Мо дар бораи чаҳор бародари Худованд Исо — писарони Юсуф ва Марям — мехонем, аммо танҳо ду номро мешиносем. Бисёриҳо бар ин назаранд, ки Яъқуб ва Яҳудо, ки Худо онҳоро барои навиштани номаҳое, ки номи онҳоро доранд, истифода бурдааст, ду нафари бародароне мебошанд, ки дар оятҳои дар боло зикршуда номбар шудаанд. Бо дигарон чӣ шуд, мо намедонем. Ин барои мо дарс аст. Аз ин мо мефаҳмем, ки мероси оилавӣ ё имтиёзҳои оилавӣ моро барои муносибат бо Худованд мувофиқ намегардонанд ё ба мо ҳуқуқ намедиҳанд. Яъқуб ва Яҳудо худро танҳо ғуломони Худо ва Худованд Исо медонистанд ва онҳо худро дар номаҳое, ки номи онҳоро доранд, ҳамин тавр муаррифӣ мекунанд.
Мо бояд дар хотир дорем, ки на мо, балки Худост, ки ба ҳар яки мо он чиро, ки Ӯ зарур ва беҳтарин медонад, додааст. Ва барои мо хуб аст, ки эътироф кунем, ки танҳо ба шарофати файзи Худо мо ҳастем, ки ҳастем. Ӯст, ки чизҳои Худро ба дасти мо супурдааст. Барои мо ҷое барои фахр кардан ё шикоят кардан нест, балки танҳо бо имон кор кардан, ба Ӯ хидмат кардан, донистани он ки мо ҳама чизро танҳо тавассути Масеҳе, ки моро қавӣ мегардонад, карда метавонем ва дар хотир доштан, ки рӯзе мо дар назди курсии доварии Масеҳ ҳозир хоҳем шуд, то дар бораи худ ба Худо ҳисобот диҳем, то чизҳоеро, ки дар бадан карда шудаанд, мувофиқи он чи ки кардаем, қабул кунем.
Бигзор мо пайваста ба худ суханони ба Қӯлассиён гуфташударо ёдовар шавем: «Ҳар чизе ки бо сухан ё амал мекунед, ҳамаро ба исми Худованд Исо кунед, ба Худои Падар тавассути Ӯ шукр гӯед» (3:17).
