Нигаронии Павлус барои ҚӮЛАССИЁН
«Мо Худо ва Падари Худованди мо Исои Масеҳро шукр мегӯем ва ҳамеша барои шумо дуо мекунем». — Қӯлассиён 1:3 NKJV
Нома ба Қӯлассиёнро ҳавворӣ Павлус дар давраи ҳабсаш дар Рум навиштааст. Ин як намунаи барҷастаи он чизест, ки ӯ қаблан навишта буд, ки азобҳои ӯ дар хидмати Худованд на танҳо ҷисмонӣ, балки нигарониҳои рӯҳонӣ низ буданд. Дар назари ӯ ин нигарониҳо аз ҳама азобҳое, ки аз душман ё аз сахтиҳое, ки ӯ ҳангоми сафар аз як ҷой ба ҷои дигар дар хидматаш таҳаммул мекард, бузургтар буданд. Биёед фаромӯш накунем, ки Рӯҳулқудс ӯро илҳом бахшид, ки ин номаи Қӯлассиёнро, инчунин 2 Қӯринтиён 11:23-33-ро нависад, ки дар он тафсилот дода шудааст, ки Худованд вақте ба Ҳанониё гуфт: «Ман ба ӯ нишон медиҳам, ки барои номи Ман чӣ қадар азоб кашад» (Аъмол 9:16).
Павлус ҳеҷ гоҳ дар Қӯлассӣ набуд
Аксари номаҳои Павлус ба ҷамъомадҳое навишта шуда буданд, ки ӯ дар оғози онҳо нақши муҳим дошт, ё ба ҳамкорон. Аммо Павлус ду нома, Румиён ва Қӯлассиёнро, ба ҷамъомадҳое навишт, ки шахсан ба ӯ номаълум буданд. Румиён аз Қӯринт навишта шуда буд, пеш аз он ки Павлус ба Ерусалим сафар кунад, ки дар он ҷо ӯро ба дурӯғ айбдор карданд ва зиндонӣ карданд. Саломҳое, ки аксари боби охири онро ишғол мекунанд, ба мо нишон медиҳанд, ки Павлус дар пойтахти Империяи Рум чанд бародару хоҳарро мешинохт. Қӯлассиён аз тарафи дигар аз зиндон дар Рум ба ҷамъомаде навишта шудааст, ки ӯ аз Эпафрас, як ҳамкоре, ки аз он ҷо ба Рум омада буд ва ҳатто муддате дар зиндони Павлус шарик буд (Филемон 23), огоҳ шуда буд.
Павлус Эпафрасро «хизматгори содиқи Масеҳ» аз номи муқаддасони Қӯлассӣ номид (Қӯлассиён 1:7). Ғайр аз ин, ӯ қайд кард, ки Эпафрас ҳамеша барои онҳо дар дуоҳо бо ҷидду ҷаҳд меҳнат мекард, то онҳо «дар тамоми иродаи Худо комил ва мукаммал истанд» (Қӯлассиён 4:12). Ӯ ин корро бо ғайрати бузург анҷом медод, инчунин барои муқаддасони Лаодикия ва Ҳиераполиси наздик дуо мекард. Бо ҷидду ҷаҳд дар дуоҳо меҳнат кардан беш аз танҳо гоҳ-гоҳе номи касеро ҳангоми дуо гуфтан аст.
Павлус, намунаи дуо
Павлус худаш дар мавриди дуо кардан барои дигарон намуна буд. Дар аксари номаҳои худ ӯ қайд кардааст, ки барои онҳое, ки ба онҳо менавишт, дуо мекард. Ӯ шахсан бисёре аз онҳо, пешрафт ва мушкилоти онҳоро медонист. Онҳо фарзандони рӯҳонии ӯ буданд, ки ӯ онҳоро сахт дӯст доштанро омӯхта буд. Масалан, ӯ ба Қӯринтиён хотиррасон кард, ки онҳо падарони зиёд надоштанд, аммо «дар Масеҳ Исо ман шуморо ба воситаи Инҷил ба дунё овардаам» (1 Қӯринтиён 4:15). Ӯ ба Таслӯникиён навишт, ки ӯ ва ҳамкорони ӯ барои Худованд дар байни онҳо мулоим буданд, «чунон ки модари ширдеҳ фарзандони худро мепарварад». Ва ӯ инчунин ба онҳо гуфт, ки чӣ тавр онҳо «ҳар яки онҳоро, чунон ки падар фарзандони худро, насиҳат ва тасаллӣ дода, амр карда буданд» (1 Таслӯникиён 2:7,11).
Павлус ва Тимотиюс, ки ӯ дар навиштани ин нома номбар кардааст, Худоро шукр мегуфтанд ва якҷоя барои имондорони Қӯлассӣ дуо мекарданд. Дар боби 2 Павлус дар бораи доштани «муборизаи бузург» барои Қӯлассиён, Лаодикиягиён ва ҳар касе, ки рӯи ӯро дар ҷисм надида буд, навиштааст (Қӯлассиён 2:1). Дуои онҳо барои Қӯлассиён вақте оғоз шуд, ки онҳо бори аввал дар бораи онҳо шуниданд ва он беист идома ёфт. Павлус онҳоро шахсан намешинохт, аммо ин фарқе надошт. Онҳо муқаддасони содиқ ва ҳамкорони ҷисми Масеҳ буданд.
Павлус барои чӣ дуо мекард?
Павлус барои чизҳое, ки мо одатан барои ҳамкорон дуо мекунем – саломатӣ, оилаҳо, ризқу рӯзӣ, муҳофизат, озодии ибодат ва ғайра – дуо намекард; ҳавворӣ инҳоро зикр намекунад. Ӯ бештар дар бораи рушди рӯҳонӣ ва некӯаҳволии онҳо ғамхорӣ мекард. Масалан, дар оғози ин нома (1:9-12; 2:2) Павлус дуо кард, ки имондорони Қӯлассӣ:
- «Бо дониши иродаи Худо дар тамоми ҳикмат ва фаҳмиши рӯҳонӣ пур шаванд»
- «Ба таври шоистаи Худованд рафтор кунанд, ки Ӯро комилан писанд оранд»
- «Дар ҳар кори нек самаровар бошанд ва дар дониши Худо афзоиш ёбанд»
- «Бо тамоми қудрат мувофиқи қудрати ҷалоли Ӯ, барои тамоми сабр ва таҳаммул бо шодӣ қавӣ гарданд»
- «Ба Падар шукр гӯянд, ки моро барои шарик шудан дар мероси муқаддасон дар нур мувофиқ гардонидааст»
- «Рӯҳбаланд шаванд, ки дар муҳаббат ба ҳам пайвастаанд»
- «Ба тамоми сарватҳои итминони комили фаҳмиш, ба дониши сирри Худо бирасанд»
Павлус чӣ таълим дод?
Ба ғайр аз дуо кардан барои онҳо, Ӯ ба онҳо дастурҳои асосии амалӣ ва насиҳатҳои лозимаро дод. Ӯ Масеҳро дар шаъну шарафи шахсияти Ӯ ва бузургии кори Ӯ дар пеши назари онҳо гузошт. Ӯ ба онҳо имтиёзҳои бузургеро, ки онҳо ба воситаи Масеҳ ба даст оварда буданд, хотиррасон кард. Худои Падар онҳоро аз қудрати торикӣ раҳо карда, ба Малакути Писари муҳаббати худ интиқол дода буд. Онҳо бутпараст буданд ва ба ин тариқ, таҳти қудрати торикӣ баста буданд. Баъзеи онҳо ғулом буданд ва ҳамаи онҳо тобеи Қайсари Рум буданд, аммо Худо онҳоро ба мавқеи хеле имтиёзнок, ба он Малакути хеле баландтари Писари муҳаббати Падар оварда буд. Онҳо дар ақл бо корҳои бад бегона ва душман буданд, аммо акнун Масеҳ онҳоро ба воситаи марг оштӣ дода буд, то онҳоро дар назари Ӯ муқаддас ва беайб ва беайб муаррифӣ кунад. Ва Масеҳ дар онҳо буд, умеди ҷалол. Чӣ насибе аз они онҳо буд! (Қӯлассиён 1:13-29).
Павлус аз чӣ хатарҳо ҳушдор дод
Аммо имондорони Қӯлассӣ аз ҳадди аққал се самт дар хатар буданд. Шайтон, душмани ашаддии Масеҳ ва халқи Ӯ, як душмани хеле прагматик аст. Ӯ силоҳҳои зиёд дорад ва хеле омода аст, ки ҳар яке аз онҳоро, ки ба мақсади ӯ хидмат мекунад, истифода барад. Ҳамаи онҳо ба ҳар ҳол ба Масеҳ ҳамла мекунанд. Эпафрас, ки ба Павлус дар бораи ҷамъомади Қӯлассӣ нақл карда буд ва барои онҳо дар дуо бо ҷидду ҷаҳд меҳнат мекард, бешубҳа ӯро аз баъзе хатарҳое, ки ин имондорони нав дучор мешуданд, огоҳ карда буд. Душман бар зидди Қӯлассиён мубориза мебурд. Ва ӯ имрӯз ҳам ҳамон силоҳҳоро бар зидди масеҳиён – ҷавон ва пир, нав ва ботаҷриба – истифода мебарад.
Яке аз силоҳҳои Шайтон фалсафаи дурӯғин бо номи гностицизм буд, калимае, ки аз юнонӣ гирифта шудааст гносис, яъне дониш. Юнониёни қадим бо файласуфон ва мактабҳои фалсафии худ маълум буданд. Гностикҳо Масеҳро аз мавқеи ҳақиқии Ӯ дар Худоӣ инкор мекарданд ва Ӯро танҳо яке аз баландтарин мавҷудоти фариштагӣ ё рӯҳонӣ дар байни инсон ва Худои муқаддас медонистанд. Аз назари онҳо, ҷисми инсон ва моддаи моддӣ дар маҷмӯъ аз он чизе, ки ғайримоддӣ ё рӯҳонӣ буд, арзиши камтар дошт. Инсон аслан бояд роҳи худро ба Худо меёфт. Павлус бузургии Худованд Исоро ҳамчун сурати Худои ноаён таъкид кард. Ӯ Худои Офаридгор, Сарвари Калисо, ҷисми Ӯ, Он ки дар Ӯ тамоми пуррагии Худоӣ хушнуд буд, ки зиндагӣ кунад, Сарвари тамоми сарварӣ ва қудрат аст. Павлус Қӯлассиёнро ташвиқ кард, ки дар Ӯ роҳ раванд, дар Ӯ реша давонанд ва бино ёбанд ва дар имон мустаҳкам шаванд.
Силоҳи дигари Шайтон ворид кардани унсурҳои яҳудӣ ба масеҳият буд: хатна, риояи Шариат, наҷис донистани баъзе хӯрокҳо, риояи идҳои яҳудӣ, аскетизм ва дигар таълимоти одамон. Ҳамаи инҳо дар дини худсохта, фурӯтании дурӯғин ва беэътиноӣ ба бадан намуди ҳикмат доштанд, аммо онҳо аз Масеҳ ва кори анҷомёфтаи Ӯ кам мекарданд ва арзише надоштанд. Имондор дар Масеҳ комил аст. Ӯ бо Ӯ дар таъмид дафн шудааст ва бо Ӯ зинда карда шудааст. Худо аз мо чизе бештар аз он чизе, ки Исо дар ӯҳдаи Ҷолҷота анҷом додааст, талаб намекунад. Муҳим аст, ки имондорон ақли худро аз худ дур кунанд ва ақли худро ба Ӯ равона кунанд.
Шайтон инчунин ҷисм ва бисёр шаҳватҳои онро ҳамчун воситаи сеюм барои тахриб кардани масеҳиён ва дур кардани ақли онҳо аз Масеҳ ва чизҳои боло истифода бурд. Ҷисм ҳамеша фаъол аст ва масеҳиёни нав, ки ба Масеҳ комилан машғул набуданд, метавонистанд ба осонӣ худро ба ҳама корҳои баде, ки ҳаёти онҳоро пеш аз наҷот ёфтан тавсиф мекарданд, ғарқ кунанд. Ҳавворӣ, дар ғамхории худотарсонаи худ барои онҳо, ин шаҳватҳоро номбар кард ва сипас Қӯлассиёнро насиҳат дод, ки ин аъзоҳоро, ки ҳанӯз дар рӯи замин ҳастанд, бикушанд (Қӯлассиён 3:5). Чизҳое ҳастанд, ки бояд дур карда шаванд ва дигар чизҳое, ки бояд пӯшида шаванд. Ин насиҳатҳо ба чизҳои ҳаёт дар маҷмӯъ ва инчунин ба муносибатҳои мо дар доираи оила дахл доранд. Ҳама бояд ба номи Худованд Исо анҷом дода шаванд, Худои Падарро ба воситаи Ӯ шукр гӯянд.
Фикрҳои хотимавии Павлус
Пас аз мубориза бо ҳамаи ин хатарҳое, ки дили ӯро вазнин мекарданд, Павлус Қӯлассиёнро насиҳат дод, ки дар дуо ҷиддӣ ва ҳушёр бошанд (Қӯлассиён 4:2). Ӯ барои онҳо дуо мекард, аммо инчунин аз онҳо хоҳиш кард, ки барои ӯ дуо кунанд, махсусан барои он ки ӯ сирри Масеҳро, ки барои он дар занҷир буд, ба таври возеҳ баён кунад. Ӯ маълумот дар бораи шароити худро мубодила кард ва қайд кард, ки Тихикус, яке аз бародароне, ки ин номаро расонид, ба онҳо «ҳамаи хабарҳоро» дар бораи ӯ мегӯяд (Қӯлассиён 4:7).
Саломҳо аз бародарони гуногун илова карда шуданд, инчунин дастурҳои мухтасар ба калисои Қӯлассӣ ва ба баъзе шахсони алоҳида. Мо метавонем ғамхории амиқи ҳаввориро барои ин ҷамъомад, ки ӯ ҳеҷ гоҳ имкони боздид карданро надошт, ва барои бародароне, ки ӯ зикр кард, бубинем. Бигзор Худованд ба мо ато кунад, ки аз Павлус омӯзем, ки бародарону хоҳарони худро дар Масеҳ, ки набошанд ва дар куҷое набошанд, воқеан дӯст дорем ва ғамхорӣ кунем. Павлус бешубҳа инро аз Худованди мубораки худ, Чӯпони Бузурги гӯсфандон омӯхтааст!
