Ду сатри кӯтоҳе, ки ман як рӯз шунидам, Дар роҳи пурғавғои зиндагӣ сафар мекардам; Ба дили ман боварӣ овард, Ва аз фикри ман дур намешуд: «Танҳо як зиндагӣ, он ба зудӣ мегузарад, Танҳо он чизе, ки барои Масеҳ карда шудааст, боқӣ мемонад.»
Танҳо як зиндагӣ, бале, танҳо як, Ба зудӣ соатҳои гузарони он тамом мешаванд; Он гоҳ, дар он рӯз бо Худованди худ вохӯрам, Ва дар назди тахти доварии Ӯ истам. «Танҳо як зиндагӣ, он ба зудӣ мегузарад, Танҳо он чизе, ки барои Масеҳ карда шудааст, боқӣ мемонад.»
Танҳо як зиндагӣ, овози ором ва хурд, Оҳиста барои интихоби беҳтар илтимос мекунад; Маро водор мекунад, ки ҳадафҳои худхоҳонаро тарк кунам, Ва ба иродаи муқаддаси Худо пайравӣ кунам. «Танҳо як зиндагӣ, он ба зудӣ мегузарад, Танҳо он чизе, ки барои Масеҳ карда шудааст, боқӣ мемонад.»
Танҳо як зиндагӣ, чанд соли кӯтоҳ, Ҳар яке бо бори худ, умедҳо ва тарсҳо; Ҳар яке бо рӯзҳои худ, ки ман бояд иҷро кунам, Барои худ ё дар иродаи Ӯ зиндагӣ кунам. «Танҳо як зиндагӣ, он ба зудӣ мегузарад, Танҳо он чизе, ки барои Масеҳ карда шудааст, боқӣ мемонад.»
Вақте ки ин ҷаҳони дурахшон маро сахт васваса мекунад, Вақте ки Шайтон ғалаба ба даст меорад; Вақте ки худ мехоҳад роҳи худро дошта бошад, Он гоҳ ба ман ёрӣ деҳ, Худовандо, ки бо шодӣ гӯям: «Танҳо як зиндагӣ, он ба зудӣ мегузарад, Танҳо он чизе, ки барои Масеҳ карда шудааст, боқӣ мемонад.»
Ба ман, Падар, мақсади амиқ деҳ, Дар шодӣ ё ғам каломи Туро нигоҳ дорам; Содиқ ва ростқавл, ҳарчанд мубориза бошад, Туро дар ҳаёти ҳаррӯзаи худ хушнуд созам. «Танҳо як зиндагӣ, он ба зудӣ мегузарад, Танҳо он чизе, ки барои Масеҳ карда шудааст, боқӣ мемонад.»
Оҳ, бигзор муҳаббати ман бо шавқу шӯр сӯзад, Ва аз ҷаҳон акнун бигзор ман рӯй гардонам; Барои Ту зиндагӣ кунам, ва танҳо барои Ту, Ба Ту дар тахти Ту шодӣ орам. «Танҳо як зиндагӣ, он ба зудӣ мегузарад, Танҳо он чизе, ки барои Масеҳ карда шудааст, боқӣ мемонад.»
Танҳо як зиндагӣ, бале, танҳо як, Акнун бигзор гӯям, «Иродаи Ту иҷро шавад»; Ва вақте ки ниҳоят даъватро мешунавам, Медонам, ки мегӯям, ки ҳамааш арзиш дошт. «Танҳо як зиндагӣ, он ба зудӣ мегузарад, Танҳо он чизе, ки барои Масеҳ карда шудааст, боқӣ мемонад.»
