Дар Аҳди Ҷадид се чизе зикр шудааст, ки «ганҷи бузург» ё хеле гаронбаҳо мебошанд.
I. Қуттии марвориди атрафшон, ки Марям ба ҷисми Худованд рехт, бо назардошти дафни Ӯ
Ва фаҳмиши муҳаббат ва ибодате, ки дар паси ин амал буд, дар назари Худованд он қадар гаронбаҳо буд, ки Ӯ дар он ҷо фармуд, ки,
«ҳар кӣ ин Инҷилро дар тамоми ҷаҳон мавъиза кунад, ин кореро, ки ин зан кардааст, барои ёдбуди ӯ низ нақл хоҳад кард.»
II. Марвориди гаронбаҳо, ки калисо аст
Ва барои он, ва барои он ки онро барои Худ нигоҳ дорад, Худованд, тоҷир, ҳамаи он чиро, ки дошт, фурӯхт, чунон зебоии безаволи он дар назари Ӯ буд.
III. Рӯҳи фурӯтан ва ором дар зани масеҳӣ
Инро мо мехонем
«дар назари Худо ганҷи бузург аст» (1 Петрус 3:4).
Дар бораи ҳеҷ хидмате, ки одамон метавонанд анҷом диҳанд, чунин чизе гуфта нашудааст, дар бораи ҳеҷ меҳнат ё заҳмате чунин ситоиш надорем; он барои Худо хушбӯй аст, чунон ки атрафшони Марям буд, он дар назари Ӯ зебост, чунон ки калисо дар назари Масеҳ аст. Занони масеҳӣ аз ин чӣ бештар метавонанд орзу кунанд?
Ин ҷост хушбӯйӣ ки маҳорати атрсоз наметавонад тавлид кунад, ин ҷост ороиш ки ҳеҷ заргаре наметавонад ихтироъ кунад, ин ҷост зебоӣ ки аз ҳар чизе, ки санъат ё табиат нишон дода метавонад, болотар аст ва он пойдор аст, зеро он чизе, ки дар назари Худо ганҷи бузург аст, Ӯ то абад нигоҳ медорад.
Ва ин дар дастраси ҳар як зани масеҳӣ аст.
Чаро онҳо бояд дар хидмат ё дар назари мардон шӯҳрати бузург ҷӯянд? Бигзор онҳо дар бораи ин каломи Худо андеша кунанд ва ба ин пайравӣ кунанд, ва ҳангоме ки онҳо ин рӯҳи фурӯтан ва оромро инкишоф медиҳанд ва нишон медиҳанд, онҳо, на бо он чизе, ки мекунанд, балки бо он чизе, ки ҳастанд, ба дигарон муфид хоҳанд буд, зеро барои Худо гаронбаҳоянд.
Мо бо ин кор хидматро кам намекунем. Занон ба Худованд хидмат мекарданд. Фиби ходими калисо ва ёвари бисёриҳо буд ва занон бо Павлус дар Инҷил меҳнат мекарданд – ҳама дуруст ва хуб дар ҷои худ –
аммо рӯҳи фурӯтан ва ором аз ҳама чиз болотар аст, он дар назари Худо ганҷи бузург аст.
