Масеҳиёне, ки ҳам илҳом ва ҳам бехатоии Навиштаҳои Муқаддасро қабул мекунанд, медонанд, ки Китоби Муқаддас худро зид намекунад ва наметавонад зиддият кунад. Павлус дар навиштаҳои худ як қатор парадоксҳоро истифода бурдааст, аммо онҳоро набояд бо киноя омехта кард. Агар мо бештар медонистем, сабаби он чизеро, ки ба назари мо зиддият менамояд, мефаҳмидем.
Абре, ки бар хайма меистод, ҳузури Ӯро рӯзу шаб нишон медод. Масъулияти мардум танҳо нигоҳ кардан ва мушоҳида кардани он рамзи ҳузури Ӯ буд. Агар абр меистод, урдугоҳ бояд дар ҷои худ мемонд. Агар он ба ҳаракат медаромад, вақти он расида буд, ки онҳо ҷамъ шуда, аз паси он раванд.
