Тире, ки дар қабри шумост, чӣ мегӯяд?
«Пас, хеле эҳтиёткор бошед, ки чӣ тавр зиндагӣ мекунед, на ҳамчун бехирад, балки ҳамчун хирадманд, ҳар фурсатро ба ҳадди аксар истифода баред.» — Эфсӯсиён 5:15-16 NIV
Субҳи барвақт, ҳангоми боздид аз оила дар як шаҳраки хурд дар маркази Пенсилвания, ман қарор додам, ки саги онҳоро ба сайру гашт дар қабристони кӯҳнаи назди хонаи онҳо барам. Вақте ки мо аз санги қабр ба санги қабр мегузаштем, ман чизеро кашф кардам: дар ҳоле ки ҳар як санги қабр маълумоти гуногун дошт, як чиз дар ҳамаи онҳо як хел буд - тире хурд байни санаҳои таваллуд ва марг. Ба ёдам омад, ки ин тире тамоми ҳаёти ҳар як шахси дар он ҷо дафншударо ифода мекунад.
Номҳо ва санаҳои таваллуди мо далелҳои муқарраршуда мебошанд ва метавонанд дар санги қабр ҳатто пеш аз марги мо сабт шаванд. Ман яке аз инҳоро дар қабристоне, ки он субҳ сайру гашт мекардем, дидам – санге, ки мунтазири дафн шудани ҷасад дар он ва кандакорӣ шудани санаи марг буд.
Ҳар рӯз, ҳар яки мо ба тире, ки ҳаёти моро ифода мекунад, каме маънои бештар илова мекунем. Агар мо танҳо ба худ ғамхорӣ кунем, ба зудӣ фаромӯш хоҳем шуд. Амалҳои неки мо метавонанд баъзе одамонро водор кунанд, ки моро муддате дар ёд доранд. Аммо агар амалҳои неки мо барои Масеҳ анҷом дода шаванд, арзиши онҳо то абад дар осмон сабт мешавад (1 Қӯринтиён 3:14).
Тире, ки дар қабри шумост, чӣ мегӯяд ба онҳое, ки шуморо мешинохтанд? Вақте ки одамон ба санги қабри шумо менигаранд, оё онҳо мегӯянд, «Ӯ ба Худованд хидмат мекард,» ё «Вай маро бо Наҷотдиҳанда шинос кард,» ё «Муҳаббати ӯ ба Масеҳ дар ҳама корҳояш аён буд»? Ё онҳо мегӯянд, «Ӯ танҳо ба худ ғамхорӣ мекард.»
Гуфтаи маъруфи зер ба миссионери шотландӣ ба Африқо, Дэвид Ливингстон (1813-1873) нисбат дода мешавад. Он дар бораи «тире»-и ӯ чӣ мегӯяд?
«Танҳо як зиндагӣ, он ба зудӣ мегузарад; танҳо он чизе, ки барои Масеҳ карда шудааст, боқӣ мемонад.»
