Хизматгорон, огоҳ бошед
Дар Аҳди Қадим ду ҳодисаи мушаххас мавҷуд аст, ки ҳар дафъае, ки онҳоро мехонам, ашк аз чашмонам мерезад. Гумон мекунам, ки ин аз он сабаб аст, ки ман Мусоро, ки мавзӯи оятҳои сабтшуда аст, дӯст доштаам.
Муқаддасии Худо
Сабаби аввали ин ашкҳо ҳангоми хондани Такрори Шариат 3:23-26 (KJV) ба амал меояд:
«Ва ман дар он вақт ба Худованд илтимос кардам, гуфтам: «Эй Худованд Худо, Ту ба намоиш додани бузургии Худ ва дасти пурқудрати Худ ба бандаи Худ шурӯъ кардӣ: зеро кадом Худое дар осмон ё дар замин ҳаст, ки мувофиқи корҳои Ту ва мувофиқи қудрати Ту амал карда тавонад? Ман аз Ту илтимос мекунам, бигзор ман аз он тараф гузарам ва замини некеро, ки аз Урдун берун аст, он кӯҳи зебо ва Лубнонро бубинам». Аммо Худованд ба хотири шумо аз ман хашмгин шуд ва маро нашунид: ва Худованд ба ман гуфт: «Бароят бас аст; дигар дар бораи ин масъала бо ман сухан нагӯ».»
Дар ин ҷо ба Мусо, бандаи азизи Худованд, ки ба Замини Ваъдашуда хеле наздик буд ва 40 сол рамаи Худоро чӯпонӣ карда буд, баъзан дар байни онҳо ва хашми Ӯ меистод (Ададҳо 14:11-20), бори дигар гуфта шуд, ки Ӯ наметавонад ба Замини Ваъдашуда дохил шавад. Чаро? Худованд сабаби Худро дар Ададҳо 27:14 дод:
«Зеро ки шумо дар биёбони Син, дар низои ҷамъомад, ба фармони Ман исён кардед, то Маро дар назди об дар пеши чашмони онҳо муқаддас накунед».»
Тавсифи муфассали ин ҳодиса дар Ададҳо 20:2-13 оварда шудааст. Ба Мусо дастур дода шуда буд, ки дар ҳузури банӣ-Исроил ба санг сухан гӯяд, то он барои мардум ва ҳайвоноти онҳо об барорад. Қаблан, дар Хуруҷ 17:5-6, ӯ сангро дар Ҳӯреб зада буд ва аз он об баромада буд. Ҳоло ба ӯ дастур дода шуда буд, ки ба он сухан гӯяд. Аммо Мусо аз исроилиён хашмгин шуд ва дар хашми худ фарёд зад: «Ҳоло бишнавед, эй исёнгарон; оё мо бояд барои шумо аз ин санг об барорем?» Сипас ӯ дасти худро бардошт ва бо асои худ сангро ду маротиба зад ва об фаровон баромад.
Дар ин амал – ва ман бояд бо эҳтиёт дар нури Румиён 14:4 сухан гӯям:
«Ту кистӣ, ки бандаи дигарро доварӣ мекунӣ?»
– ин нармтарин мард (Ададҳо 12:3; 27:14) ба чанд роҳ исён кард: Ӯ бар зидди мардуми Худо сухан гуфт; ӯ иддао кард, ки ба онҳо об медиҳад; ва ба ҷои сухан гуфтан ба санг, ӯ онро ду маротиба зад.
Ба назари мо, ин шояд он қадар бад наменамуд. Аммо дар назари Худо, ин исён бар зидди фармони Ӯ ва нокомӣ дар ҷалол додани Худованд дар назди исроилиён буд. Чӣ тавр, шумо мепурсед?
Мусо мардумро «исёнгарон» номид. Гарчанде ки ин аз ҷиҳати амалӣ дуруст буд, аммо вазифаи ӯ набуд, ки «гавҳари чашми Ӯро» таҳқир кунад (Такрори Шариат 32:10). Ӯ ҳамчунин гуфт: «Оё мо бояд барои шумо аз ин санг об барорем», дар ҳоле ки таъмини об кори ӯ набуд, балки танҳо кори Худо буд. Ниҳоят, Мусо сангро зад, дар ҳоле ки бояд ба он сухан мегуфт. Аҳамияти ин амал дар 1 Қӯринтиён 10:4 ба мо оварда шудааст.
«Зеро ки онҳо аз он Санги рӯҳонӣ, ки аз паси онҳо меомад, нӯшиданд: ва он Санг Масеҳ буд».»
Дар намуна (тасвири пешгӯӣ) санг бояд танҳо як маротиба зада мешуд (Хуруҷ 17:6), зеро зиддинамунаи он далели муҳим аст, ки
«Масеҳ низ як бор барои гуноҳҳо азоб кашид, одилон барои беадолатон, то моро ба Худо наздик кунад» (1 Петрус 3:18).
Ин як амали бемулоҳизаи Мусо ӯро аз дохил шудан ба Замини Ваъдашуда боздошт. Худо муқаддас аст ва дар роҳҳои ҳукуматии худ Ӯ бояд мувофиқи он амал кунад. Баъд аз ҳама,
«Оё Довари тамоми замин дуруст амал намекунад?» (Ҳастӣ 18:25).
Муҳаббати Худо
Ҳодисаи дуюм, ки ашк ба чашмонам меорад, идомаи таърихи ин бандаи азиз аст:
«Ва Мусо аз ҳамвориҳои Мӯоб ба кӯҳи Набо, ба қуллаи Пишгоҳ, ки дар муқобили Ериҳӯ аст, баромад. Ва Худованд ба ӯ тамоми замини Ҷилъод, то Дон, ва тамоми Нафтолӣ, ва замини Эфроим, ва Манашше, ва тамоми замини Яҳудо, то ба баҳри дур, ва ҷануб, ва ҳамвории водии Ериҳӯ, шаҳри дарахтони хурмо, то Сӯарро нишон дод. Ва Худованд ба ӯ гуфт: «Ин заминест, ки Ман ба Иброҳим, ба Исҳоқ, ва ба Яъқуб қасам хӯрдам, гуфтам: Ман онро ба насли ту медиҳам: Ман ба ту имкон додам, ки онро бо чашмони худ бубинӣ, аммо ту аз он ҷо нахоҳӣ гузашт». Пас Мусо, бандаи Худованд, дар он ҷо дар замини Мӯоб, мувофиқи каломи Худованд, мурд. Ва Ӯ ӯро дар водие дар замини Мӯоб, дар муқобили Байт-Фаӯр дафн кард: аммо то имрӯз ҳеҷ кас қабри ӯро намедонад» (Такрори Шариат 34:1-6).
Муқаддасии Худо ба таври аҷиб ва комил бо муҳаббати Ӯ мувозинат дорад. Мусо шояд аз гузаштан аз Урдун манъ карда шавад, аммо ӯ тамоми паҳнои «он замини нек» – аз ҷумла он «кӯҳи зебо»-ро дид (Такрори Шариат 3:25). Ва сипас Худованд бандаи маҳбуби Худро дафн кард, ки бо ӯ метавонист рӯ ба рӯ сухан гӯяд «чунон ки одам бо дӯсти худ сухан мегӯяд» (Хуруҷ 33:11). Аз дасти Худо дафн шудан – чӣ қадар ламсӣи гаронбаҳо ва маҳрамона.
Аксарияти хизматгорони босаводи Худованд ин далелҳоро хуб медонанд. Онҳо танҳо ҳикояҳои таърихии ҳодисаҳои солҳои пеш нестанд; онҳо барои омӯзиши мо сабт шудаанд. Ҳамчун касе, ки Каломро хизмат мекунад, ман аз муносибати Худо бо бандаи худ Мусо огоҳ ва гарм мешавам.
Огоҳ карда шуд
- Ман огоҳ карда мешавам, ки бояд дар бораи мардуми Худо дар маҷмӯъ, ё дар бораи шахсоне, ки Масеҳ барои онҳо мурд, хеле эҳтиёткор бошам (Ададҳо 22:12).
- Ман огоҳ карда мешавам, ки набояд барои дастовардҳо ё фаъолиятҳое, ки дар хидмати Худованд анҷом дода шудаанд, ягон ҷалол талаб кунам. Хизматгор бояд танҳо Худованд Исои Масеҳро баланд бардорад, инро дар ҳама чиз анҷом диҳад (Юҳанно 3:30).
- Ман огоҳ карда мешавам, ки эҳтиёткор бошам, то Худовандро бо намунаи чизе дар амалҳои худ, ки метавонад ба ақли Худо мухолиф бошад, беобрӯ накунам (Румиён 6:15).
«Кӯҳи зебо» чӣ буд? Оё он кӯҳи Мӯриё буд, ҷое ки Иброҳим Исҳоқро қурбонӣ кард ва бар он маъбади Сулаймон сохта шуд? Ё он кӯҳи Тағйири шакл буд? Ман аниқ намедонам. Аммо тақрибан 1500 сол пас аз он ки Мусо аз дасти Худо дар замини Мӯоб дафн шуд, мо ӯро дар Замини Ваъдашуда мебинем, ки бо Он ки ӯро дар биёбон хеле хуб мешинохт, сухан мегӯяд. Мусо ва Илёс дар ҷалол бо Худованд Исои Масеҳ ҳангоми тағйири шакли Ӯ пайдо шуданд, ки «дар бораи марги Ӯ, ки Ӯ бояд дар Ерусалим ба анҷом расонад» сухан мегуфтанд (Луқо 9:31). Бале! Ҳама гуноҳҳо метавонанд тавассути марги Он ки Худро фидия барои бисёриҳо дод, бахшида шаванд (Марқӯс 10:45).
Гарм карда шуд
- Ман аз муҳаббати Ӯ ва махсусан аз он далел гарм мешавам, ки сарфи назар аз замонҳои исён, гуноҳ ва беобрӯ кардани Он ки ман ба Ӯ хидмат мекунам, Ӯ маро дар роҳҳои амалӣ ва маҳрамона дӯст медорад ва ғамхорӣ мекунад.
- Ман аз файзи Ӯ гарм мешавам. Сарфи назар аз нокомиҳои такрорӣ, мо низ метавонем ба он замини «кӯҳи зебо» дохил шавем, ки ба мо дар муҳаббат ва файзи Ӯ дода шудааст, чунон ки Ӯ
«моро бо ҳам бархезонд ва бо ҳам дар ҷойҳои осмонӣ дар Масеҳ Исо нишонд» (Эфсӯсиён 2:6).
Омин.
ДУОИ МУСО
Худованд, Ту дар ҳама наслҳо макони зисти мо будӣ. Пеш аз он ки кӯҳҳо ба вуҷуд омаданд, ё Ту замин ва ҷаҳонро офарида будӣ, аз азал то абад Ту Худо ҳастӣ ...
Пас ба мо омӯз, ки рӯзҳои худро ҳисоб кунем, то дили ҳикмат ба даст орем. Бозгард, эй Худованд! То кай? Ба бандагони Худ раҳм кун! Субҳ моро бо муҳаббати устувори Худ сер кун, то ки мо тамоми рӯзҳои худро шодӣ ва хурсандӣ кунем. Моро ба қадри рӯзҳое, ки моро азоб додӣ, ва ба қадри солҳое, ки бадиро дидем, шод кун. Кори Ту ба бандагони Ту, ва қудрати ҷалолии Ту ба фарзандони онҳо нишон дода шавад. Бигзор файзи Худованд Худои мо бар мо бошад, ва кори дастҳои моро бар мо мустаҳкам кун; бале, кори дастҳои моро мустаҳкам кун! — Забур 90:1-2; 12-17 ESV
