СавобЧӣ тавр мисли ситорагон то абад дурахшидан мумкин астКитоби Муқаддас на танҳо як дастури динӣ аст, ки дорои таълимоти ахлоқӣ мебошад, ки одамон бояд риоя кунанд. Ин оинаи худи ҳаёт аст. Шиносоӣ бо онҳое, ки Худовандро хушнуд карданд ва хуб анҷом доданд, метавонад моро бо кӯмаки Рӯҳулқудс илҳом бахшад. Дар Навиштаҳо, бисёр чизҳоро дар чанд калимаи хеле кам ҷамъ кардан мумкин аст.6 Ҳадди ақал хондан·Мартин Жирар
СавобФаҳмидани бехудоӣ: Навиштаҷот дар асл чӣ маъно дорадБифаҳмед, ки Навиштаҷот бо «бехудо» чӣ маъно дорад ва чаро танҳо ду варианти абадӣ боқӣ мемонад: адолат тавассути имон ба Масеҳ ё ҳукм.3 Ҳадди ақал хондан·Пол Албертс
СавобБахшиши Худо: Беш аз афв, мо одилона гардонида шудаемБифаҳмед, ки чӣ гуна бахшиши Худо беш аз афв аст, ки имондоронро тавассути қурбонии Масеҳ одилона мегардонад.9 Ҳадди ақал хондан·Номаълум
СавобАз рӯи имон сафед шудан: Ягона роҳ ба адолати ХудоБифаҳмед, ки чаро наҷот танҳо ба воситаи имон ба Исои Масеҳ ёфт мешавад, кӯшишҳои инсониро бо таъминоти файзи Худо муқоиса кунед.10 Ҳадди ақал хондан·Алфред Бутер
СавобҚонуни Худо: Ваҳй, нокомии инсон ва МасеҳДар оғози таърихи инсоният Худо ба ҷуфти аввалини инсонӣ барои некӯаҳволӣ ва хушбахтии онҳо қоидаҳо дод, чунон ки Ӯ аз он вақт инҷониб кардааст. Худованд Худо ҳамеша он чиро, ки некӯст, ба амал меорад, зеро Ӯ некӯст ва Ӯ инро тавассути Каломи Худ мекунад (Иш. 55:8-11)16 Ҳадди ақал хондан·Алфред Бутер
