Мисли зоирон зиндагӣ кардан
Дар ибтидои солҳои 1600-ум як қатор оилаҳои англисӣ аз сабаби таъқиботи динӣ хонаҳои худро тарк карданд, аввал ба як шаҳри Ҳолланд ва сипас дар соли 1620 ба Амрико кӯчиданд. Яке аз роҳбарони онҳо дар рӯзномаи худ ин сафарҳоро баррасӣ карда, навишт: «Пас онҳо он шаҳри зебо ва гувороро [дар Ҳолланд], ки тақрибан 12 сол ҷои истироҳати онҳо буд, тарк карданд; аммо онҳо медонистанд, ки зоирон ҳастанд ва ба ин чизҳо чандон аҳамият намедоданд; балки чашмони худро ба осмон, ки кишвари азизтарини онҳо буд, бардоштанд ва рӯҳҳои худро ором карданд.» 1 Ин гурӯҳ барои худ ном нагирифтанд; аммо бо гузашти солҳо, вақте ки дигарон ба ин изҳорот ишора мекарданд, онҳо дар таърихи Амрико ҳамчун «зоирон» маъруф шуданд.
Илова бар қадр кардани аҳамияти таърихӣ, масеҳиёни имрӯза метавонанд дар он сабти рӯзнома як изҳороти пурмазмунро муайян кунанд, ки нуқтаи назари зоирро дар бораи ҳаёт хуб ҷамъбаст мекунад. Ҳама масеҳиён бояд вазъиятҳои заминии худро дар нури кишвари осмонӣ, мувофиқи Ибриён 11:13-16 арзёбӣ кунанд. Ғайр аз ин, Қӯлассиён 3:1-2 ба мо дастур медиҳад, ки фикрҳои худро ба чизҳои осмонӣ равона кунем, на ба чизҳои заминӣ дар атрофи мо. Ин порчаҳо нуқтаи шиддатро барои ҳар як масеҳӣ ошкор мекунанд, зеро албатта мо бояд дар рӯи замин зиндагӣ кунем; аммо чизҳои заминӣ метавонанд аз пешрафти рӯҳонӣ парешонхотирии ҷиддӣ шаванд.
Таърифи чизҳои заминӣ
Фаҳмидани он ки чизҳои заминӣ чистанд, зарур аст, зеро онҳо бо он чизе ки Китоби Муқаддас «ҷаҳон» меномад, яксон нестанд. Масеҳиён аз таъсири ҷаҳон огоҳ карда мешаванд, зеро дунявӣ чизҳо муносибатҳое мебошанд, ки мустақиман бо эътимоди мо ба Худои Падар мухолифат мекунанд (1 Юҳанно 2:15-16). Аммо заминӣ чизҳо фарқ мекунанд. Ҷисмҳои моро хаймаҳои заминии мо меноманд (2 Қӯринтиён 5:1), ва аз ин рӯ мо метавонем ҳамаи ғамҳо ва шодиҳои ҳаёти ҳаррӯзаро дар байни ин чизҳои заминӣ ҳисоб кунем. Дар китоби муфиди худ, Чӣ тавр ғолиб омадан, Ҷ. Т. Мавсон менависад: «Ба таври мухтасар, чизҳои заминӣ ғамҳо, сарватҳо, лаззатҳо ва заруриятҳои ин ҳаётро ифода мекунанд. Онҳо ширину талх, шодӣ ва ғам, шукуфоӣ ва бадбахтии мавҷудияти моро дар ин ҷо дар бар мегиранд ва дар доираҳои оилавӣ, иҷтимоӣ ва тиҷоратӣ пайдо мешаванд.»
Аз ин рӯ, равшан аст, ки чизҳои заминӣ худ аз худ гуноҳ нестанд. Аммо воқеият ин аст, ки онҳо бисёре аз имондоронро ба ташвиш овардаанд. Масалан, аз ҳад зиёд таъкид кардан ба лаззатҳои табиӣ ба беназоратӣ оварда мерасонад, ки боиси он мегардад, ки мо иштиҳои худро мисли худо муносибат кунем ва танҳо ба чизҳои заминӣ тамаркуз кунем (Филиппиён 3:19). Аз ҳад зиёд таъкид кардан ба ҳикмати заминӣ моро ба тарзи ҳаёте мебарад, ки ба қонеъ кардани ҳиссиёт ва иштиҳои мо машғул аст – воқеан ба ҳикмати Худо муқобилат мекунад (Яъқуб 3:15). Ва аз ҳад зиёд таъкид кардан ба ғамҳо ва лаззатҳои ҳаёт рушди Каломи Худоро дар дилҳои мо пахш мекунад ва боиси он мегардад, ки мо омадани Худовандро фаромӯш кунем (Луқо 8:14, 21:34).
Ғалаба бар чизҳои заминӣ
Мушкилоти асосии чизҳои заминӣ дар он аст, ки онҳо чизҳои осмонӣ нестанд. Масеҳиён одамони осмонӣ ҳастанд – яъне, азбаски хонаи аслии мо осмон аст, мо бояд бо арзишҳои осмонӣ зиндагӣ кунем, дар ҳоле ки мо ба он ҷо сафар мекунем. Мо даъвати осмонӣ дорем (Ибриён 3:1) ва Худо аллакай моро бо Масеҳ, ки дар ҷойҳои осмонӣ нишастааст, пайваст кардааст (Эфсӯсиён 2:6; Қӯлассиён 3:1-3). Чизҳои осмонӣ абадӣ ҳастанд, дар ҳоле ки чизҳои заминӣ пӯсида мераванд. Чизҳои осмонӣ моро ба Масеҳ ҷалб мекунанд, дар ҳоле ки чизҳои заминӣ таваҷҷӯҳи моро аз Ӯ дур мекунанд.
Намунаи Аҳди Қадим дар бораи Ҷидъӯн дар ин ҷо муфид аст. Дар Доварон 6 лашкарҳои Мидён дар атрофи Исроил хайма зада буданд ва онҳоро маҷбур карданд, ки дар ғорҳо ва мағораҳо паноҳ баранд. Ғайр аз ин, онҳо киштзорҳои онҳоро ғорат карданд ва Исроилро бе ғизо гузоштанд; аз ин рӯ, «Исроил аз сабаби мидёниён хеле камбағал шуд» (ояти 6 NKJV). Бо дидани мардуми Худо, ки дар ғорҳо пинҳон шудаанд ва имкони лаззат бурдан аз баракатҳоеро, ки Ӯ ба онҳо додааст, надоранд, мо маънои рамзии аз чизҳои заминӣ мағлуб шуданро мушоҳида мекунем.
Аммо, Ҷидъӯн каме гандумро захира карда буд, ки онро пинҳонӣ кӯфт, то мидёниён онро дуздӣ накунанд. Гандум дар пояи болои замин мерӯяд, ки ба мо тасвири Масеҳи эҳёшударо медиҳад (бо Юҳанно 12:24 муқоиса кунед). Ин яке аз калидҳои ғалаба аст: Вақте ки мо ҷонҳои худро пинҳонӣ ғизо медиҳем, ба чизҳои заминӣ иҷозат намедиҳем, ки вақти моро бо Худованди осмонии мо дуздӣ кунанд, мо ба ғолибоне табдил меёбем, ки Ҷидъӯн онҳоро муаррифӣ мекунад.
Ҷанбаи дигари ин ғалаба тавассути қаноатмандӣ ба даст меояд. Худованд Исо мушоҳида кард, ки халқҳои ҷаҳон ба чизҳои оддӣ ба монанди хӯрок ва либос машғуланд. Ӯ аз иҷозат додан ба ин эҳтиёҷоти қонунӣ, ки ақли моро низ фаро гирад, огоҳ кард, то ба изтироб ва шубҳа дучор нашавем. Чӣ тавре ки Ӯ ба пайравонаш хотиррасон кард: «Падари шумо медонад, ки ба ин чизҳо ниёз доред» (Луқо 12:30). Аз ин рӯ, мо метавонем ба Ӯ эътимод кунем, бо он чизе ки Ӯ додааст, қаноатманд бошем ва мутмаин бошем, ки Ӯ боз медиҳад. Аҳамият диҳед, ки Худованд эҳтиёҷро сарзаниш накард, балки танҳо васвоси изтиробоварро. Вақте ки мо аввал Малакути Худоро меҷӯем, ҳама чизи дигар ба ҷои худ меафтад. Он гоҳ мо ба ҷамъ кардани ганҷ дар осмон шурӯъ мекунем ва дилҳои мо ба чизҳои осмонӣ пайваст мешаванд.
Истифодаи чизҳои заминӣ
Ҷанбаи дигари чизҳои заминӣ вуҷуд дорад, ки ба мо дар таҳияи нуқтаи назари комил кӯмак мекунад. Дар ҳоле ки дуруст аст, ки мо набояд аз парешонхотириҳои онҳо мағлуб шавем, дар айни замон мо бояд онҳоро барои мақсадҳои рӯҳонӣ дуруст истифода барем. Роҳи аввалини ин кор ин аст, ки дар масъулиятҳои заминии худ содиқ бошем, ки ба шаҳодати рӯҳонии мо эътибор мебахшад. Масалан, мо бояд ҳамчун шаҳрвандони кишварҳои заминии худ кори дурустро анҷом диҳем (Румиён 13:1-7; Тит 3:1). Худованд нишон дод, ки пардохти андоз ба ҳукумат ва ҳатто ба дигар мақомот, ки мо метавонем онҳоро зери суол барем, дуруст аст (Луқо 20:25; Матто 17:24-27). Мо инчунин бояд қарзҳои худро пардохт кунем, ба хонаҳо ва оилаҳои худ ғамхорӣ кунем ва ҳамсоягони хуб бошем. Агар мо чизҳои заминиро бо масъулият идора карда натавонем, мегӯяд Худованд, чаро Худо ба мо сарватҳои рӯҳониро боварӣ мекард (Луқо 16:11)?
Дуюм, мо бояд омӯзем, ки чӣ тавр чизҳои заминиро бе сӯиистифода аз онҳо истифода барем (1 Қӯринтиён 7:31). Аксари дастовардҳои рӯҳонӣ воқеан бо истифода аз чизҳои заминӣ ба даст меоянд. Агар шумо Китоби Муқаддасро бо ҳамсояи худ омӯзед, эҳтимол шумо ба китобфурӯшӣ меравед, каме пулро барои харидани Китоби Муқаддас, ки худашон аз ҷониби як ширкати нашриётӣ чоп шудаанд, истифода мебаред ва сипас шояд бо он ҳамсоя хӯрок ё газак хӯред, то муносибати худро мустаҳкам кунед. Варақаҳои Инҷил дар саросари ҷаҳон дар контейнерҳои азим интиқол дода мешаванд ва онҳо ба таври инфиродӣ дар лифофаҳо тавассути хадамоти почта фиристода мешаванд. Мо ба чизҳои заминӣ ба монанди пул, нақлиёт, ҷойҳои вохӯрӣ ва як қатор чизҳои дигар такя мекунем, то мақсадҳои рӯҳониро иҷро кунем.
Ояти ҷолибе дар ин робита дар 1 Қӯринтиён 7:21 оварда шудааст: «Оё шумо ҳангоми ғулом будан даъват шудаед? Дар ин бора хавотир нашавед; аммо агар шумо озод шуда тавонед, беҳтар аст, ки онро истифода баред.» Павлус мегӯяд, ки ин ғуломони асри як метавонистанд ҳангоми ғулом будан ба Худованд хидмат кунанд, аммо агар онҳо метавонистанд озодии худро ба даст оранд, онҳо бояд ин корро кунанд, зеро ин имкониятҳои хидмати онҳоро васеъ мекард.2 Бо татбиқ мо метавонем бигӯем, ки масеҳиён бояд ҳар як бартарии заминиро, ки ба онҳо дастрас аст, арзёбӣ кунанд ва баррасӣ кунанд, ки оё он хидматро барои Худованд беҳтар мекунад. Оё шумо метавонед дар кор маоши ҳалол ба даст оред? Агар он захираҳои бештарро барои кори Худованд таъмин кунад, шумо бояд ин корро кунед. Оё шумо вақт доред, ки навохтани асбоби мусиқиро омӯзед? Агар он дарҳои нави хидматро боз кунад, шумо бояд ин корро кунед.
Аҳамият диҳед, ки ин раванд доварӣ талаб мекунад. Мо аллакай дидем, ки чизҳои заминӣ метавонанд моро ба дом афтонанд ва баъзан мо бояд аз паи баъзе ҳадафҳо даст кашем, зеро он ба саломатии рӯҳонии мо таъсир мерасонад. Агар масъулияти заминӣ ба мисли хорҳои нафасгиркунандаи Марқӯс 4:19 гардад, пас он дар ниҳоят моро барои Худо бесамар мегардонад. Аммо, бисёре аз масеҳиён хатои муқобилро мекунанд, ки кӯшиш мекунанд, ки аз чизҳои заминӣ то ҳадди имкон канорагирӣ кунанд, на ин ки онҳоро барои Худованд истифода баранд.
Масали сардори беинсоф дар Луқо 16:1-8 дар бораи як мудири бевафо нақл мекунад, ки қарор буд корашро аз даст диҳад. Инро дониста, ӯ тавонист муносибатҳо ва пулро барои таъмини чизе барои ояндаи худ истифода барад. Масал бо мушоҳидаи Худованд Исо ба поён мерасад, ки коргари беинсоф банақшагирии моҳиронаро амалӣ кардааст: «Зеро писарони ин ҷаҳон дар насли худ аз писарони нур моҳиртаранд. Ва Ман ба шумо мегӯям, ки бо мамони [пули] беинсоф барои худ дӯстон пайдо кунед, то вақте ки шумо ноком шавед, онҳо шуморо ба хонаи абадӣ қабул кунанд» (Луқо 16:8-9). Дар ҳоле ки коргарро дар хидмати беинсофонааш тақлид кардан лозим нест, ӯ намунаи он аст, ки чӣ тавр масеҳиён бояд чизҳои заминиро – бо мақсад ва бо андешаи бодиққат – барои ба даст овардани натиҷаҳои рӯҳонӣ ва абадӣ истифода баранд.
Фикрҳои хотимавӣ
Бар хилофи сардори беинсоф, зани шотландӣ бо номи Ҷейн Ландиро дида бароед. Вай волидони худро дар синни 11-солагӣ аз даст дод ва хоҳараш ҳамагӣ ҳашт сол пас вафот кард. Дар синни 22-солагӣ, каме пеш аз издивоҷ бо нависандаи машҳури гимнҳо Ҳоратиус Бонар, Ҷейн гимни худро навишт: «Пажмурда шав, пажмурда шав, ҳар шодии заминӣ; Исо аз они ман аст!» Ин зани ҷавони масеҳӣ мефаҳмид, ки дар ҳаёт шодиҳои қонунӣ вуҷуд доранд. Аммо дар муқоиса бо доштани Исо, он шодиҳои заминӣ танҳо «чизҳои фанопазири гилӣ» буданд. 3 Ин роҳи зоири масеҳӣ аст: дар рӯи замин сафар кардан, дар ҳоле ки ба осмон нигоҳ кардан ва чизҳои заминиро барои Худованд наҷот додан, дар ҳоле ки меҳру муҳаббати худро ба чизҳои боло равона кардан.
ЭЗОҲҲОИ ХОТИМАВӢ
- Вилям Брэдфорд, дар рӯзномаи худ, Аз плантатсияи Плимот, 1651.
- Суханони Павлус набояд ҳамчун дастгирии амалияи ғуломдорӣ нодуруст фаҳмида шаванд.
- Матни аслии ӯ, ки дар соли 1843 навишта шудааст, «Бигзарад, шодии заминӣ» буд. Ба Ҷейн Ланди ва Исо аз они ман аст нигаред.
Исо аз они ман аст Пажмурда шав, пажмурда шав, ҳар шодии заминӣ, Исо аз они ман аст! Ҳар риштаи нозукро бишкан, Исо аз они ман аст! Биёбон торик аст, Замин ҷои истироҳат надорад, Танҳо Исо метавонад баракат диҳад, Исо аз они ман аст!
Ҷони маро дур накун, Исо аз они ман аст! Ман ҳамеша дар ин ҷо мемонам, Исо аз они ман аст! Чизҳои фанопазири гилӣ, ки танҳо барои як рӯзи кӯтоҳ таваллуд шудаанд, Аз дили ман дур шавед, Исо аз они ман аст!
Хайр, эй хобҳои шаб, Исо аз они ман аст! Дар ин субҳи дурахшон гумшуда, Исо аз они ман аст! Ҳама чизе ки ҷони ман кӯшиш кард, танҳо як холигии даҳшатнок гузошт; Исо қаноатманд кард, Исо аз они ман аст!
Хайр, эй марг, Исо аз они ман аст! Хуш омадӣ, эй абадият, Исо аз они ман аст! Хуш омадӣ, эй маҳбуб ва муборак, Хуш омадӣ, эй манзараҳои ширини истироҳат, Хуш омадӣ, эй синаи Наҷотдиҳандаи ман, Исо аз они ман аст! —Ҷейн К. Ланди Бонар (1821-1884)
