Дар як сафар ба Амрикои Лотинӣ, мо бо як ҷуфт вохӯрдем, ки ҳамроҳи писарашон дар беморхонаҳои пойтахт ба Худованд хидмат мекарданд. Онҳо адабиёти Инҷилро дар бисёр қисматҳои беморхона, ҳатто дар минтақаи хеле хатарноке, ки беморони COVID-19 табобат мегирифтанд, паҳн мекарданд. Онҳо имкониятҳои бузурге доштанд, ки ба таври ҷисмонӣ ва рӯҳонӣ ба онҳое, ки аслан дар рӯзҳои охири ҳаёти худ буданд, хидмат кунанд, ва вақте ки бисёриҳо вафот карданд, онҳо дар баровардани ҷасадҳо кӯмак карданд. Ин хидмат ба онҳо имкониятҳои зиёде дод, ки ба ин беморони дар ҳоли марг, инчунин ба кормандоне, ки хидмати онҳоро қадр мекарданд, Инҷилро мавъиза кунанд. Бо иродаи Худованд, писар, ҷавоне дар синни бистсолагӣ, ба хонаи Худованд бурда шуд – ин ҷавон шаҳодати дурахшон буд. Волидон хидмати худро ба Худованд идома медиҳанд, ба дигарон, ҳам мӯъминон ва ҳам ғайримуъминон, хидмат мекунанд.
Мо чӣ қадар кам фаҳмида ва амалӣ мекунем, ки ҷони худро барои бародарон фидо кунем! Мо аксар вақт Филиппиён 2:5–11-ро мехонем, ки Худовандро ҳамчун намунаи комили мо муаррифӣ мекунад; аммо, мо баъзан оятҳои қаблиро аз назар мегузаронем: «Ҳеҷ кореро аз рӯи худхоҳӣ ё ғурур накунед, балки бо фурӯтанӣ ҳар яке дигаронро аз худ беҳтар донед. Ҳар яке аз шумо на танҳо ба манфиатҳои худ, балки ба манфиатҳои дигарон низ назар кунед» (оятҳои 3–4).
Оё мо инро дар муносибатҳои издивоҷи худ амалӣ мекунем? Оё мо инро дар ҷамъомад мекунем, ба дигарон эҳтиром мегузорем, итоат мекунем ва онҳоро қадр мекунем? Мо бисёр оятҳоро аз ёд медонем, аммо оё онҳоро дар дили худ медонем? Биёед дар амал ва ҳақиқат дӯст дорем!
