Эй Исо, Ту ваъда додаӣ Ба ҳамаи онҳое, ки Туро пайравӣ мекунанд Ки дар куҷое ки Ту дар ҷалол ҳастӣ Хизматгори Ту низ он ҷо хоҳад буд; Ва Исо, ман ваъда додаам Ки Туро то охир хидмат кунам; Оҳ, ба ман файз деҳ, ки пайравӣ кунам Устод ва Дӯсти худро.
Оҳ, бигзор Туро дар наздикии худ ҳис кунам; Ҷаҳон ҳамеша наздик аст; Ман манзараҳоеро мебинам, ки чашмро хира мекунанд, Садоҳои васвасаангезро мешунавам; Душманони ман ҳамеша дар наздикии ман ҳастанд, Дар атрофи ман ва дар даруни ман; Аммо, Исо, Ту наздиктар шав, Ва ҷони маро аз гуноҳ муҳофизат кун.
Оҳ, бигзор Туро сухан гӯӣ шунавам, Бо оҳангҳои равшан ва ором, Дар болои тӯфонҳои шаҳват, Ғур-ғури худхоҳӣ. Оҳ, сухан гӯй, то маро итминон бахшӣ, Ба шитоб кардан, ё назорат кардан; Оҳ, сухан гӯй, ва маро водор кун, ки гӯш кунам, Эй Нигаҳбони ҷони ман. —Ҷон Эрнест Боде (1816–1874)
