ТАЙЁРӢ БА ХИЗМАТ
НАҲЕМЁ Аз соқӣ ба ҳоким
«Ман соқии шоҳ будам ... Ман ҳокими онҳо таъин шудам». Наҳемё 1:11; 5:14 NKJV
Касби Наҳемё
Оё шумо ягон бор фикр кардаед, ки чаро Наҳемё касби худро дар Бобил сабт кардааст: «Ман соқии шоҳ будам» (1:11)? Ин ба мо дар бораи ин мард бисёр чизҳоро мегӯяд. Барои ишғоли ин вазифа ҳамчун сардори дарбор, ӯ эҳтимолан марди дорои хислати бенуқсон ва ҳикмати амалӣ буд. Азбаски ӯ бояд шароберо, ки ба шоҳаш пешкаш мешуд, мечашид – то ӯро аз заҳролудшавӣ муҳофизат кунад – ӯ ё ҳаёти хеле хатарнок дошт ё ҳаёте бо эътимоди комил, ки аз ҷониби Худои худ ҳифз хоҳад шуд. Ин ӯро барои рӯ ба рӯ шудан бо душман дар Ерусалим бо ҳамон қатъият ва ҳамон захираи Қодири Мутлақ омода кард (4:4,9). Дар Бобил ӯ роҳҳои давлатро омӯхт, зеро кори дарбори шоҳро мушоҳида мекард. Ин ба ӯ кӯмак кард, ки барои вазифаи махсусе, ки Худованд барои ӯ дошт – аз нав сохтани деворҳои Ерусалим ва идора кардани халқи интихобшудаи Худованд – омода шавад. Наҳемё аз ҷиҳати молиявӣ аз даромадҳои андоз дар Ерусалим мустақил буд (5:8,10,14,17), ки ин нишон медиҳад, ки ӯ сардори хуби он чизе буд, ки Худо ба ӯ тавассути кори соқигӣ дода буд.
Хислатҳои Наҳемё
Аммо хислати ӯ аз касбаш муҳимтар буд. Аз як қатор оятҳо (1:4-11; 2:4) чунин бармеояд, ки Наҳемё бо Худои худ робитаи наздик дошт. Ӯ пеш аз даъват шудан ба кори беназири худ аллакай марди дуогӯ буд. Ӯ медонист, ки Худои зинда барои қонеъ кардани ҳар як ниёзи ӯ дастрас аст (2:4), ва ӯ омода буд, ки ин эътимодро ба Худои худ бо дигарон мубодила кунад (1:18,20). Ин инчунин метавонад маънои онро дошта бошад, ки ӯ ба ҷалоли Худо ва баракати халқи Ӯ ғамхории муайян дошт (1:9,10). Аз сабаби ин хислатҳои хос, Худо ба ин хизматгор иҷозат дод, ки тавассути кори худ дар дарбори шоҳ Артаксеркс барои коре, ки Худо барои ӯ дар Ерусалим дошт, омода шавад.
Наҳемё чунин буд: Марди дуогӯ (1:11), боэътимод ба Худои худ (1:11; 2:4), ғамхор барои ҷалоли Худо ва ҷое, ки Худо номи Худро дар он ҷо муқаррар карда буд (8:1-18; 13:6-13,15-21), дорои муносибатҳои хуб бо шоҳ ва яҳудиён (1:11; 2:2; 13:6; 2:18; 5:1-6), ғамхор барои некӯаҳволии халқи Худо (1:2), омӯзонидашуда дар роҳҳои ҳукумат (1:11; 2:1-8), омодаи хизматгор будан (1:11), ва сардори хуби даромади худ (5:8,10,14,17-18).
Ин далелҳо барои муқоиса бо тахассуси шумо дода шудаанд. Оё шумо шахсе ҳастед, ки тавассути дуо ва эътимод ба ғамхории ҳаррӯзаи Худованд ва Наҷотдиҳандаи худ наздик ҳастед? Пас, кори ҳозираи шумо метавонад воқеан майдони омӯзиши Ӯ бошад, то шуморо барои вазифаи махсусе, ки арзиши абадӣ дорад, омода созад. Даромади шумо, аз ҷумла нафақа, метавонад ба миқдори кофӣ ба шумо дода шуда бошад, то шуморо дар хидмати Ӯ дастгирӣ кунад ё бо дигарон мубодила кунад, то онҳо барои Ӯ кор кунанд.
Даъват ба хидмат
Худованд Исо аз шогирдонаш хоҳиш кард, ки:
«Аз Худованди ҳосил дуо кунед, ки коргаронро ба ҳосили Худ фиристад» (Матто 9:38).
Ин кор метавонад ба миссия нигаронида шуда бошад ё ба сохтани халқи Худованд дар маҳаллӣ равона шуда бошад. Ҳангоме ки шумо барои коргарони бештар дар майдони миссияи Худо дуо мекунед, худро тафтиш кунед, то бубинед, ки оё Ӯ шуморо, тавассути шароити шумо ва ҳатто кори шумо, барои ворид шудан ба ягон соҳаи хидмат омода мекунад.
ЭЗОҲИ ХОТИМАВӢ:
- Соқӣ: Як мансабдори баландпояи шоҳӣ, ки асосан барои хидмат кардани шароб ба шоҳ масъул буд. Азбаски ӯ ба шоҳ наздик буд, ки аз эҳтимолияти заҳролудшавии ғизо метарсид, соқӣ бояд марди дорои садоқати беайб бошад, ки қодир ба ба даст овардани эътимоди комили шоҳ бошад. — Китобхонаи виртуалии яҳудӣ
