Дар Эфсӯсиён 1, ҳавворӣ Павлус Худои Худованди мо Исои Масеҳро ҳамчун Падари ҷалол муроҷиат кард. Аз номи ҳамаи имондорон, ки имрӯз шумо ва маро дар бар мегирад, Павлус ҳикмат ва донишро талаб кард, зеро нақшаҳои Худо хеле аҷиб ва бузурганд, ва ҳамчунин бо назардошти ҷаҳони оянда.
Баъдтар дар номаи худ, ҳавворӣ зону зад, то талаб кунад, ки имондорон бо қувват аз Рӯҳи Масеҳ дар инсони ботинӣ мустаҳкам шаванд. Ҳадафи ӯ ин буд ва ҳоло ҳам ҳаст, «то ки Масеҳ ба воситаи имон дар дилҳои шумо сокин шавад» (3:17). Барои чӣ мақсад? «То ки шумо, ки дар муҳаббат реша давонда ва асос ёфтаед, қувват дошта бошед, ки бо ҳамаи муқаддасон паҳнӣ ва дарозӣ ва баландӣ ва умқро дарк кунед, ва муҳаббати Масеҳро, ки аз дониш болотар аст, бидонед, то ки шумо аз тамоми пуррагии Худо пур шавед» (оятҳои 17–19). Аҷиб аст!
Дар бораи нақшаҳои Худо барои Исроил ва халқҳо, мо мехонем, ки онҳо «аз бунёди ҷаҳон» мебошанд, иборае, ки ҳафт маротиба такрор мешавад (Мат. 13:35; 25:34; Луқ. 11:50; Ибр. 4:3; 9:26; Ваҳй 13:8; 17:8). Аммо, фикрҳои Худо барои Масеҳ ва Калисо аз пеш аз бунёди ҷаҳон дар дили Ӯ буданд (Юҳ. 17:24; Эфс. 1:4; 1 Пет. 1:20). Ба ибораи дигар, ин нақшаҳо дар дили Худо буданд, пеш аз он ки чизе ғайр аз Ӯ вуҷуд дошт. Ин маънои онро дорад, ки Худои мо пеш аз фикр кардан дар бораи Исроил ё сохтани нақшаҳо барои ин ҷаҳон дар бораи Калисо фикр кардааст. Ин ҳамчунин маънои онро дорад, ки Падар ва Писар дар бораи зарурати қурбонӣ медонистанд, хеле пеш аз он ки Одам ва Ҳавво ба гуноҳ афтоданд. Писари абадӣ, дар муошират бо Падар ва Рӯҳи Муқаддас, омода буд, ки он Қурбонӣ бошад. Ӯ гуфт: «Инак, ман омадаам… Ман аз иҷрои иродаи Ту, эй Худои ман, шодам» (Заб. 40:7–8). Чӣ қадар аҷиб, чӣ қадар зебо!
