Китоби Муқаддасро истифода баред
«Аммо Ӯ дар ҷавоб гуфт: «Навишта шудааст: «Инсон на танҳо бо нон, балки бо ҳар калимае, ки аз даҳони Худо мебарояд, зиндагӣ мекунад».» —Матто 4:4 NKJV
Худованд чил рӯзу чил шаб рӯза дошт. Луқо мегӯяд, ки ӯ дар ин рӯза ҳеҷ чиз нахӯрд. Ҳам Луқо ва ҳам Матто гуфтанд, ки ӯ гурусна буд. Шайтон, душман, ба Худованд мегӯяд, ки Ӯ бояд ба сангҳо амр кунад, ки нон шаванд. Ояте, ки мо дар бораи он мулоҳиза меронем, ҷавоби Худованд аст. Ба мо ғизои ҷисмонӣ лозим аст, аммо ғизои рӯҳонӣ, ки аз Каломи Худо меояд, муҳимтар аст. Он чизе ки Худованд ба мо дарк мекунад, ин аст, ки Каломи Худо пурра ғизои ҷонҳои мост.
Калимае, ки дар ояти мо маро водор кард, ки истаму фикр кунам, калимаи «ҳар» аст. Ҳар калимаи Китоби Муқаддас барои мо то чӣ андоза муҳим аст – ё мо он чизеро, ки мехоҳем қабул ва бовар кунем, интихоб мекунем? Ман мефаҳмам, ки мо бояд Каломи Худоро «дуруст тақсим кунем» ё дуруст тафсир кунем (2 Тимотиюс 2:15). Аммо тамоми Каломи Худо, ки дар Китоби Муқаддаси мо мавҷуд аст, муҳим аст.
- Калом зинда аст ва чизҳоро ҳал мекунад. Ибриён 4:12 мегӯяд: «Зеро каломи Худо зинда ва пурқувват аст, ва аз ҳар шамшери дудама тезтар аст, ва то ба тақсимоти ҷон ва рӯҳ, ва буғумҳо ва мағзи устухон мерасад, ва фикрҳо ва ниятҳои дилро фарқкунанда аст.»
- Каломи Худо аз ҷониби илоҳӣ илҳом гирифта шудааст ва он ба мо ҳар он чизеро, ки ба мо лозим аст, мегӯяд. Мо дар 2 Тимотиюс 3:16 мехонем: «Тамоми Навиштаҳо аз илҳоми Худост ва барои таълим, барои сарзаниш, барои ислоҳ, барои тарбия дар адолат муфид аст.»
- Каломи Худо доимӣ аст ва паёми он тағйир намеёбад. 1 Петрус 1:24-25 ба мо мегӯяд, ки «ҳар ҷисм мисли алаф аст, ва тамоми ҷалоли инсон мисли гули алаф аст. Алаф хушк мешавад, ва гули он меафтад, аммо каломи Худованд то абад боқӣ мемонад.»
- Каломи Худо имонро ба Худованд ба вуҷуд меорад. Румиён 10:17 мегӯяд: «Пас, имон аз шунидан меояд, ва шунидан аз каломи Худо.»
- Ман фикр мекунам, ки Каломи Худо аз ҳар чизе, ки ман дар бораи он гуфта метавонам, муҳимтар аст. Вақте ки ман ба наҷотнаёфтагон Инҷилро мавъиза мекунам ё ба онҳое, ки ба Масеҳ имон доранд, таълим медиҳам, ман ҳамеша мехоҳам Навиштаҳоро шарҳ диҳам. Имрӯз баъзеҳо ҳастанд, ки ба одамон мегӯянд, ки Китоби Муқаддас чӣ мегӯяд ва онҳо аксар вақт инро хеле хуб мекунанд, аммо онҳо аз хондани Китоби Муқаддас барои нишон додани он, ки паёмҳои онҳо мувофиқи Навиштаҳо ҳастанд, худдорӣ мекунанд. Ман фикр мекунам, ки ин хатост.
Ман як ҳикояро дар бораи марде ба ёд меорам, ки ҳамсояе дошт, ки зиндагии ӯ дар бораи Масеҳ сухан мегуфт. Пеш аз он ки мард наҷот ёфт, ӯ ба он ҳамсоя дар бораи чизҳои рӯҳонӣ савол доданро оғоз кард. Ҳамсоя дараҷаи Китоби Муқаддас надошт, аммо ӯ Китоби Муқаддасро зуд-зуд ва мунтазам мехонд. Ҷавобҳои ҳамсоя ба саволҳо ҳамеша бо баровардани Китоби Муқаддас аз кисааш ва гуфтан оғоз мешуданд: «Биёед бубинем, ки Китоби Муқаддас дар бораи ин чӣ мегӯяд.» Азбаски Рӯҳи Муқаддас Каломи Худоро истифода мебарад, мард наҷот ёфт ва як воизи хеле муассир гардид.
Бале, Китоби Муқаддас аз дигар китобҳо фарқ мекунад. Ҳар калимаи он гаронбаҳо ва пурқувват аст. Тавре ки мо медонем, Худованд ҳатто онро ба Шайтон иқтибос овард!
Худованд Каломро медонист, Каломро татбиқ мекард ва Каломро иқтибос меовард. Бигзор мо, ки ба Ӯ таваккал мекунем, истифода бурдани Китоби Муқаддаси худро ёд гирем! Китоби Муқаддаси худро!
Мо ҳеҷ гоҳ наметавонем арзиши Китоби Муқаддасро аз ҳад зиёд баҳо диҳем, зеро он Каломи Худост. Танҳо тавассути Калом мо Худо ва фикрҳои Ӯро мешиносем. Дар Аҳди Қадим Худо Худро тавассути Каломе, ки гуфт, ошкор кард ва онро навишта шуд. Дар он Ӯ гуфт, ки Ӯ кист, чӣ кор кардааст, чӣ кор хоҳад кард ва чӣ тавр инсон бояд ба Ӯ хидмат кунад. Сипас Писар ба замин омад ва Худоро эълон кард (Юҳанно 1:18). Аммо мо инчунин ҳама чизро дар бораи Писар – таваллуд, ҳаёт ва марги Ӯ; суханон ва аъмоли Ӯро – танҳо тавассути Калом медонем. Ва Худои Рӯҳи Муқаддас низ, ки ҳоло дар замин аст ва дар ҳамаи онҳое, ки имон доранд, сокин аст, ҳама чизро тавассути Калом ба мо ошкор мекунад. Аз ин бармеояд, ки вақте мо бо беимонон сухан мегӯем, то ба онҳо Инҷилро расонем, мо бояд Каломи Худоро донем. Суханони худи мо ҳеҷ гоҳ инсонро ба табдил намеорад. Танҳо Каломи Худо ин корро мекунад. —Ҳендрик Л. Ҳейкооп, арзиши Китоби Муқаддас, зеро он Каломи Худост. Танҳо тавассути Калом мо Худо ва фикрҳои Ӯро мешиносем. Дар Аҳди Қадим Худо Худро тавассути Каломе, ки гуфт, ошкор кард ва онро навишта шуд. Дар он Ӯ гуфт, ки Ӯ кист, чӣ кор кардааст, чӣ кор хоҳад кард ва чӣ тавр инсон бояд ба Ӯ хидмат кунад. Сипас Писар ба замин омад ва Худоро эълон кард (Юҳанно 1:18). Аммо мо инчунин ҳама чизро дар бораи Писар – таваллуд, ҳаёт ва марги Ӯ; суханон ва аъмоли Ӯро – танҳо тавассути Калом медонем. Ва Худои Рӯҳи Муқаддас низ, ки ҳоло дар замин аст ва дар ҳамаи онҳое, ки имон доранд, сокин аст, ҳама чизро тавассути Калом ба мо ошкор мекунад. Аз ин бармеояд, ки вақте мо бо беимонон сухан мегӯем, то ба онҳо Инҷилро расонем, мо бояд Каломи Худоро донем. Суханони худи мо ҳеҷ гоҳ инсонро ба табдил намеорад. Танҳо Каломи Худо ин корро мекунад. —Ҳендрик Л. Ҳейкооп, Оғоз бо Масеҳ
