«Ҳар он чи дар гузашта навишта шуда буд, барои таълими мо навишта шуда буд». Румиён 15:4 NIV
Он гоҳ: 446-434 пеш аз милод Наҳемё ба боқимондаи асирони яҳудӣ дар Ерусалим паёмҳои мушаххас дошт, аммо танҳо як қувваи пешбаранда – роҳнамоӣ ва қудрати Худо. Ӯ онҳоро ташвиқ кард, ки ин корҳоро кунанд: деворҳои Ерусалимро барои ҷалоли Худо ва ҳифзи онҳо аз нав созанд (Наҳемё 1-6); насаби худро исбот кунанд (7); ба Худованд Худо ва Қонуни Ӯ баргарданд, бо тавба кардан, иқрор шудан ва аҳд бастан, ки ба Ӯ итоат кунанд (8-10); ба мероси худ дохил шаванд ва аз он лаззат баранд (11-12); аз муносибатҳо ва таъсироти нодуруст ҷудо шаванд (13).
Натиҷаҳои ин дастурҳо, чунон ки дар китоби ӯ сабт шудааст, аҷиб буданд. Албатта, ҳама чиз ба анҷом расид, зеро Наҳемё ходими содиқ (1:6) буд, ки комилан ба Худованди худ такя мекард (1:11; 2:18; 7:5). Аҳамияти таърихӣ ва рӯҳонии дастовардҳои ӯ дарсҳои муҳим мебошанд.
Ҳоло: 2011 мелодӣ Наҳемё, ин мард ва паёми ӯ имрӯз ба мо чӣ намуна нишон медиҳад? Ҳавворӣ Павлус ба мо хотиррасон мекунад, ки Аҳди Қадим барои омӯзиши мо навишта шудааст (Румиён 15:4). Дар ҳоле ки суханони Наҳемё мушаххасан ба мо нигаронида нашуда буданд, вақте ки ӯ ҳисоботи тарҷумаи ҳоли худро сабт мекард (1:1), хислат ва амалҳои ӯ дар тӯли таърих дурахшиданро идома медиҳанд. Дар асл, чунин ба назар мерасад, ки ин мард ва паёмҳои ӯро ҷудо кардан мумкин нест, зеро ӯ таҷассум ва намунаи онҳо буд.
Паёми 1: МУОШИРАТ
«Эй Худованд, гӯши Ту ба дуои ин бандаи Ту бодиққат бошад». Наҳемё 1:11
Наҳемё марди дуо (1:4-11; 2:4; 4:4) ва фаъолият (2:9) буд. Амалҳои ӯ тавассути муоширати ӯ бо Худованд, Худои ӯ (2:4,20; 4:4,9; 7:5) роҳнамоӣ мешуданд. Дар ин, ӯ як қисми абри шоҳидон аст, ки ҳамаи масеҳиён бояд аз онҳо пайравӣ кунанд (Ибриён 12:1). Аҳамияти муоширати наздик ва доимӣ бо Наҷотдиҳанда ва Худованди моро аз ҳад зиёд таъкид кардан мумкин нест. Дуо кардан барои муайян кардани иродаи Ӯ, ки бо мутолиаи доимии Каломи Ӯ кӯмак мерасонад, ба Худо имкон медиҳад, ки барои ҳаёти мо мақсад ва самт диҳад.
Паёми 2: ИҚРОР
«Ман гуноҳҳоеро, ки мо ... бар зидди Ту содир кардаем, иқрор мекунам». Наҳемё 1:6
Наҳемё гуноҳҳои яҳудиёнро ҳамчун гуноҳҳои худ иқрор кард. Ӯ иддао кард, ки як қисми мушкилотест, ки боиси асирии Бобил ва вазъияти ғамангези ҳозира шудааст (1:6-10). Ӯ инчунин худро бо содиқоне, ки мехостанд аз номи Худо битарсанд, муаррифӣ кард (1:11). Чӣ дарси ҷиддӣ! Ҳамаи масеҳиён, ҳамчун як қисми бадани Масеҳ (Румиён 12:5), бояд эътироф кунанд, ки онҳо барои нокомии шаҳодати масеҳӣ имрӯз масъуланд. Вазъияти бади Калисо дар маҷмӯъ аз сабаби нокомии инфиродӣ ва дастаҷамъии мост.
Мо ба чизҳое ҷалб шудаем, ё ба таври дигар парешон шудаем, ки таваҷҷӯҳи моро аз Худованд Исо дур мекунанд. Ин аксар вақт аз сабаби надонистан, дӯст надоштан ё итоат накардан ба Худованд ва Каломи Ӯ ба вуҷуд меояд. Масеҳиён бояд шахсан нокомии гузашта ва ҳозираи Калисо ва нақши худро дар он эътироф, муайян ва иқрор кунанд. Танҳо он вақт мо мисли Наҳемё, як қисми ақаллияти содиқе хоҳем шуд, ки мекӯшанд Худовандро аз дили пок пайравӣ кунанд (2 Тимотиюс 2:22).
Паёми 3: БАҲО ДОДАНИ ВАЗЪИЯТ
«Шабона баромадам ... деворҳои Ерусалимро тафтиш кардам». Наҳемё 2:13
Подшоҳ ҳолати рӯҳии ходими худро мушоҳида кард ва пурсид, ки чаро ӯ ин қадар ғамгин аст. Дар он рӯзҳо умуман фаҳмида мешуд, ки ифодаи ҳар гуна ҳолати бади рӯҳӣ дар ҳузури подшоҳ метавонад сабаби ҳукми қатл бошад. Аммо Наҳемё ин мушкилоти ҳозираро ҳамчун як имконияти эҳтимолӣ баррасӣ кард. Хатари худро дарк карда (2:2), аммо ба Худои худ бовар карда, ӯ ба подшоҳи худ шаҳодати ростқавлонаи далелҳоро дод (2:3).
Подшоҳ Артаҳшасто ин мард ва гузориши ӯро дастгирӣ кард (2:6) ва аз ӯ пурсид, ки лоиҳаи бозсозӣ чӣ қадар вақт мегирад. Наҳемё аллакай вазъиятро арзёбӣ карда буд ва метавонист ба подшоҳ ҷавобҳои мушаххас диҳад. Ӯ инчунин метавонист барои сафар ба Яҳудо муҳофизат ва барои лоиҳаҳои сохтмонӣ чӯб талаб кунад (2:6-8), зеро ӯ ин эҳтиёҷотро пеш аз саволи подшоҳ муайян карда буд. Подшоҳ ба ҳамаи дархостҳои ӯ розӣ шуд. Ба Ерусалим расида, Наҳемё соатҳои ороми шабро барои ҷосусӣ кардани вазъият тавассути тафтиши харобаҳои деворҳои шаҳр истифода бурд (2:12-15). Чӣ тавр ӯ метавонист ба мардум бо чунин лоиҳаи бузурги сохтмонӣ аз бесарусомонии харобаҳое, ки ӯ мушоҳида карда буд, муроҷиат кунад? Зеро ӯ ҳукм карда буд, ки дасти Худои ӯ бар ӯст (2:8,18).
Инҷо боз як паёми аҷибест, ки ин мард намунаи он аст. Мисли Наҳемё, мо ҳангоми арзёбии вазъияти душвор ё монеаи ба назар ғайриимкон ба муносибати вобастагии комил ба Худо ниёз дорем. Он гоҳ мо метавонем роҳнамоӣ ва ғамхории Худовандро интизор шавем ва таҷриба кунем.
Паёми 4: БИНО КАРДАН
«Шумо мушкилотеро, ки мо дар он ҳастем, мебинед ... Биёед, деворҳоро аз нав созем». Наҳемё 2:17
Кори бозсозии деворҳои Ерусалим метавонад ҳадди аққал ду дарси дигарро пешниҳод кунад. Паём сохтан буд. Ва Наҳемё бинокор буд. Мо намедонем, ки ӯ худаш сангҳоро кӯчонидааст ё не, аммо ӯ бешубҳа бо коргарон ҳамкорӣ мекард ва онҳоро ташвиқ мекард: «Ман ба онҳо ҷавоб додам ва гуфтам: “Худои осмон ба мо муваффақият медиҳад. Мо, бандагони Ӯ, ба бозсозӣ шурӯъ хоҳем кард”» (2:20). Ҳарчанд мардум муддати тӯлонӣ дар азобу нанги бузург буданд (1:3), роҳнамоӣ ва намунаи ӯ онҳоро ташвиқ кард, ки корро дар тӯли 52 рӯз ба анҷом расонанд (6:15).
Инчунин метавон дар хотир дошт, ки масолеҳи сохтмонӣ замоне деворҳо ва дарвозаҳои бузурге буданд, ки Сулаймон сохта буд (1 Подшоҳон 3:1). Наҳемё онро комилан харобшуда (Наҳемё 2:13) ва аз чунин партовҳо (4:10) ёфт, ки бозсозӣ хеле душвор хоҳад буд. Аммо аз ин масолеҳи харобшуда яҳудиён деворро аз нав сохтанд, ки дар вақти тақдиси он боиси шодии бузург гардид (12:43).
Аввалан, новобаста аз он ки харобаҳо чӣ қадар бузурганд, чизҳоро Худо метавонад аз нав барқарор кунад. Шаҳодати умумии масеҳӣ имрӯз, бахусус дар ҷаҳони ғарбӣ, дар бесарусомонӣ қарор дорад. Мо бояд харобиҳоеро, ки фалсафаҳои ҷаҳон (Қӯлассиён 2:8) ва нанги Калисои пароканда ба вуҷуд овардаанд, эътироф кунем. Мисли замони ин ҳисоботи библиявӣ, наҷотнаёфтагон то ҳол мехоҳанд ҳама чизеро, ки Худо ва шаҳодати Ӯро ба ёд меорад, нобуд кунанд. Аз ин рӯ, ба имондорони баркамол лозим аст, ки деворро аз нав созанд, то моро муҳофизат кунанд ва моро аз ҷаҳон ҷудо кунанд. Ҳамон мавод бояд истифода шавад – таълимоти Худованди мо Исои Масеҳ, ки аз ҷониби Ҳаввориён таълим дода шудааст. Деворро бо дарҳо ва панҷараҳои он метавон аз нав сохт, зеро Худованд тавассути ходимони содиқ эҳёро ба вуҷуд меорад. Умуман, девор аз муҳофизат ва ҷудоӣ аз ҷаҳон сухан меронад, дар ҳоле ки дарҳо ва панҷараҳо ба ҷонҳо имкон медиҳанд, ки дохил шаванд ва ба воизони Инҷил имкон медиҳанд, ки берун раванд.
Дуюм, оё ягон «сангҳои зиндаи» масеҳӣ (1 Петрус 2:5) ҳастанд, ки ҳолати харобшудаи ҳаёт ва шаҳодати худро дарк кардаанд? Худо мехоҳад деворҳои онҳоро аз нав созад ва онҳоро барқарор кунад, бо истифода аз масеҳиёни баркамол дар ин раванд (Яъқуб 5:19-20). Ин боиси шодии бузург хоҳад шуд, зеро онҳо ба хидмати Худованди мо Исои Масеҳ аз нав бахшида мешаванд (Луқо 15:6).
Паёми 5: РОҲНАМОИИ БЕҒАРАЗ ВА БАХШИШ
«Ман худро ба кори ин девор бахшидам». Наҳемё 5:16
Наҳемё соқӣ-подшоҳ буд (1:11). Ин вазифа хидмати муназзамро талаб мекард. Ӯ эҳтимол як гурӯҳи ходимонро назорат мекард, то ҳифзи подшоҳро таъмин кунад ва эҳтиёҷоти ӯро қонеъ гардонад. Ин роҳбарӣ, ки аввал дар дарбори Артаҳшасто анҷом дода шуд, дар вазифаи ӯ ҳамчун ҳоким дар Ерусалим идома ёфт. Ҳангоми ташкили ходимони худ барои кор бо сокинони шаҳр (5:16), ӯ беш аз як саду панҷоҳ нафарро дар сари дастархони худ ғизо дод (5:17). Боз ҳам, ин мард ва паёми ӯ як буданд! Дар муроҷиат ба ашрофони тамаъкор ва сарватманд ва ҳокимони шаҳр (5:7), ӯ бо намунаи худ нишон дод, ки онҳо чӣ гуна рафтор кунанд. Ин як дарси безамон аст: он чиро, ки мавъиза мекунед, амалӣ кунед ва дар ҳама чиз намунаи хуб бошед.
Бешубҳа, дарсҳои бештаре аз хислат ва амалҳои Наҳемё омӯхтан мумкин аст. Китоберо, ки номи ӯро дорад, бихонед ва сипас онро аз нав бихонед, то дигар ганҷҳоеро, ки Худованд дар он ҷо танҳо барои шумо дафн кардааст, ҷустуҷӯ кунед. Онҳоро берун оред ва тавассути роҳнамоӣ ва қудрати Рӯҳи Муқаддас ба ҳаёти худ дохил кунед. Ин ба шумо кӯмак мекунад, ки аз намунаи ин мард ва паёмҳои ӯ пайравӣ кунед.
