«Ва Петрус дар ҷавоб ба Ӯ гуфт: «Худовандо, агар Ту бошӣ, ба ман фармон деҳ, ки бар об назди Ту оям». Ва Ӯ гуфт: «Биё». Ва Петрус аз киштӣ фуромада, бар об роҳ рафт, то назди Исо биравад». (Матто 14:28-29)
Дуо моро аз ноумедӣ нигоҳ медорад ва дар айни замон ба мо кӯмак мекунад, ки ҳолатҳоеро, ки эҳтимолан моро рӯҳафтода мекунанд, бартараф созем (ниг. Филиппиён 1:19). Инро Петрус низ таҷриба кард, вақте ки дар кӯли пурталотум ӯ хоҳиши наздик шудан ба Худованди худро ҳис кард (Матто 14:28). Чӣ дуои ҷасуронае ин мард дар ин ҳолатҳо кард! Ӯ омода буд, ки амнияти инсониро тарк кунад, то ба Худованди худ наздиктар шавад - бо Ӯ бошад. Аммо барои ин Петрус ба дастури равшани Ӯ ниёз дошт.
Тавассути дуо мо метавонем ҷасорат пайдо кунем, ки даст кашем ва қадамҳои имонро гузорем. Худованд чӣ қадар хурсанд шуда бошад, ки касеро дид, ки ба Ӯ аз таҳти дил бовар дошт ва хоҳиши бар об назди Ӯ омаданро дошт! Танҳо вақте ки Петрус воқеан ба об қадам гузошт, ӯ таҷриба кард, ки чӣ тавр Худованд ӯро бардошт - таҷрибае, ки агар ӯ дар қаиқ мемонд, ҳеҷ гоҳ намедошт ва ӯ ҳатман онро тамоми умр фаромӯш намекард.
Баъзан мо метарсем, ки худро дар ҳолате қарор диҳем, ки комилан ба Худо вобастаем, зеро метарсем, ки дар як лаҳза имони мо суст мешавад ва масалан, мо дар назди дигарон обрӯи худро гум мекунем. Чӣ қадар зуд рӯй медиҳад, ки касеро бепарво ё бемасъулият меноманд, танҳо аз он сабаб, ки бо таваккал ба Худо, онҳо коре ғайриоддӣ мекунанд, коре, ки дигарон шояд танҳо ҷасорати анҷом додани онро надоранд!
Вақте ки ӯ бар об буд, Петрус дар як лаҳза воқеан ба шубҳа афтод. Ногаҳон ӯ танҳо боди сахт ва мавҷҳоро дар пеши худ дид. Ӯ тамосро бо Устоди худ гум кард ва оҳиста-оҳиста ба ғарқ шудан оғоз кард - аммо ҳанӯз вақти кофӣ дошт, ки аз Худованд кӯмак пурсад. Ба дуои кӯтоҳ, «Худовандо, маро наҷот деҳ», дасти Писари Худо фавран барои берун кашидани ӯ аз об омода буд. Чунон ки Ишаъё дар заминаи дигар менависад: «Инак, дасти Худованд кӯтоҳ нест, ки натавонад наҷот диҳад» (Ишаъё 59:1).
Худованд онҳоеро, ки ба Ӯ таваккал мекунанд, ғарқ намекунад. Ӯ Петрусро аз сабаби ҷасорати ӯ дар баромадан аз киштӣ сарзаниш накард. Не, баръакс, Ӯ ӯро барои имони камбудаш сарзаниш кард. Оё шумо низ мехоҳед, ки ба қадри кофӣ эътимод дошта бошед, ки дуое мисли дуои Петрус кунед, ё шумо ӯро аз қаиқ танқид мекардед, вақте ки ӯ ногаҳон ба ғарқ шудан оғоз кард? Биёед дигаронро барои қадамҳои имон, ки шояд мо танҳо ҷасорати онро надорем, танқид накунем. Павлус менависад:
«Ту кистӣ, ки ғуломи дигареро доварӣ мекунӣ? Ӯ ба назди хоҷаи худ меистад ё меафтад. Ва ӯ истода хоҳад шуд; зеро Худованд қодир аст, ки ӯро истода кунад» (Румиён 14:4).
Оё шумо мехоҳед, ки Худованди худро тавассути таҷрибаҳои амалии имон беҳтар шиносед? Оё шумо омодаед, агар Ӯ хоҳад, муҳити ошнои худро тарк кунед ва ба «обҳои номаълум» равед, ки дар он ҷо шумо комилан ба Ӯ вобастаед? Чӣ шуморо аз пурсидани Ӯ бозмедорад, ки оё ин ҳамон чизест, ки Ӯ аз шумо мехоҳад? Мо аксар вақт таҷрибаҳои воқеии имонӣ кам дорем, зеро мо хеле кам аз Худованд хоҳиш мекунем, ки ба мо чунин супориши мушаххас диҳад!″ }
