Павлус дар бораи арзиш, равиш ва манбаи хидмат сухан мегӯяд
Суханони видоии Павлус ба пирони калисои Эфсӯс дар Аъмол 20:17-38 оварда шудаанд. Илова бар ин, ки ин суханони охирини ӯ ба он пешвоёни калисо буданд, ки «дигар рӯи ӯро нахоҳанд дид» (Аъмол 20:38 KJV), Рӯҳулқудс барои мо дастурҳои муҳимро барои хидмати муваффақ низ дар бар мегирад. Дар зер оятҳои дастурӣ ва баъд аз он шарҳҳо барои рӯҳбаландӣ оварда шудаанд.
«Ва аз Милет ба Эфсӯс фиристода, пирони калисоро даъват кард. Ва чун назди ӯ омаданд, ба онҳо гуфт: “Шумо медонед, ки аз рӯзи аввали омаданам ба Осиё, чӣ гуна дар ҳама фаслҳо бо шумо будам, ба Худованд бо тамоми фурӯтанӣ, ва бо ашкҳои бисёр ва васвасаҳое, ки аз камин гирифтани яҳудиён ба ман рӯй дод, хидмат мекардам: чӣ гуна ман ҳеҷ чизеро, ки барои шумо фоиданок буд, пинҳон накардам, балки ба шумо нишон додам ва ба шумо ошкоро ва аз хона ба хона таълим додам, ҳам ба яҳудиён ва ҳам ба юнониён тавба ба сӯи Худо ва имон ба Худованди мо Исои Масеҳро шаҳодат додам. >“Ва акнун, инак, ман дар рӯҳ ба Ерусалим меравам, чизҳоеро, ки дар он ҷо ба ман рӯй хоҳанд дод, намедонам: магар ин ки Рӯҳулқудс дар ҳар шаҳр шаҳодат медиҳад, ки бандҳо ва азобҳо маро интизоранд. Аммо ҳеҷ яке аз ин чизҳо маро ба ҳаракат намеорад, на ҳам ҳаёти худро барои худ азиз намедонам, то ки равиши худро бо шодӣ ва хидматеро, ки аз Худованди Исо гирифтаам, ба анҷом расонам, то ки Инҷили файзи Худоро шаҳодат диҳам.”» (Аъмол 20:17-24)
Дар ояти 18 Павлус аҳамияти рафтори дурустро таъкид кард, вақте ки ӯ ба «равиш»-е ишора кард, ки ӯ «дар ҳама фаслҳо» бо онҳо буд. Ӯ дастури Худовандро риоя карда буд, ки онро дар охири шарҳҳои худ ба онҳо иқтибос овард: «Додан аз гирифтан баракаттар аст» (Аъмол 20:35; Луқо 14:12). Ин ҳамон рафтор дар номаи аввалини ӯ ба тассалуникиён таъкид шуда буд, ки дар он ӯ изҳор дошт, ки аз «фиреб ... нопокӣ ... макр ... тамаъкорӣ ... ҷалол» худдорӣ кардааст (1 Тассалуникиён 2:3-6). Ман шахсан чандин ҳолатҳоеро медонам, ки одамон аз динҳои дигар пас аз мушоҳидаи рафтори худотарсонаи масеҳиёне, ки дар байни онҳо зиндагӣ мекарданд, масеҳӣ шуданд.
Ояти 19 ба мо мегӯяд, ки Павлус чӣ гуна «бо тамоми фурӯтанӣ» хидмат кардааст. Ғурур хидматро хароб мекунад, ва бадтарин намуди ғурур он аст, ки аз дониш бидуни фурӯтанӣ бармеояд. Павлус ба Тимотиюс гуфт, ки «бандаи Худованд набояд мубориза барад, балки ба ҳама одамон мулоим бошад» (2 Тимотиюс 2:24). Павлус инчунин «ашкҳои бисёр» дар дуо рехт, вақте ки ӯ ҷиддияти кор, хатари ҷиддӣ барои наҷотнаёфтагон, масъулияти онҳое, ки хидмат мекунанд, ва макрҳои душманро, ки мехоҳад имондоронро ба дом афтонад, баррасӣ мекард. Ӯ инчунин аз озмоишҳое, ки ба ӯ «аз камин гирифтани (ё нақшакашии) яҳудиён» рӯй дода буданд, огоҳ буд. Ӯ аз мухолифат комилан огоҳ буд, аммо ин ӯро аз идомаи хидмат дилсард накард.
Ояти 20 нишон медиҳад, ки Павлус пеши худ ҳадафе дошт: «Ман ҳеҷ чизеро, ки барои шумо фоиданок буд, пинҳон накардам.» Ӯ ҳам ба Тимотиюс ва ҳам ба Титус маслиҳат дод, ки аз баҳсҳои бефоида худдорӣ кунанд (2 Тимотиюс 2:23; Титус 3:9). Бандаи Худованд бояд ҳамеша аз Худованд хоҳиш кунад, ки ӯро ба он чизе, ки воқеан фоиданок аст, хоҳ ошкоро ва хоҳ бо афрод дар танҳоӣ, роҳнамоӣ кунад.
Ояти 21 паёми Павлусро ҳам ба яҳудиён ва ҳам ба ғайрияҳудиён ҷамъбаст мекунад. Муколамаи фасеҳтарин ва тӯлонитарин бо як беимон, хоҳ масеҳии номӣ ё шахсе аз дини дигар, бефоида аст, агар он ниёзи шунавандаро ба тавба ва имон шарҳ надиҳад. Ман бо баъзе одамоне вохӯрдаам, ки дини худро тарк карданд – зеро дини масеҳӣ ҷолибтар садо дод – бидуни он ки воқеан масеҳии ҳақиқӣ шаванд. Муҳим аст, ки коргари масеҳӣ дигаронро ба «тавбаи ҳақиқӣ ба сӯи Худо ва имон ба Худованди мо Исои Масеҳ» роҳнамоӣ кунад. Дар акси ҳол, кор нопурра ва бесамар хоҳад буд.
Оятҳои 22-23 омодагии Павлусро барои азоб кашидан ба хотири Масеҳ ва азми ӯро дар муқобили «бандҳо ва азобҳое», ки ӯро интизор буданд, нишон медиҳанд.
Ояти 24 дар нусхаҳои гуногуни Китоби Муқаддас калимаҳои каме фарқкунандаро истифода мебарад, аммо новобаста аз он ки шумо кадомашро истифода мебаред, се фикр пайдо мешаванд: арзиш, равиш ва манбаи хидмат. Биёед ҳар яки онҳоро муфассалтар баррасӣ кунем.
Арзиш
Павлус аз он огоҳ буд, ки хидмат ба Худованд метавонад хеле гарон бошад. Ӯ бидуни мулоҳизаи ҷиддӣ ба он дохил нашуд. Ҳангоме ки ӯ наҷоти ройгонро мавъиза мекард, ба Тимотиюс гуфт, ки «шарики азобҳои Инҷил мувофиқи қудрати Худо» бошад (2 Тимотиюс 1:8). Дар Аъмол 20:24 ӯ изҳор дошт, ки ҳаёти худро барои қурбонӣ кардан дар хидмат ба Худованд аз ҳад зиёд «азиз» намедонад. Дар номаи дуюми худ ба калисои Қӯринт ӯ ба баъзе аз азобҳое, ки аллакай дар хидмати худ ба Худованд дучор шуда буд, ишора кард (2 Қӯринтиён 6:5; 2 Қӯринтиён 11:25-29). Дар Аъмол 9:16 Худованд ба Ҳанониё дар бораи Павлус чунин гуфт: «Ман ба ӯ нишон медиҳам, ки барои номи Ман чӣ қадар чизҳоро бояд азоб кашад.» Ва ӯ азоб кашид! Ва ҳамин тавр «ҳамаи онҳое, ки дар Масеҳ Исо худотарсона зиндагӣ кардан мехоҳанд ... таъқиб хоҳанд шуд» (2 Тимотиюс 3:12). Павлус арзишро ҳисоб кард, ва мо низ, ки имрӯз хидмат мекунем, бояд ҳамин тавр кунем.
Равиш
Павлус арзишро аз он сабаб таҳаммул кард, ки пеши ӯ равише буд, ки ӯ азми анҷом додани онро дошт, хидмате, ки ӯ бояд иҷро мекард: «Шаҳодат додан ба Инҷили файзи Худо.» Ӯ хушхабаре дошт, ки дар ин ҷаҳони торик ба таври фаврӣ лозим буд. Ин хушхабар дар бораи файзи Худо сухан мегуфт – хабари фаврӣ, ки бояд эълон мешуд. Дар замони муҳосираи Сомария дар Аҳди Қадим, чаҳор махавӣ ин фавриятро дарк карданд, вақте ки онҳо ба якдигар гуфтанд: «Мо хуб намекунем: ин рӯз рӯзи хушхабар аст, ва мо хомӯш меистем: агар то субҳ интизор шавем, ба мо бадӣ хоҳад расид: акнун биёед, ки рафта хабар диҳем» (2 Подшоҳон 7:9). Онҳо нагузоштанд, ки торикии шаб ба онҳо монеъ шавад. Наҳемё мисоли дигари Аҳди Қадим аст, ки азми анҷом додани равиши худро дошт. Кӯшишҳои зиёде барои аз роҳ баровардани ӯ карда шуданд, аммо ӯ тамаркузро нигоҳ дошт. Ба ҳамин монанд, мо бояд азми анҷом додани равиши худро дошта бошем. Павлус азми қавӣ дошт ва ӯ анҷом дод. Рӯҳулқудс ба ӯ иҷозат дод, ки каме пеш аз маргаш ба Тимотиюс нависад: «Ман муборизаи хубро мубориза бурдам, равиши худро ба анҷом расонидам, имонро нигоҳ доштам» (2 Тимотиюс 4:7).
Манбаъ
Сирри анҷом додани равиши мо ва иҷрои вазифаи мо дар дарк кардани он аст, ки мо онро аз худи Худованд гирифтаем. Ин чизе нест, ки мо худамон фикр карда бошем, на ҳам чизест, ки дигарон аз мо интизор доранд. Ин хидматест, ки мо аз Худованд гирифтаем. Агар як нафар ба дигаре гӯяд, ки кореро анҷом диҳад, ӯ метавонад онро анҷом диҳад ё надиҳад, вобаста ба аҳамияти он шахс ва кор. Аммо вақте ки касе аз ҷониби шахсе ба мисли президент ё подшоҳ вазифадор мешавад, эҳтимоли зиёд дорад, ки онро анҷом диҳад. Ин дарк буд, ки Павлусро водор сохт, ки ӯ бояд равишро ба анҷом расонад ва хидматро иҷро кунад, зеро ӯ онро аз Худованд гирифта буд (Аъмол 20:24). Дар охири номаи худ ба Қӯлассиён, Павлус навишт: «Ба хидмате, ки дар Худованд гирифтаӣ, диққат деҳ, то онро иҷро кунӣ» (Қӯлассиён 4:17).
Ҳамин тавр, мо мебинем, ки дар суханони видоии Павлус дар Аъмол 20:17-24, Рӯҳулқудс чаҳор корро анҷом медиҳад. Аввалан, Ӯ ба мо дар бораи муносибат ва равиши хидмати мо дастур медиҳад. Дуюм, Ӯ моро ташвиқ мекунад, ки он чиро, ки фоиданок аст, пеши назар дошта бошем ва паёми худро равшан дарк кунем. Сеюм, Ӯ моро барои имконияти мухолифат омода мекунад ва ба мо хабар медиҳад, ки ҳангоми анҷом додани равиш арзише ҳаст, ки бояд пардохт шавад. Ниҳоят, Ӯ моро ҳамеша водор мекунад, ки аз манбаи рисолати худ огоҳ бошем.
Суханони хотимавӣ
Павлус ин чизҳоро ба пирони Эфсӯс гуфта, онҳоро ба Худо ва ба каломи файзи Ӯ супурд: «Ва чун ин суханонро гуфт, зону зад ва бо ҳамаи онҳо дуо кард» (Аъмол 20:36). Ва мо низ бояд ҳамеша дуо кунем, ки даъвати мо ба хидмат мувофиқи иродаи Худо, бо қудрати Ӯ ва барои ҷалоли Ӯ иҷро шавад.
