ПОКИЗӢИмконпазир аст!
«Ҳеҷ кас ҷавонии туро нахор дорад, балки барои имондорон дар сухан, дар рафтор, дар муҳаббат, дар рӯҳ, дар имон, дар покизагӣ намуна бош.» – 1 Тимотиюс 4:12
Мо имрӯз дар ҷаҳоне пур аз нопокӣ, бадахлоқӣ ва наҷосат зиндагӣ мекунем. Ин равшан аст, зеро ҷаҳон барои танзими худ ба хотири осебпазиртарин – фарзандони мо, чораҳои бештар меандешад. Масалан:
Ҳукумат дар телевизорҳои мо огоҳиҳо талаб мекунад, то тамошобинонро аз маводе, ки «мундариҷаи калонсолон» дорад, огоҳ созад. Нишонҳои MA волидонро огоҳ мекунанд, ки намоиш барои «тамошобинони баркамол» аст, зеро он дорои забон, зӯроварӣ ва саҳнаҳои ҷинсӣ мебошад, ки барои кӯдакон номуносиб аст.
- Ширкатҳои кабелии телевизионӣ ҳоло як идоракунандаи дурдаст пешниҳод мекунанд, ки метавонад каналҳои муайянро маҳкам кунад. Гумон меравад, ки ин ба волидон воситаи муҳофизати бегуноҳонро медиҳад.
- Аломатҳо дар роҳҳо нишон медиҳанд, ки баъзе минтақаҳо «Минтақаҳои мактаби бидуни маводи мухаддир» мебошанд, ки огоҳӣ медиҳанд, ки маводи мухаддири ғайриқонунӣ дар наздикии он мактаб ё дар он ҷо иҷозат дода намешавад.
- Барномаҳо дар ҷамоатҳо пешниҳод карда мешаванд, то кӯдаконро ташвиқ кунанд, ки аз алоқаи ҷинсӣ худдорӣ кунанд, то он даме ки онҳо ба қадри кофӣ баркамол шаванд, то масъулиятеро, ки бо ин гуна муносибат ҳамроҳӣ мекунад, дарк кунанд.
- Кӯшишҳо барои таҳкими баъзе намуди ахлоқ дар ҷаҳони бадахлоқ сершуморанд. Аммо Худо дар ин нуқта равшан аст: Ӯ мехоҳад, ки халқаш покизагиро намуна нишон диҳад. Ин як принсипи асосии библиявӣ барои зиндагии масеҳӣ аст. Вақте ки Худованд пойҳои шогирдонашро шуст (Юҳанно 13:2-20), Ӯ фаҳмонд, ки имондорон ҳангоми роҳ рафтан дар ин ҷаҳон наҷис мешаванд. Душманони беруна ҳастанд, ки боиси наҷосат мешаванд – ҷаҳон ва иблис. Аммо душмани дохилӣ низ ҳаст – ҷисм, табиати гуноҳи мо, ки аз Одам мерос гирифта шудааст (Румиён 7:5; Ғалотиён 5:19-21). Сарфи назар аз вазъият, Худо покизагиро талаб мекунад. Он ҳам зарур ва ҳам имконпазир аст (1 Петрус 1:14-16; 1 Тимотиюс 4:12).
Наҷосат аз рӯи ҳамбастагӣ
Дар дуои саркоҳинии худ ба Падараш, Худованди мо Исо дар бораи пайравонаш чунин гуфт:
«Онҳо аз ҷаҳон нестанд, чунон ки Ман аз ҷаҳон нестам. Онҳоро бо ҳақиқати Худ муқаддас гардон. Каломи Ту ҳақиқат аст» (Юҳанно 17:16-17 NKJV).
Худованд иродаи Худоро иҷро кард, вақте ки Ӯ дар салиби Ҷолҷота мурд, то гуноҳҳои моро пардохт кунад, эҳё шуд ва ба осмон сууд кард. Аммо шогирдон дар рӯи замин монданд, ва аз ин рӯ Ӯ барои онҳо чунин дуо кард:
«Ман дуо намекунам, ки Ту онҳоро аз ҷаҳон бигирӣ, балки онҳоро аз шарир нигоҳ дорӣ» (Юҳанно 17:15).
Мо то ҳол дар ҷаҳоне пур аз гуноҳ зиндагӣ мекунем.
Ҳангоми зиндагӣ дар ин ҷаҳон, мо аз рӯи ҳамбастагӣ наҷис мешавем. 1 Юҳанно 2:16 мегӯяд, ки «ҳама чизе ки дар ҷаҳон аст – шаҳвати ҷисм, шаҳвати чашм ва ғурури зиндагӣ – аз Падар нест, балки аз ҷаҳон аст.» Юҳанно дар бораи як системаи ҷаҳонӣ навишт, ки тавассути шаҳват ва иродаи худ амал мекунад, ва мо бояд аз он гузарем. Дар ин система баъзе рафторҳои гуноҳкор меъёр мебошанд. Гарчанде ки онҳо барои номбар кардан дар ин ҷо хеле зиёданд, онҳо инҳоро дар бар мегиранд: дашном, бадахлоқии ҷинсӣ, худхоҳӣ, фиреб ва зӯроварӣ. Аммо Худо моро даъват мекунад, ки бо меъёри баландтар зиндагӣ кунем.
Ҳавворӣ Павлус Тимотиюси ҷавонро ташвиқ кард, ки дар ҳаёти худ покизагиро нишон диҳад:
«Ҳеҷ кас ҷавонии туро нахор дорад, балки барои имондорон дар сухан, дар рафтор, дар муҳаббат, дар рӯҳ, дар имон, дар покизагӣ намуна бош» (1 Тимотиюс 4:12).
Гарчанде ки ӯ дар ҷаҳоне пур аз шаҳват ва наҷосат зиндагӣ мекард, Тимотиюс бояд фарқ мекард. Сухани ӯ бояд пок ва аз дашном холӣ мебуд. Суханони ӯ бояд созанда мебуданд, на харобиовар. Рафтори ӯ бояд бо покизагӣ садо медод. Ӯ бояд сарфи назар аз он чизе ки дар атрофаш рӯй медод, муносибати худотарсона медошт. Табиист, ки ин худдорӣ аз бадахлоқии ҷинсиро дар бар мегирифт. Тимотиюс бояд имони худро намуна мекард. Рафтори ӯ дар назди ҳамватанони муқаддас ва ҷаҳон бояд бо покизагӣ тавсиф мешуд.
Худованд имрӯз аз мо ҳамин чизро интизор аст. Мо бояд ин покизагиро дар ҷаҳони нопок нишон диҳем. Мо захираҳо дорем: Рӯҳи Муқаддаси сокин, Каломи Худо, дуо ва ҷамъомади маҳаллии масеҳиён. Ҳар як захира бояд истифода шавад, агар мо намунаҳои дурахшони покизагӣ бошем. Масалан, дар сухани худ мо насиҳат карда мешавем, ки ҳеҷ сухани нопок аз даҳони мо набарояд, балки танҳо «он чизе ки барои сохтмони зарурӣ хуб аст, то ба шунавандагон файз бахшад» (Эфсӯсиён 4:29). Дар ҷаҳони дашном ва дурӯғ, хушомадгӯӣ ва муболиға, танқид ва забони зараровар, масеҳӣ бояд бо забоне тавсиф шавад, ки созанда аст, на харобиовар. Ғайр аз ин, рафтори мо бояд аъло бошад. Рӯҳи Муқаддаси Худо метавонад ҳамаи ин соҳаҳоро назорат кунад, агар мо ба Ӯ иҷозат диҳем. Ӯ дар мо сокин аст (Юҳанно 14:16-17), ва мо даъват карда мешавем, ки «бо Ӯ пур шавем» (Эфсӯсиён 5:18). Вақте ки Ӯ назорат мекунад, рафтори мо тағйир меёбад ва мо бештар ба Масеҳ монанд мешавем (Ғалотиён 5:16-26). Мо мисли ҷаҳон рафтор намекунем.
Покизагиро дар тарзи муҳаббати мо дидан мумкин аст. Бисёре аз муҳаббат дар ҷаҳон аз рӯи ниятҳои худхоҳона ба вуҷуд меояд. Аммо масеҳият фарқ мекунад. Мо мехонем, ки «Худо муҳаббат аст» (1 Юҳанно 4:8). Рафтори мо бояд бо муҳаббати Ӯ тавсиф шавад, ки Худоро ҷалол медиҳад ва ба гирандагони он иродаи нек меорад. Исо ба мо фармон медиҳад:
«Аз ин ҳама хоҳанд донист, ки шумо шогирдони Ман ҳастед, агар шумо нисбат ба якдигар муҳаббат дошта бошед» (Юҳанно 13:35)
– муҳаббат ба ҳамсоягони худ (Матто 19:19), муҳаббат ба душманони худ (Матто 5:44), муҳаббат ба оила (Эфсӯсиён 5:22-33; 6:1-4) ва муҳаббат ба Худо (Матто 22:37). Покизагии муҳаббати мо вақте намуна мешавад, ки мо волидони худро эҳтиром мекунем, то издивоҷ барои таҷрибаи наздикӣ бо ҳамсарони худ интизор мешавем, барои душманони худ дуо мекунем ва ба онҳо амалҳои меҳрубонӣ нишон медиҳем. Чӣ роҳи беҳтаре барои намунаи покизагӣ аз он ки воқеан онро зиндагӣ кунем:
«Барои покизагон ҳама чиз покиза аст, аммо барои наҷисшудагон ва беимонон ҳеҷ чиз покиза нест, балки ҳатто ақл ва виҷдони онҳо наҷис аст» (Титус 1:15).
Наҷосат аз рӯи табиати гуноҳ
Павлус номаи худро ба Филиппиён бо ин суханон ба итмом расонд:
«Ниҳоят, бародарон, ҳар чизе ки ҳақиқӣ аст, ҳар чизе ки шариф аст, ҳар чизе ки одилона аст, ҳар чизе ки покиза аст, ҳар чизе ки зебо аст, ҳар чизе ки дорои гузориши хуб аст, агар ягон фазилат ва агар ягон чизи сазовори ситоиш бошад – дар бораи ин чизҳо мулоҳиза ронед» (Филиппиён 4:8).
Чӣ ояте барои мо барои андеша кардан! Ин хоҳиши Худованд аст, ки ақли мо пок бошад. Агар дуруст бошад, чунон ки мегӯянд, ки мо ҳамеша дар бораи чизе фикр мекунем, мо бояд боварӣ ҳосил кунем, ки фикрҳои пок дорем, зеро ҷаҳон барои назорати тафаккури мо сохта шудааст. Васоити ахбори омма ҳамаҷониба ва беохир аст. Ҳамеша чизе барои дидан ва чизе барои шунидан ҳаст. Аксари таблиғот ақли моро наҷис мекунад ва моро водор мекунад, ки ба худамон тамаркуз кунем. Аммо Павлус моро ташвиқ мекунад, ки энергияи ақлии худро ба чизҳои рӯҳонӣ сарф кунем. Ҳамаи хусусиятҳои Филиппиён 4:8 дар бораи Масеҳ сухан мегӯянд. Худо мехоҳад, ки ақли мо бо ақли Ӯ мувофиқ бошад.
Аммо як монеаи асосӣ барои покизагии фикр вуҷуд дорад; ин табиати одами мост (Румиён 3:10,23). Мумкин аст, ки мо гӯё зиндагии покиза дорем, дар ҳоле ки ҳаёти фикрии мо воқеан бо гуноҳ печидааст. Дар Матто 5:28 Худованд ба мардум хотиррасон кард, ки зино метавонад дар дил рух диҳад:
«Аммо Ман ба шумо мегӯям, ки ҳар кӣ ба зане нигоҳ кунад, то ба ӯ шаҳват кунад, аллакай дар дили худ бо ӯ зино кардааст.»
Ҳамин тавр, мо метавонем гӯё дар покизагӣ зиндагӣ кунем, дар ҳоле ки ҳама вақт дар дили худ зино мекунем. Мо метавонем гӯё ибодат кунем, аммо бо бародари худ масъалаи худхоҳона дошта бошем (Матто 5:23-24). Худованд дар Матто 23 ҳафт «вой»-ро бар фарисиён эълон кард. Дутои онҳо дар робита ба зоҳирӣ фарқ мекунанд:
«Вой бар шумо, китобдонон ва фарисиён, риёкорон! Зеро шумо беруни коса ва табақро тоза мекунед, аммо даруни онҳо пур аз зӯроварӣ ва худпарастӣ аст» (23:25).
Ва
«Вой бар шумо, китобдонон ва фарисиён, риёкорон! Зеро шумо мисли қабрҳои сафедшуда ҳастед, ки дар ҳақиқат аз берун зебо менамоянд, аммо дар дарун пур аз устухонҳои мурдагон ва ҳама гуна наҷосат ҳастанд» (23:27).
Ин айбҳо бар зидди китобдонон ва фарисиён буданд, аммо мо низ метавонем онҳоро дар рӯҳ содир кунем. Худованд дар покизагии мо воқеиятро мехоҳад. Ӯ намехоҳад, ки мо бозӣ кунем.
Сирри покизагии фикр дар Масеҳ ёфт мешавад. Павлус изҳор дошт, ки мо бояд «ҳар фикрро ба итоати Масеҳ асир кунем» (2 Қӯринтиён 10:5). Мо бояд аз Худованд хоҳиш кунем, ки моро аз фикрҳои дунявӣ ва ҷисмонӣ нигоҳ дорад. Мо набояд худро дар ҳолатҳои хатарнок қарор диҳем. Аксари ҳамлаҳо ба покизагӣ тавассути дарвозаи чашм ва дарвозаи гӯш меоянд. Мо метавонем ин дарвозаҳоро назорат кунем. Ин хоҳиши Худост, ки мо ба сурати Писари Ӯ мувофиқат кунем (Румиён 8:29). Масеҳе, ки дар ҳаёти мо такрор мешавад, покизагиро аз дарун меорад. Китоби Муқаддас ба мо хотиррасон мекунад, ки мо метавонем дар қудрати Рӯҳи Муқаддас зиндагӣ кунем ва меваи Рӯҳро намуна нишон диҳем. Агар мо худро ба Масеҳ тобеъ кунем, ҷаҳон покизагии воқеиро хоҳад дид (Ғалотиён 5:22-26).
Покизагӣ дар фарҳанги ҷаҳонӣ
Мо дар фарҳанги ҷаҳонӣ зиндагӣ мекунем. Технология ҷаҳонро хурд кардааст, то ҳар кас метавонад як қисми онро дошта бошад. Хабарҳо аз кишварҳое, ки ҳазорон мил дуранд, ҳоло тавассути телевизион ва интернет фавран дар меҳмонхонаҳо, хонаҳо ва офисҳои мо ҳастанд. Аммо ин пешрафтҳо инчунин ифлосии ҷаҳонро ба хонаҳои мо овардаанд. Дашном, бадахлоқии ҷинсӣ, шаҳват, беадолатӣ, зӯроварӣ, таассуб ва тамаъкорӣ ҳама дар атрофи мо ҳастанд. Масеҳиён захираҳои рӯҳонӣ ва имтиёзи махсус доранд, ки покизагии Худоро ба ҷаҳон нишон диҳанд. Дар асл, ин даъват ва вазифаи мост. Мо аз Худо мандат дорем, ва Ӯ ба мо захираҳоро додааст. Покизагӣ имконпазир аст!
