1 Қӯринтиён 14:8).
Зиндагии арзиши абадӣ
Зиндагии арзиши абадӣ он аст, ки бо ғайрат кӯшиш мекунад, ки худро «ба Худо писандида ... каломи ҳақиқатро дуруст тақсим кунад» (2 Тимотиюс 2:15). Бе омӯзиши Китоби Муқаддас мо нотавон хоҳем буд – қодир ба таълим додан, шаҳодат додан, насиҳат кардан, тасаллӣ додан ва ибодат кардан нахоҳем буд.
Ҳамаи ин фазилатҳо бо қудрат ва фаҳмише, ки Рӯҳи Худо ба мо додааст, ба якдигар муттаҳид мешаванд (Юҳанно 16:12-14). Рӯҳ дар бораи Худ сухан намегӯяд. Ба ҷои ин, Ӯ ба мо Худованд Исоро нишон медиҳад. Мо коҳинони коҳинии муқаддас ва шоҳона ҳастем, ки қурбониҳои рӯҳониро, ки ба Худо ба воситаи Исои Масеҳ писанданд, пешкаш мекунем (1 Петрус 2:5). Мо инчунин «миллати муқаддас, қавми махсус ҳастем; то [мо] ситоиши Ӯро, ки [моро] аз зулмот ба нури аҷиби Худ даъват кардааст, нишон диҳем» (ояти 9).
Мисли коҳинии Ҳорун, мо барои хидмати муқаддас тақдис ё ҷудо карда шудаем. Чӣ тавре ки онҳо шуста, либос пӯшида ва хун ба гӯшҳо, дастҳо ва пойҳояшон молида шуда буданд, мо низ шуста ва либос пӯшидаем. Сипас дастҳои онҳо бо пораҳои қӯчқори тақдис пур карда шуданд. Ба ҳамин монанд, рӯҳҳо, ҷонҳо ва ақлҳои мо бо хуни гаронбаҳои Худованд Исо, бо хислат ва фазилатҳои Ӯ тақдис карда шудаанд. Мо ибодаткунандагони ҳақиқӣ ҳастем, ки Худованд Исо ба зани назди чоҳ дар бораи онҳо гуфта буд (Ибодат 8:1-28; Юҳанно 4:23-24).
Аввалин пайдоиши «ибодат» дар Аҳди Қадим
Иброҳим бояд то ҳадди ниҳоӣ озмуда шуда бошад, вақте ки ба ӯ гуфта шуд, ки писараш Исҳоқро ҳамчун қурбонии сӯхтанӣ пешкаш кунад. Аммо дар ин мо мебинем, ки чӣ тавр Иброҳим ва мо бо рӯҳи Худо роҳнамоӣ карда мешавем, то фаҳмем, ки барои Худои Падар қурбонӣ кардани Худованд Исо ва гузоштани гуноҳи ҳамаи мо бар Ӯ чӣ маъно дошт. Дар ин ҳикоя мо аввалин пайдоиши калимаи «ибодат»-ро пайдо мекунем ва дар он ҷо мо умқи маънои онро кашф мекунем (Ҳастӣ 22:1-19).
Ҳайвоне ҳамчун ивазкунандаи Исҳоқ қурбонӣ карда шуд, аммо косаи доварӣ аз Писари Худо гузашта натавонист (Матто 26:39). Дар ин мо қурбонии сӯхтанӣ (болоравӣ)-ро мебинем, ки мо ба Худо пешкаш мекунем; ин шукргузорӣ ва қадрдонии мо барои Худованд Исо ва аз Ӯст. Ҳамчун коҳинон ба мо пораҳои қӯчқори кушташуда дода шуданд, то мо метавонем ба Худо фазилатҳо ва корҳои меҳрубононаи Худованд Исои Масеҳро пешкаш кунем.
Китоби Забур нишон медиҳад, ки чӣ тавр қурбониҳо ва ҳадияҳо ба мо дар бораи Худованд Исо нақл мекунанд. Як мисоле, ки дар Аҳди Ҷадид бо тафсири масеҳӣ оварда шудааст, Забур 40:6-8 мебошад. Мо дар Ибриён мехонем: «Қурбонӣ ва ҳадияро Ту намехостӣ, балки ба Ман баданро омода кардӣ: Дар қурбониҳои сӯхтанӣ ва қурбониҳои гуноҳ Ту хурсандӣ надоштӣ. Он гоҳ гуфтам: Инак, ман меоям (дар китоб дар бораи Ман навишта шудааст), то иродаи Туро, эй Худо, ба ҷо оварам» (10:5-7).
Аввалин пайдоиши «ибодат» дар Аҳди Ҷадид
Аввалин пайдоиши калимаи «ибодат» дар Аҳди Ҷадид таъкид мекунад, ки чӣ тавр мо Худоро ибодат мекунем ва дар Ӯ ба воситаи Худованд Исои Масеҳ шодӣ мекунем. Ӯро фариштагон низ ибодат мекунанд (Ибриён 1:6).
Ҳикматмандон сабаби боздиди худро аввал ба Ҳиродуси Кабир дар Ерусалим шарҳ дода, пурсиданд: «Куҷост Он ки Подшоҳи Яҳудиён таваллуд шудааст? Зеро мо ситораи Ӯро дар шарқ дидем ва омадаем, ки Ӯро ибодат кунем» (Матто 2:2). Ҳикматмандон ба таври возеҳ фаҳмиданд, ки ин таваллуд, ки бо аломатҳои ғайриоддӣ дар осмони шаб эълон шуда буд, таваллуди оддӣ набуд. Онҳо сафари душвореро аз сарзаминҳои хатарнок бо тӯҳфаҳои хеле гаронбаҳо анҷом доданд, ки далели қуввати имони онҳост. Паёме, ки дар осмон навишта шуда буд, садоқати онҳо ва омодагии онҳоро барои саҷда кардан ба кӯдаки мӯъҷизавӣ ба таври амиқ барангехта буд.
Мушкилоти ниҳоӣ
Имрӯз мо имтиёзи муждарасон, сафир, коҳин, пайғамбар ва ибодаткунанда буданро дорем, ки аълои Худованд Исои Масеҳро эълон мекунем ва ба хорҳои осмонӣ ҳамроҳ мешавем, ки ситоиши Ӯро месароянд. «Лоиқ аст Баррае, ки кушта шуд, то қудрат ва сарват, ва ҳикмат ва қувват ва шараф ва ҷалол ва баракатро қабул кунад» (Ваҳй 5:12). Бигзор мо ба тавре зиндагӣ кунем, ки ба Падар шодӣ ва эҳсоси ширинӣ бахшад ва ба Худо суруди ширини доимӣ. Ин зиндагиест, ки арзиши зиндагӣ дорад ва арзиши абадӣ дорад!
— Роҷер Пенни
Ҳеҷ чиз чунин сулҳу хушбахтиро ба мисли зиндагие, ки дар ҳамоҳангии бошуурона бо нақшаи Падари осмонии мо барои мо зиндагӣ мекунад, намедиҳад. Биёед ҳаёти худро ба Худо супорем ва шароити худро ҳамчун барои некии мо фармоишшуда бубинем. Биёед дар онҳо имконияти аз ҷониби Худо додашударо бубинем, ки бо мақсадҳои Ӯ барои ҳаёти мо дар ҳамоҳангӣ зиндагӣ кунем. Агар мо ин корро кунем, мо қудрати нигоҳдорандаи Ӯ ва сулҳи Ӯро эҳсос хоҳем кард. Шароити мо шояд ҳеҷ гоҳ тағйир наёбад, аммо ҳаёти мо маънои наверо пайдо хоҳад кард, ки барои сулҳ, хушбахтӣ ва зиндагии арзишманд хоҳад буд. — Э. К. Ҳадли, «Шумо метавонед ҳаёти хушбахтона дошта бошед», дастрас аз Grace & Truth.
