Чӣ дуое! Мо бо Худо дар ҷанг будем, то даме ки аз бутҳо ба Ӯ рӯ овардем. Ин барои хидмат ба Худои ҳақиқӣ ва зинда — Худои сулҳ — ҳангоми интизории омадани Писари Ӯ буд (1:9). Бе кӯмаки Худо мо наметавонем кореро анҷом диҳем, ки ба Ӯ писанд ояд, ва ин яке аз сабабҳои дуои Павлус аст. Мо тавассути кори анҷомёфтаи Масеҳ муқаддас шудаем ва ҳоло дар Ӯ комил ҳастем. Павлус набояд барои ин далели аҷиб ва муборак дуо мекард. Аммо, ба мо кӯмаки Худо лозим аст, то ин мавқеъро амалӣ созем (Фил. 2:12–13).
Павлус ба Худои сулҳ дуо мекунад, ки мехоҳад мо аз муносибати осоиштаи мавқеи худ баҳра барем, гарчанде ки мо дар ҷаҳоне зиндагӣ мекунем, ки бо Худо дар ҷанг аст. Муқаддасгардонии мо, ки Павлус дар ин порча барои он дуо кард, мавқеъ нест: ин як кори дар ҳоли иҷро аст, ки то Раптура идома дорад. Он гоҳ мо ба муқаддасгардонии ниҳоии худ расидаем ва дар амал он чизе хоҳем буд, ки мо аз рӯи мавқеъ ҳастем. Дуои Павлус ин аст, ки рӯҳ, ҷон ва ҷисм ҳифз карда шаванд. Оё рӯҳ «бартарӣ» ва ҷисм «пасттар» аст? Не, ин фалсафаи юнонӣ ё бутпарастӣ аст, ки дар тӯли асрҳо ба калисо ворид шудааст. Рӯҳ, ҷон ва ҷисми мо фарқ мекунанд ва вазифаҳои гуногун доранд, аммо онҳо дар як воҳиди ҷудонашаванда, ки аз ҷониби Ӯ омода шудааст, якҷояанд.
Ин тавре аст, ки Худо моро ба сурати худ офаридааст, то аз ҷиҳати ахлоқӣ ба Ӯ монанд бошем ва Ӯро, ки ноаён аст, ба таври намоён муаррифӣ кунем. Ин ҷо эҳё ба миён меояд, ва дуои Павлус ба кори Худо ишора мекунад, на танҳо барои ҳифзи мо ҳоло, балки барои нигоҳ доштани мо дар ин муносибат ҳатто берун аз қудрати марг. Чӣ қудрати бузург ва ҳифзкунанда! Барои нишон додани ин ғалаба, Худо моро ба ин саҳна бармегардонад, ҷалоли Худро нишон медиҳад, вақте ки Худованд Исо бо мо дар зуҳури худ пайдо мешавад.
