Ба шаҳват назар кардан
«Дунё ва он чиро, ки дар дунёст, дӯст надоред. Агар касе дунёро дӯст дорад, муҳаббати Падар дар ӯ нест. Зеро ҳар он чи дар дунёст – шаҳвати ҷисм, шаҳвати чашм ва ғурури зиндагӣ – аз Падар нест, балки аз дунёст. Ва дунё ва шаҳвати он мегузарад; аммо он ки иродаи Худоро ба ҷо меорад, то абад мемонад.» 1 Юҳанно 2:15-17 NKJV
Шаҳват чист? Чӣ тавр мо метавонем бо он мубориза барем? Ман бовар дорам, ки Юҳанно ба ҳарду савол дар оятҳои боло ҷавоб медиҳад. Як шакли шаҳват дӯст доштани низоми ин дунё ва чизҳои фасодкорест, ки он пешниҳод мекунад. Роҳи ҳалли он назар кардан ба ҷаҳони дигар ва ба Худованд Исо аст. Масеҳӣ бояд ба Худованд тамаркуз кунад, ки он ҷаҳони ояндаи хушбахтиро идора хоҳад кард ва чашмони худро аз шаҳвати нобудшавандаи ин ҷаҳони шарир дур кунад.
Шаҳват ва камолот
Мувофиқи луғати нави коллеҷии Вебстер, таърифи аввали шаҳват «хоҳиши шадид ё ниёз доштан» аст. Худованд ваъда додааст, ки ниёзҳои қонунии моро қонеъ хоҳад кард, чунон ки Павлус навиштааст: «Худои ман ҳамаи ниёзҳои шуморо мувофиқи сарватҳои худ дар ҷалол ба воситаи Исои Масеҳ таъмин хоҳад кард» (Филиппиён 4:19). Мувофиқи 1 Юҳанно 2:15-17, ки дар боло оварда шудааст, шаҳват хоҳиши шадид ба чизест, ки ба таври қонунӣ лозим нест. Аксар вақт, ин хоҳиши шадид ба чизест, ки барои мо хуб нест.
Пеш аз он ки имондоронро ба дӯст доштани Падар аз дунё бештар ташвиқ кунад, Юҳанно муқаддасонро дар бораи сатҳҳои рӯҳонии онҳо огоҳ кард. «Ман ба шумо, кӯдакони хурдсол, менависам, зеро гуноҳҳои шумо ба хотири номи Ӯ бахшида шудаанд. Ман ба шумо, падарон, менависам, зеро шумо Ӯро, ки аз ибтидо буд, мешиносед. Ман ба шумо, ҷавонон, менависам, зеро шумо бар шарир ғолиб омадед» (1 Юҳанно 2:12-13). Барои масеҳиён аз ҷиҳати рӯҳонӣ ба камол расидан муҳим аст. Юҳанно ба кӯдакон, падарон ва ҷавонон муроҷиат кард. Кӯдакон дар бораи бахшида шудани гуноҳҳои худ медонистанд; ин як қадами аввали хуб ва зарурӣ аст. Падарон бо Худованд муносибати амиқ доштанд; онҳо имондорони баркамол буданд. Ҷавонон қавӣ буданд ва Каломи Худо дар онҳо зиндагӣ мекард ва онҳоро ба ғолиб омадан бар шайтон имкон медод.
Имондорон насиҳат карда мешаванд: «Дунё ва он чиро, ки дар дунёст, дӯст надоред,» аммо ин корро бе камолоти рӯҳонӣ ба анҷом расонидан ниҳоят душвор аст. Имондори ноболиғ дар пеш гузоштани манфиатҳои худ аз манфиатҳои Худованд ҳеҷ чизи нодурустеро намедид. Юсуф дар ҷавонӣ баркамол буд (Ҳастӣ 37:2). Ӯ ҳабдаҳсола буд, вақте ки ба падараш дар бораи рафтори бади бародаронаш нақл кард. Чаро ӯ ин корро кард? Ӯ дар бораи обрӯи падараш дар сарзамини Канъон нигарон буд. Ӯ намехост, ки ном ва обрӯи падараш аз сабаби рафтори бародаронаш беобрӯ шавад. Имондорон бояд ҳамин тавр амал кунанд. Аз ин рӯ, ҳадди аққал ду роҳи бартараф кардани хоҳиши шаҳвонӣ вуҷуд дорад: Худованд Исои Масеҳро амиқ ва шахсан чунон ки падарон медонистанд, бишносед ва ҷонҳои худро бо Каломи Худо пур кунед, то бар шарир ғолиб оед, чунон ки ҷавонони қавӣ карданд.
Дунёро дӯст надоред
Юҳанно моро насиҳат медиҳад, ки дунёро дӯст надорем. Худо ин дунёро офаридааст; баъзе аз зебоии офариниши Ӯ ҳанӯз вуҷуд дорад – ғуруби офтоби нафасгир, гулҳои зебо ва баргҳои тирамоҳии зебо. Чӣ айбе дорад, ки ҳамаи инро дӯст дорем? Ҳеҷ чиз. Юҳанно дар бораи низоми ин дунё сухан меронад – низоми фасод, беахлоқӣ ва беадолатӣ. Низоми дунёро Шайтон, худои ин дунё, идора мекунад. Дар як вақт, мо зери ҳокимияти ӯ будем: «Ва шуморо Ӯ зинда кард, ки дар гуноҳҳо ва ҷиноятҳо мурда будед, ки дар онҳо шумо як вақтҳо мувофиқи ҷараёни ин дунё, мувофиқи шоҳзодаи қудрати ҳаво, рӯҳе, ки ҳоло дар писарони нофармонӣ кор мекунад, рафтор мекардед, ки дар миёни онҳо мо низ ҳама як вақтҳо худро дар шаҳватҳои ҷисми худ, иҷрокунандаи хоҳишҳои ҷисм ва ақл, рафтор мекардем ва табиатан фарзандони хашм будем, чунон ки дигарон» (Эфсӯсиён 2:1-3). Аммо шукр Худо, ки Ӯ моро дар Масеҳ зинда кард ва моро наҷот дод!
Ғайриимондорон метавонанд аз пардохти андозҳои худ саркашӣ кунанд; имондорон набояд аз роҳҳои ин дунё пайравӣ кунанд. Мо даъват шудаем, ки ростқавл бошем ва андозҳои худро пардохт кунем. Павлус муқаддасони Эфсӯсро ташвиқ кард, ки одами навро пӯшанд. Дар байни чизҳои дар Эфсӯсиён 4:17-25 зикршуда – шаҳватҳои фиребанда, зино, дурӯғгӯӣ, хашм, дуздӣ, суханони фасодкор – ӯ инчунин навиштааст: «Он ки дуздӣ мекард, дигар дуздӣ накунад, балки меҳнат кунад, бо дастҳои худ кори хубе кунад, то чизе дошта бошад, ки ба ниёзманд диҳад» (Эфсӯсиён 4:28). Дунё ва низоми фасодкори он метавонад чизи осоне барои дӯст доштан бошад, аммо дӯст доштани Падар арзишмандтар ва фоидаовартар аст!
Шаҳвати ҷисм
Қонеъ кардани ҷисми мо хеле табиӣ аст; дар асл, ин ғаризӣ аст. Худованд роҳҳои дурустро барои қонеъ кардани ниёзҳои қонунии мо пешбинӣ кардааст. Ӯ ғизоро барои қонеъ кардани ниёзҳои ғизоии мо таъмин кардааст, аммо мо ташвиқ карда мешавем, ки серхӯр набошем. Ба мо гуфта шудааст, ки аз ғизо ва либос қаноатманд бошем (1 Тимотиюс 6:8). Мо ҳамсарон дорем ва насиҳат карда мешавем, ки вафодор бошем (Эфсӯсиён 5:22-33). Аммо хоҳиши сахт ба чизе, ки лозим нест, таҳдиди доимӣ аст; ин танҳо принсипи шаҳват дар амал дар мост (Ғалотиён 5:17). Мо дар Яъқуб 1:14 мехонем, ки «ҳар кас вақте васваса мешавад, ки аз хоҳишҳои худ дур карда шуда, фирефта мешавад.»
Бисёре аз имондорон шайтонро гунаҳкор мекунанд. Бале, ӯ васваса мекунад, аммо мо аз Худованд аз хоҳишҳои худ дур карда мешавем. Роҳҳои зиёди китобӣ барои ҳалли ин мушкилот вуҷуд доранд; аммо, Юҳанно нигоҳи моро ба Худованд равона мекунад. Ӯ таъкид мекунад, ки дунё мегузарад. Ҳатто шаҳвати дунё мегузарад; он ба охир мерасад. Имондор бояд ба бозгашти Худованд назар кунад, на танҳо барои моро аз ин дунё берун кардан, балки барои идора кардани ҷаҳони оянда. Мо дар ҷаҳоне хоҳем буд, ки дар он адолат сокин хоҳад буд. Ин ҳамон ҳавворӣ Юҳанно аст, ки ба мо дар Ваҳй 21:1 назаре аз он ҷаҳон медиҳад: «Ва ман осмони нав ва замини навро дидам, зеро замини аввал гузашта буд.» Фикри зиндагӣ барои ҷаҳони оянда ҳама чизро ба назар мегирад.
Шаҳвати чашм
Масеҳиёни ин давра бо бисёр чизҳое, ки ба чашм писанданд, бомбаборон карда мешаванд. Имондорони ҳар давра бо ин мушкилот рӯ ба рӯ буданд, аммо мушкилот имрӯз аз сабаби технология афзоиш ёфтааст. Мо бояд бо тасвирҳое, ки ба хонаҳои мо меоянд, мубориза барем. Мо ҷаҳони истеъмолкунандагон ҳастем ва таблиғгарон онро ба манфиати худ истифода мебаранд. Миллиардҳо доллар барои маркетинг сарф мешаванд. Мо ба харидани чизҳое, ки ба мо лозим нест, фирефта мешавем. Маркетологҳо медонанд, ки «ҷинс мефурӯшад.» Ҳоло мо бо мушкилоти дугона рӯ ба рӯ ҳастем (хусусан мардон): шаҳвати чашм ва шаҳвати ҷисм. Аммо, Худованд ба мо мегӯяд, ки мо бояд аз ғизо ва либос қаноатманд бошем (1 Тимотиюс 6:8). Чӣ тавр мо бо он мубориза мебарем? Мо бояд дарк кунем, ки ин дунё мегузарад ва шаҳвати ин дунё низ мегузарад. Мо бояд ба Худованд ва ба оянда назар кунем. Ӯ бояд объекти мо бошад. Забур 37:37 мегӯяд: «Ба одами беайб назар кун ва ба ростқавл мушоҳида кун; зеро ояндаи он мард сулҳ аст.» Мо бояд ба марди воқеан беайб ва ростқавл, Худованд ва Наҷотдиҳандаи мубораки мо назар кунем.
Ғурури зиндагӣ
Ниҳоят, муқаддасон огоҳ карда шуданд, ки мағрур набошанд. Навиштаҳо пур аз огоҳиҳо дар бораи ғурур аст. Ғурур низ шаҳват аст. Дунё пур аз одамонест, ки аз дастовардҳои худ аз ҳад зиёд мағруранд. Павлус Тимотиюсро дар бораи интихоби навкорон ҳангоми муайян кардани бародароне, ки барои назорат дар ҷамъомад мувофиқ буданд, огоҳ кард: «на навкор, мабодо аз ғурур варам карда, ба ҳамон маҳкумияти шайтон афтад» (1 Тимотиюс 3:6). Калимаи «маҳкумият» ба маънои аслӣ «ҷиноят» аст. Яъқуб ба мо мегӯяд: «Аммо Ӯ файзи бештар медиҳад. Аз ин рӯ, Ӯ мегӯяд: Худо ба мағрурон муқобилат мекунад, аммо ба фурӯтанон файз медиҳад» (Яъқуб 4:6). Ғурур ҷинояти шайтон ва мафҳуми дунявӣ аст. Худованд Исо буд, ки худро фурӯтан кард. Дар бораи доштани ақли Масеҳ фикри зебое вуҷуд дорад; «Исои Масеҳ ... худро беобрӯ кард ... ва ... худро фурӯтан кард» (Филиппиён 2:5-8).
Аксар вақт бо ғурур баръакс аст; мо барои худ обрӯ эҷод мекунем ва худро баланд мебардорем. Боз ҳам, ҷавоб дар Худованд Исо ёфт мешавад. Мо бояд ба Он ки ҷаҳони ояндаро ҳукмронӣ хоҳад кард, назар кунем. Мо бояд дарк кунем, ки ин ҷаҳони ҳозира ва шаҳвати он ба зудӣ мегузарад. Ҷаҳони наве меояд, Петрус ба мо дар 2 Петрус 3:13 мегӯяд: «Мо, мувофиқи ваъдаи Ӯ, осмонҳои нав ва замини наверо интизорем, ки дар он адолат сокин аст.»
Хулоса Шаҳват дар дунё мавҷуд аст ва мо дар миёни он зиндагӣ мекунем. Мо табиати гуноҳкоре дорем, ки мехоҳад қонеъ карда шавад. Шаҳват он хоҳиши қавӣ барои нодуруст қонеъ кардани ҷисм аст. Аммо агар мо насиҳати ҳаввориро, ки «дунё ва шаҳвати он мегузарад,» воқеан дарк кунем, мо метавонем бо онҳое, ки иродаи Худоро ба ҷо овардан мехоҳанд, ҳамроҳ шавем. Мо метавонем бо онҳое, ки Падарро хушнуд кардан мехоҳанд, ҳамроҳ шавем. Мо метавонем бо онҳое, ки то абад мемонанд, ҳамроҳ шавем (1 Юҳанно 2:15-17).
