Дар ин силсила мо дидем, ки Павлус дар Таслӯникӣ мавъиза кард ва калисо таъсис ёфт. Ин одамон аз бутҳо рӯй гардонданд, то Худои зинда ва ҳақиқиро ибодат кунанд ва Писари Ӯро аз осмон интизор шаванд. Онҳо инчунин барои ҳамаи имондорон дар Юнон намунаи хуб буданд. Павлус имондорони навро мисли модаре, ки ба кӯдаки худ ғамхорӣ мекунад, дӯст медошт ва онҳоро мисли падаре, ки фарзандони худро таълим медиҳад, роҳнамоӣ мекард. Ӯ меҳнаткаш буд. Ӯ муқовиматеро, ки таслӯникиён дучор шуда буданд, медонист, зеро худаш низ бо он рӯ ба рӯ шуда буд.
Дар Қисми 3 мо шодии Павлусро мебинем, ки се маротиба зикр шудааст (1 Таслӯникиён 2:19,20; 3:9). Мо афзалиятҳои ӯро дар зиндагӣ ва муносибати ӯро нисбат ба имондорони нав хоҳем дид.
Нигаронии Павлус
«Аммо, бародарон, вақте ки мо муддате аз шумо ҷудо шудем (шахсан, на дар фикр), аз сабаби орзуи шадиди худ мо ҳар кори аз дастамон меомадаро кардем, то шуморо бубинем. Зеро мо мехостем назди шумо оем – албатта ман, Павлус, борҳо ва борҳо инро мехостам – аммо Шайтон моро боздошт. Зеро умеди мо, шодии мо, ё тоҷе, ки мо дар ҳузури Худованди мо Исо ҳангоми омадани Ӯ ҷалол хоҳем ёфт, чист? Оё ин шумо нестед? Бале, шумо ҷалол ва шодии мо ҳастед» (1 Таслӯникиён 2:17-20 NIV).
Павлус сабаби ба Таслӯникӣ барнагаштанашро шарҳ дод (2:17-18). Шояд мунаққидони ӯ ӯро муттаҳам карданд, ки аз сабаби муқовимате, ки бо он рӯ ба рӯ шуда буд, аз бозгашт метарсад, аммо Павлус гуфт, ки ҷудоии ӯ аз онҳо мисли «канда шудан» буд. Ӯ худро мисли ятим ҳис мекард – муносибати наздики онҳо мисли оила буд.
Нигаронии ӯ барои таслӯникиён баръало намоён аст. Ҳарчанд ӯ маҷбур шуд, ки шаҳрро тарк кунад, ӯ мунтазам дар бораи онҳо фикр мекард. Дар асл, ӯ «орзуи шадид» дошт, ки аз ҳоли онҳо хабардор шавад ва ҳар кори аз дасташ меомадаро кард, то боз ба онҳо ташриф орад. Ӯ ҳадди аққал ду маротиба кӯшиш кард, аммо нақшаҳои ӯро Шайтон боздошт (2:18). Аммо Худо ҳамеша муқовимати Шайтонро бекор мекунад ва дар ин ҳолат Ӯ таъхири Павлусро истифода бурд, то ин нома навишта шавад ва имондорон дар ҳама давру замонҳо аз намунаи Павлус баҳра баранд.
Шайтон мехоҳад паҳншавии Инҷил ва рушди рӯҳонии имондоронро боздорад. Вақте ки мо дар кори Худо ба монеаҳо дучор мешавем, аксар вақт Шайтон дар паси онҳост. Павлус навишт: «Муборизаи мо на бар зидди гӯшту хун, балки бар зидди ... қувваҳои ин ҷаҳони торик ва бар зидди қувваҳои рӯҳонии бадӣ дар олами осмонӣ аст» (Эфсӯсиён 6:12). Шайтон ва девҳои ӯ душмани ҳақиқӣ ҳастанд, на одамон ё ҳолатҳое, ки онҳо истифода мебаранд. Муқовимати шайтонӣ аз ҷониби Худо иҷозат дода шудааст. Дар хотир доред, ки чӣ тавр Шайтон пеш аз он ки Айюбро азоб диҳад, иҷозати Худоро гирифт. Ин роҳи Худост, ки таваҷҷӯҳи моро ҷалб кунад. Ба масеҳиён ҳеҷ чиз тасодуфӣ рӯй намедиҳад.
Павлус бовар дошт, ки муҳимтарин кори ӯ кӯмак ба имондорони нав дар рушди имони масеҳӣ буд (2:19-20). Ҳамчун фарзандони рӯҳонии ӯ, онҳо умеди ӯ ба мукофот ва шодии бузург дар осмон буданд. Ӯ инчунин гуфт, ки имондорон дар Филиппӣ «шодӣ ва тоҷи» ӯ буданд (Филиппиён 4:1).
Имондорон дар Таслӯникӣ низ «ҷалол ва шодии» Павлус дар рӯи замин буданд (2:20). Сармоягузории вақти ӯ бо онҳо боиси имондороне шуд, ки Худоро то абад ҳамду сано хоҳанд гуфт. Чунин сармоягузориҳо беҳтарин сармоягузориҳое мебошанд, ки мо карда метавонем, зеро мукофот ба абадият тӯл мекашад. Чӣ ангезаи бузурге барои ин намуди кор!
Ваколатдиҳӣ
«Пас, вақте ки мо дигар тоқат карда натавонистем, фикр кардем, ки беҳтар аст, ки дар Афина танҳо монем. Мо Тимотиюсро, ки бародари мо ва ҳамкори Худо дар паҳн кардани Инҷили Масеҳ аст, фиристодем, то шуморо дар имонатон тақвият диҳад ва рӯҳбаланд кунад, то ҳеҷ кас аз ин озмоишҳо ноором нашавад. Шумо хуб медонед, ки мо барои онҳо таъин шуда будем. Дар асл, вақте ки мо бо шумо будем, мо ба шумо мегуфтем, ки мо таъқиб хоҳем шуд. Ва ҳамин тавр ҳам шуд, чунон ки шумо хуб медонед. Аз ин сабаб, вақте ки ман дигар тоқат карда натавонистам, фиристодам, то дар бораи имони шумо хабар гирам. Метарсидам, ки ба ҳар ҳол васвасакунанда шуморо васваса карда бошад ва кӯшишҳои мо бефоида бошанд» (1 Таслӯникиён 3:1-5).
Павлус ҳеҷ хабаре нашунида буд ва мехост бифаҳмад, ки онҳо чӣ гунаанд (3:1-2). Ӯ Тимотиюсро, бародари рӯҳонӣ ва ҳамкор дар хидмати Худо (1 Қӯринтиён 3:9), фиристод, то се вазифаро иҷро кунад: онҳоро дар имонашон тақвият диҳад ва рӯҳбаланд кунад (3:2); таъмин кунад, ки онҳо аз таъқибот ноором нашаванд (3:3); ва пешрафти онҳоро дар ҳаёти масеҳӣ тафтиш кунад (3:5). Павлус метарсид, ки онҳо шояд аз ҷониби Шайтон васваса шуда бошанд, то бо даст кашидан аз имонашон аз таъқибот гурезанд. Интихоб садоқат ба Масеҳ ё роҳатии шахсӣ буд. Агар онҳо роҳатии шахсиро интихоб мекарданд, калисо хушк шуда мемурд ва кори Павлус бефоида мебуд.
Мушкилот ва муқовимат
Павлус аллакай ба онҳо хотиррасон карда буд, ки таъқиботро интизор бошанд (3:4). Вақте ки ӯ боз ба Писидия ташриф овард, гуфт: «Мо бояд аз бисёр мушкилот гузарем, то ба Малакути Худо дохил шавем» (Аъмол 14:22). Сафари имондорон пеш аз он ки онҳо дар ҷалоли Масеҳ шарик шаванд, азобро дар бар мегирад (2 Тимотиюс 3:12; Юҳанно 16:33). Худованд шогирдони Худро ҳушдор дод, ки пайравӣ аз Ӯ маънои рӯ ба рӯ шудан бо муқовиматро дорад: «Агар онҳо Маро таъқиб карданд, шуморо низ таъқиб хоҳанд кард» (Юҳанно 15:20). Мо медонем, ки Масеҳ ва ҳаввориён таъқиб шуданд (1 Петрус 2:21). Тимотиюс ба онҳо мегуфт, ки муқовиматро интизор бошанд ва аз он гузаранд. Ӯ инчунин ба онҳо ҳузури Рӯҳи Муқаддас ва онро, ки Худо онҳоро тавассути мушкилоти онҳо таълим медод, хотиррасон мекард.
Худо муқовимат, таъқибот, азоб ва озмоишҳоро барои интизом ва таълим додани мо истифода мебарад (Ибриён 12:7-11). Онҳо метавонанд имони моро санҷида ва исбот кунанд ва онҳоеро, ки имон доранд, аммо имони ҳақиқӣ надоранд, аз байн баранд (Марқӯс 4:17; 1 Петрус 1:6-7). Вақте ки мо тасаллои Худоро эҳсос мекунем, мо метавонем дигаронро, ки аз замонҳои душвор мегузаранд, рӯҳбаланд кунем (2 Қӯринтиён 1:4). Мушкилот инчунин хислатро инкишоф медиҳанд (Румиён 5:3; Яъқуб 1:3) ва моро дар паҳн кардани Инҷил бештар ғайратманд мегардонанд (Аъмол 8:3-4).
Гузориши Тимотиюс
«Аммо Тимотиюс ҳоло аз назди шумо ба назди мо омад ва дар бораи имон ва муҳаббати шумо хабари хуш овард. Ӯ ба мо гуфт, ки шумо ҳамеша хотираҳои гуворо аз мо доред ва орзуи дидани моро доред, ҳамон тавре ки мо низ орзуи дидани шуморо дорем. Аз ин рӯ, бародарон, дар ҳамаи андӯҳ ва таъқиботи худ мо аз сабаби имони шумо рӯҳбаланд шудем. Зеро акнун мо воқеан зиндагӣ мекунем, зеро шумо дар Худованд устувор истодаед. Чӣ тавр мо метавонем Худоро ба қадри кофӣ барои шумо дар ивази ҳамаи шодие, ки мо дар ҳузури Худои худ аз сабаби шумо дорем, шукр гӯем?» (1 Таслӯникиён 3:6-9).
Гузориши хуби Тимотиюс аз Таслӯникӣ Павлусро аз шодӣ пур кард. Меҳнати ӯ бефоида набуд. Имон ва муҳаббати онҳо баръало намоён буд. Онҳо хотираҳои гуворо аз ташрифи Павлус доштанд ва орзуи боз дидани ӯро доштанд. Ҷавоби ӯ навиштани ин нома буд.
Онҳо мувофиқи таълимоти ӯ зиндагӣ мекарданд ва инро бо дӯст доштани якдигар нишон медоданд (3:6). Онҳо муносибати дуруст нисбат ба Худо, нисбат ба дигарон ва нисбат ба Павлус доштанд. Ба ғалатиён Павлус навишт: «Танҳо чизе, ки муҳим аст, имонест, ки худро тавассути муҳаббат ифода мекунад» (Ғалатиён 5:6). Ва ба эфсӯсиён ӯ навишт: «Азбаски ман дар бораи имони шумо ба Худованд Исо ва муҳаббати шумо ба ҳамаи муқаддасон шунидам, ман шукргузорӣ карданро бас накардаам» (Эфсӯсиён 1:15-16).
Ҳарчанд ӯ «андуҳ ва таъқибот»-ро аз сар мегузаронд, Павлус аз сабаби имони онҳо хеле рӯҳбаланд шуд (3:7). Ӯ аз донистани он ки онҳо хуб буданд, сабук шуд (3:8). Дар асл, калимаҳо наметавонистанд шукргузории ӯро ба Худо баён кунанд (3:9). Муносибати ӯ мисли Юҳанно буд, ки навишт: «Ман шодии бузургтаре надорам, аз шунидани он ки фарзандонам дар ҳақиқат роҳ мераванд» (3 Юҳанно 4).
Дуои Павлус
«Шабу рӯз мо бо ҷидду ҷаҳд дуо мекунем, то шуморо боз бубинем ва он чиро, ки дар имони шумо намерасад, таъмин кунем. Акнун Худо ва Падари мо Худаш ва Худованди мо Исо роҳро барои омадани мо ба назди шумо ҳамвор кунанд. Худованд муҳаббати шуморо барои якдигар ва барои ҳамаи дигарон афзун ва фаровон гардонад, ҳамон тавре ки муҳаббати мо барои шумост. Ӯ дилҳои шуморо тақвият диҳад, то шумо дар ҳузури Худо ва Падари мо беайб ва муқаддас бошед, вақте ки Худованди мо Исо бо ҳамаи муқаддасони худ меояд» (1 Таслӯникиён 3:10-13).
Вақте ки донистани он ки барои чӣ дуо кардан душвор аст, Павлус навишт: «Рӯҳ дар заъфи мо ба мо кӯмак мекунад. Мо намедонем, ки барои чӣ дуо кунем, аммо Рӯҳ Худаш барои мо бо нолаҳое, ки калимаҳо баён карда наметавонанд, шафоат мекунад. Ва Ӯ, ки дилҳои моро месанҷад, фикри Рӯҳро медонад, зеро Рӯҳ барои халқи Худо мувофиқи иродаи Худо шафоат мекунад» (Румиён 8:26-27).
Вақте ки таслӯникиён таъқиб мешуданд, Павлус бо ҷидду ҷаҳд, зуд-зуд ва махсус дуо мекард. «Бо ҷидду ҷаҳд» калимаи мураккаби юнонӣ аст, ки маънои «хеле зиёд»-ро дорад. Ӯ медонист, ки онҳо аз чӣ мегузаранд ва шабу рӯз дуо мекард. Тааҷҷубовар нест, ки онҳо «дар Худованд устувор истода буданд» (3:8). Ӯ инчунин навишт: «Ҳамеша шод бошед; пайваста дуо кунед; дар ҳама ҳолатҳо шукр гӯед, зеро ин иродаи Худо барои шумо дар Масеҳ Исо аст» (1 Таслӯникиён 5:16-17).
Павлус дар дуои худ чор чизро махсус зикр кард. Аввалан, ӯ мехост онҳоро боз бубинад. Дуюм, ӯ мехост ба онҳо ҳақиқатҳои дигарро аз Худо таълим диҳад. Сеюм, ӯ мехост, ки Худо роҳро барои омадани ӯ ба назди онҳо «ҳамвор кунад». Худо ба ин дуо ҷавоб дод, вақте ки ӯ ба Таслӯникӣ баргашт (Аъмол 20:1-3). Чорум, ӯ дуо кард, ки муҳаббати онҳо ба дигарон афзоиш ёбад.
Дар Боби 1, Павлус «меҳнати аз муҳаббат бармеомадаи» онҳоро қайд кард (1 Таслӯникиён 1:3); онҳо оғози бузурге карда буданд. Муҳаббати онҳо бояд ҳам имондорон ва ҳам ғайриимондорон – ва ҳатто душманони онҳоро дар бар мегирифт. Ин ҳамон намуди муҳаббате буд, ки Павлус намунаи онро нишон дод. Ин муҳаббатест, ки бояд пайваста амалӣ шавад.
Ифодаи муҳаббати мо дар ин зиндагӣ ба беайбӣ дар зиндагии оянда оварда мерасонад. Агар мо якдигарро ва тамоми инсониятро дӯст дорем, мо ҳангоми баргаштани Масеҳ барои ҳукмронӣ дар рӯи замин «беайб ва муқаддас» хоҳем истод. Калимаи юнонӣ, ки барои тавсифи имондорон дар Аҳди Ҷадид истифода мешавад, маънои «муқаддас» ё «авлиё»-ро дорад. Аз рӯи мавқеъ, имондорон муқаддасанд (барои Худо ҷудо карда шудаанд), ва амалан бояд бо қудрати Рӯҳи Муқаддас дар хислат муқаддастар шаванд (1 Қӯринтиён 1:2; 1 Петрус 1:15-16).
Дарсҳо барои мо
Ин дарсест дар бораи аҳамияти кори пайгирӣ. Танҳо гузаронидани гунаҳкорон ба Наҷотдиҳанда кофӣ нест; онҳо бояд инчунин ба сӯи камолот шогирдӣ карда шаванд. Дар хотир доред, ки Павлус ба бисёре аз шаҳрҳое, ки дар онҳо мавъиза карда буд ва калисо таъсис дода буд, боз ташриф овард. Ӯ кӯшиш мекард, ки имондоронро дар имонашон тақвият диҳад, махсусан ба онҳо ҳақиқати Калисо ва аҳамияти онро дар барномаи Худо таълим диҳад. Ҳадафи чунин миссионерҳо таъсиси калисоҳои худмухтор аст.
Фармони Худованд ба шогирдони худ ин буд: «Пас, рафта, ҳамаи халқҳоро шогирд созед, онҳоро ба исми Падар ва Писар ва Рӯҳи Муқаддас таъмид диҳед, ва ба онҳо таълим диҳед, ки ҳамаи он чиро, ки Ман ба шумо фармудаам, риоя кунанд» (Матто 28:19-20). Шогирд сохтан ҳаваси Павлус буд.
Оё мо мисли Павлус ҳастем? Оё мо имондорони ҷавонро рӯҳбаланд мекунем? Оё мо орзуи донистани ҳоли онҳоро дорем? Оё мо аз пешрафти онҳо шод мешавем? Оё мо барои онҳо дуо мекунем? Оё мо онҳоро мисли Тимотиюс таълим медиҳем ва сипас онҳоро барои иҷрои кори Худо озод мекунем?
Оё мо мисли таслӯникиён ҳастем? Оё мо дар Худованд устувор истодаем? Оё имони мо дар миёни азоб ва васваса қавӣ аст? Оё мо ба Худо сарфи назар аз мушкилоти зиндагӣ боварӣ дорем? Оё муҳаббати мо намоён ва афзоянда аст? Оё мо ҳаёти худотарсона дорем?
Ин хоҳиши Павлус барои таслӯникиён ва барои мо буд.
