Мулоҳизаҳо дар бораи дуои Писар
Қисми дуюм: МУҚАДДИМА
Мо дар Юҳанно 17:1-3 мехонем, ки Худованд Исои Масеҳ медонист, ки соати рафтани Ӯ аз ин ҷаҳон ва ба назди Падар рафтан фаро расидааст (ниг. Юҳанно 13:1). Аз ин рӯ, Ӯ барои ҷалол ёфтани Худаш дуо кард, бо мақсади он ки баъд аз он Ӯ Падарро ҷалол диҳад, ба имондорони масеҳӣ ҳаёти ҷовидонӣ бахшида.
Пас аз анҷом додани суханаш бо шогирдонаш дар бораи рафтанаш, Худованд «чашмони Худро ба осмон бардошт» (Юҳанно 17:1 ESV). Осмон, хонаи Падари Ӯ, сарнавишти Ӯ аз ин ҷаҳон буд. Ин ҳамчунин макони ваъдашудаи зисти шогирдони Ӯст, ки Ӯ онҳоро ба он ҷо хоҳад бурд (Юҳанно 14:2-3). Ибораи «чашмони Худро ба осмон бардошт» баробарии Ӯро бо шахсе, ки Ӯ дар дуо муроҷиат кард, нишон медиҳад. Аввалин калимаи дуои Ӯ «Падар» буд – он номи муқаддаси Худо, ки аз ҷониби Писар ошкор шудааст. Ҳамчун Писар дар Худоӣ, Худованд Исо метавонад бо Падар баробар сухан гӯяд. Аз ин рӯ, Ӯ ба таври мувофиқ гуфт: «Падар», бе зарурати сифат.
Соат фаро расида буд барои Ӯ, Писар (аммо ҳоло ҳамчун Инсон), аз ҷониби Падар ҷалол ёфтан. Чандин маротиба дар ин Инҷил Юҳанно аллакай мафҳуми «соати Ӯ»-ро истифода бурда буд – вақти рафтани Писар аз ин ҷаҳон ба назди Падар. Дар оғози дуои Ӯ, соати ҷалол ёфтани Ӯ ва Падар фаро расида буд.
Чун ҳамеша, Писар танҳо ҷалоли Падари Худро дар ҳама чиз меҷӯяд. Вақте ки Ӯ Лаъзорро аз мурдагон эҳё кард, Худои Падар ҷалол ёфт, ҳамчунон ки Писар –
«то ки Писари Худо ба воситаи он ҷалол ёбад» (Юҳанно 11:4).
Дар Юҳанно 12:23 Худованд гуфт:
«Соат фаро расидааст, ки Писари Одам ҷалол ёбад», дар интизори марги Ӯ (Юҳанно 12:27-33). Дар он маврид Ӯ гуфт: «Падар, номи Худро ҷалол деҳ». Ҷавоби фаврӣ аз осмон ин буд: «Ман онро ҷалол додам [вақте ки Лаъзор аз мурдагон эҳё шуд], ва боз ҷалол хоҳам дод» (Юҳанно 12:28).
«Ман онро боз ҷалол хоҳам дод» ба он ишора мекард, ки Худо Писари Худро аз мурдагон эҳё кард ва ба Ӯ ҷалол дод (1 Петрус 1:21). Худованд Исо бо ҷалоли Падар эҳё шуд (Румиён 6:4) ва дар ҷалол бардошта шуд, ё қабул шуд (1 Тимотиюс 3:16). Дар он ҷо Ӯ дар дасти рости тахти Ҳашамат дар осмон нишастааст (Ибриён 8:1), ва дар он ҷо ҷалоли Худо дар рӯи Ӯ медурахшад (2 Қӯринтиён 4:6). Ҷалоли Ӯ ҳамчун Писари Одам дар тӯли ҳазорсола зоҳир хоҳад шуд (ниг. Забур 8).
Падар ҷавоб дод ба дархости Писари Худро, ки ҷалол ёбад, Ӯро дар дасти рости Худаш гузошт (Забур 110:1; Ибриён 8:1). Аз ин мавқеи баланд Писар метавонад, бо салоҳияти Падар, ба имондорон ҳаёти ҷовидонӣ бахшад. Бо иҷрои ин кор барои Падар, Писар Ӯро ба таври нав ҷалол медиҳад (Юҳанно 17:2). Паёме, ки ба Марям дода шуд, то субҳи эҳё ба шогирдон расонад, ин буд: «Ман ба назди Падари Худ ва Падари шумо, ба назди Худои Худ ва Худои шумо мебароям» (Юҳанно 20:17). Бо Рӯҳ, онҳо аз он вақт сар карда, аз муносибати ҳақиқии худ бо Падар комилан огоҳ шуданд, ва онҳо низ метавонистанд ба Падар ҷалол оваранд.
Худованди мо Исои Масеҳ, ки ба воситаи Ӯ мо ҳоло оштиро қабул кардаем—Румиён 5:11 ESV
Юҳанно 17:3 муайян мекунад, ки ҳаёти ҷовидонӣ барои имондорони замони мо чист. Дар робита ба ниёзи мо, мо сабукӣ меёбем, ки ҳаёти ҷовидонӣ муқобили маҳкумият ва нобудшавӣ аст (Юҳанно 3:16-18). Дар Юҳанно 17:3 ин шинохтани Падар, ягона Худои ҳақиқӣ, ва Исои Масеҳ, Фиристодаи Падар аст. Аз ин рӯ, аз ҷониби Худо Ӯ мехоҳад, ки мо дар ҳаёти Ӯ, яъне дар ҳаёти оилавӣ, ё хонагии Худо дар абадият шарик бошем. Ҳаёт на танҳо мавҷудияти бошуурона аст, балки дар бораи муносибатҳои зинда, махсусан муносибатҳои оилавӣ низ мебошад. Эфсӯсиён 3:15 мегӯяд, ки Падар шахсест, ки аз Ӯ ҳар як оила маънои худро мегирад.
Мо ба шинохтани Падари барҷаста – Падари ҳақиқӣ оварда шудаем. Дар Инҷили Юҳанно, сифати «ҳақиқӣ» маънои воқеияти ниҳоии чизеро дорад. Масалан, Исо Нони ҳақиқӣ аз осмон (Юҳанно 6) ва Токи ҳақиқӣ (Юҳанно 15) аст. «Худои ҳақиқӣ» фикри ниҳоиятро дар раванди пешрафтаи ваҳйи Худо ба инсоният дар тӯли асрҳо ифода мекунад. Ҳамчун фарзандони Худо (Юҳанно 13:33), имондорон бо Худои ҳақиқӣ – Падар – ба воситаи Писари Ӯ муносибати воқеӣ ва зинда доранд. Ин муносибати бошуурона ва ҷовидонӣ бо Падар ва Писар барои мо воқеияти ниҳоӣ аст – «ҳаёти ҷовидонӣ» (Юҳанно 17:3; 1 Юҳанно 1:2 JND).
«Мо медонем, ки Писари Худо омадааст ва ба мо фаҳмиш додааст, то ки Ӯро, ки ҳақиқӣ аст, бишносем; ва мо дар Ӯ, ки ҳақиқӣ аст, дар Писари Ӯ, Исои Масеҳ ҳастем. Ин Худои ҳақиқӣ ва [ҳаёти] ҷовидонӣ аст» (1 Юҳанно 5:20 ESV). Аз ин рӯ, имондорон дар муҳаббати Худо дар дониши бошууронаи шахсиятҳои илоҳӣ ва бо қобилияти посух додан ба муҳаббати илоҳӣ зиндагӣ мекунанд.
Худованд Исо идома дод дуои Худро ба Падар дар Юҳанно 17:4: «Ман Туро дар замин ҷалол додам, кореро, ки Ту ба Ман додӣ, ба анҷом расонидам». Ӯ рӯзи дигарро интизор буд, вақте ки Ӯ бо тантана гуфт: «Иҷро шуд» (Юҳанно 19:30). Худованд аллакай дар Юҳанно 13:31-32 чунин чизе гуфта буд, вақте ки Ӯ эълон кард, ки Худо дар Худаш ҳамчун Писари Одам ҷалол ёфтааст. Яъне, итоати Ӯ ба иродаи Падар, муҳаббати Ӯ ба Падари Худаш, муқаддасии шахсии Ӯ ва ҳамаи камолоти Ӯ дар салиб дурахшиданд. Худо ҳамчунин дар салиб ҷалол ёфт, ки муқаддасӣ, адолат ва муҳаббати Ӯ дар як қурбонии анҷомёфта барои гуноҳ зоҳир шуданд. Бале, Падар дар ҳар як ҷанбаи ҳаёти Масеҳ дар замин – ва ба таври олӣ дар марг, эҳё ва сууд ба осмони Ӯ ҷалол ёфт.
Дар Юҳанно 17:6, 8 ва 14, Худованд Исо роҳҳоеро, ки Ӯ Падари Худро ҷалол дода буд, тавсиф кард:
- Ӯ маънои номи Падарро ба шогирдон фаҳмонда буд, ва
- Ӯ каломи Падарро ба онҳо дода буд.
- Дар ояти 6, каломи Падар ҳақиқат аст, зеро Худованд гуфт: «Каломи Ту ҳақиқат аст» (Юҳанно 17:17). Калимаҳои Падар ҳамчунин «муоширатҳои илоҳӣ» ва «каломи Худо дар шаҳодат» мебошанд (эзоҳҳои JND, Юҳанно 17:8,14).
Худованд васеъ кард дар ояти 5 дар бораи дархости аввалияи Худро, ки ҳамчун Писари Худо ҷалол ёбад: «Ва акнун, Падар, Маро дар ҳузури Худат бо ҷалоле, ки Ман пеш аз вуҷуди ҷаҳон бо Ту доштам, ҷалол деҳ». Ҳамчун Худои Писар, Ӯ ба таври дуруст дархост кард, ки бо ҷалоли ноофаридаи Худоӣ, ки Ӯ бо Падар дар абадияти гузашта дошт, сармоягузорӣ шавад. Дар таҷассуми Ӯ, он ҷалол пӯшида шуда буд, аммо аз он маҳрум нашуда буд (Филлипиён 2:5-8-ро баррасӣ кунед). Ӯ ин ҷалолро ҳоло ҳамчун Инсони эҳёшуда ва ба осмон суудкарда дар ҳузури Падар қабул кард.
Аҳамият диҳед, ки Исо дар шахси аввал – «Маро» ва «Ман» – ҳамчун баробар сухан гуфт. Ибораҳои «дар ҳузури Худат» ва «бо Ту» маънои «якҷоя бо Худат» ё «дар баробари Ту [бо Ту, JND]» дар мавқеи муштараки мақоми баробар ва дар он муносибати беназир, ки Ӯ ҳамеша бо Падар вуҷуд дорад, ё зиндагӣ мекунад, доранд. Ибораи «пеш аз вуҷуди ҷаҳон» тасдиқ мекунад, ки Исо Писари абадӣ аз пеш аз таҷассум – ҳатто пеш аз оғози асрҳост!
Ӯ бо Падари Худаш сухан мегӯяд, он косаи талхро амиқ мечашад, Аммо Ӯ онро мегирад, бо хоҳиши худ барои мо онро менӯшад. Оҳ, чӣ муҳаббат! Ӯ маро дӯст дошт! Худро, ҷони маро, барои ман дод.
Худованд, мо шодем, ки заҳматҳои Ту ба охир расиданд, Хушбахтем, ки замони азоби Ту тамом шуд, Ба тахти Падари Ту сууд кардӣ, дар он ҷо Ту зиндагӣ мекунӣ, то дигар намирӣ. Бале, ҷони ман! Ӯ барои ту зиндагӣ мекунад, Ӯ ки Худро барои ман дод. —Ҷосиа Ҷ. Ҳопкинс (1786-1862)
