Бо интизорӣ дуо гӯед: Худо ба дуои пур аз имон ҷавоб медиҳад

[Мусиқӣ] Салом ва хуш омадед ба ин паёми нав дар мавзӯи дуо. Имрӯз мо як суханеро аз Инҷили Марқӯс боби 11 ояти 24 мехонем. Худованд Исо мегӯяд: «Ҳар чизеро, ки дуо мекунед ва талаб мекунед, имон оваред, ки онро қабул мекунед ва он барои шумо ба амал хоҳад омад». Ин як ояти хеле душвор аст, зеро он имони моро воқеан месанҷад ва мо метавонем аз худ бипурсем, ки вақте дуо мекунем, оё мо воқеан бо интизории он ки Худо ба дуои мо ҷавоб медиҳад, дуо мекунем? Оё мо воқеан дуо мекунем, то даме ки аз Худованд ҷавоб гирем? Мебинед, дар таърихи калисо намунаҳои зиёде мавҷуданд, ки одамон барои чизе дуо кардаанд ва дар ҳоле ки онҳо ҳанӯз дар зонуҳояшон дар назди Худованд буданд, онҳо боварӣ ҳосил карданд, ки Худо ба дуои онҳо ҷавоб додааст ва онҳо ба ситоиши Худованд шурӯъ карданд, гарчанде ки ҷавоб ҳанӯз намоён набуд ва имрӯз ман мехоҳам шуморо бо як ҳикояе рӯҳбаланд кунам, ки тақрибан сад сол пеш рӯй дода буд ва ман аз тарҷумаи ҳоли Чарлз Коулман, ки миссионер дар Ҷопон буд, мехонам. Як гуфтаи маъмули Чарлз Коулман ин буд, ки ё чизҳоро тамоман кӯшиш накунед, ё онҳоро то ба охир расонед. Вақте ки ӯ боварӣ дошт, ки Худо роҳбарӣ мекунад, ҳеҷ чиз дар роҳи озмоиш ё таъхир ҳеҷ гоҳ натавонист имони ӯро ба ларза орад ва ӯ бо эътимод пеш рафт. Ӯ ба нақша гирифтани сохтмони як Институти бузурги омӯзиши Библияро бо фармони Худованд оғоз кард: «Бархез ва бисоз» ва фавран худро ба лоиҳа бахшид ва муассисаеро сохт, ки таъсири худро ба тамоми Шарқ мегузорад. На бо озмоишҳои мо, ин биноҳо сохта шуданд. Вақте ки Худо дид, ки озмоишҳо барои рушди имон заруранд, Ӯ онҳоро бо муҳаббат фиристод ва каломи Худро исбот кард, ки Ӯ худро зинда, сарвари ноаёни ҷаҳон нишон дод. Ин як қадами бузурги имонро талаб мекард, ки ҳазорҳо долларро дар бар мегирифт. Худо ва Худои Муқаддас ӯро дар се соли аввал бо меҳрубонӣ роҳнамоӣ карданд ва ба ӯ имон доданд, ки танҳо барои таъмини худ ва ҳамсараш, барои кушодани миссия, барои дастгирии донишҷӯён ва коргарони маҳаллӣ ва акнун барои биноҳои нав қадам гузорад. Ҷавоби аҷиб ба дуо, ки то ин дам гирифта шуда буд, ӯро барои кӯшишҳои нави имон омода кард. Кӯмаки махсуси Худо ҳамеша дар соати ниёзмандии амиқтар меомад. Ӯ дар омӯхтани ин дарсҳои арзишманд хеле имтиёзнок буд, зеро онҳо Худоро ба ҳар чизе, ки ба ҳаёт ва кори ӯ тааллуқ дошт, дохил карданд ва ҳеҷ як ҷузъиёт аз ҷониби ӯ ҳеҷ гоҳ нодида намонд. Ӯ ҳодисаи зеринро ба як дӯсти хеле наздик чанд моҳ пас нақл кард. Он ба хонанда як назари кӯтоҳ ба озмоиш ва натиҷаи онро медиҳад, вақте ки биноҳо сохта мешуданд. Акнун пардохти сеюми бино, 2000 доллар, дар се рӯз бояд пардохт мешуд ва дар хазинаи миссия тақрибан 72 доллар буд. Ин базӯр барои пӯшонидани хароҷоти таъминоти ғизоии лозим барои оилаи калони коргарон ва донишҷӯёни мо кифоя буд. Рӯзи пеш аз пардохт, як киштии бузург аз Амрико омад. Почтаи хориҷӣ одатан як қатор номаҳоро бо тӯҳфаҳо меовард, аммо ин дафъа танҳо як нома гирифта шуд ва он як вексели панҷдолларӣ буд. Коргарон ба сохтани бино машғул буданд, дар ҳоле ки миссионерҳо ва коргарони маҳаллӣ Худоро меҷустанд. Мо дар охири ақли худ будем, аммо шукр Худо, на дар охири имон, зеро имон одатан маҳз дар чунин кунҷҳои танг оғоз меёбад. Охирин умеди мо барои гирифтани кӯмак аз Амрико аз байн рафта буд, аммо вақте ки мо дар дуо идома додем, бори танҳоӣ дар дилҳои мо зуд аз байн рафт, зеро ваъдаҳои Худо ба мо омаданд, то даме ки даҳони мо аслан аз ханда пур шуд. Чунин менамуд, ки Худо ба мо имкон додааст, ки дар ҷараёни дуо ваъдаҳои Ӯро дарк кунем. Яке аз ҳозирон водор шуд, ки ба Худованд хотиррасон кунад, ки дар як маврид Ӯ ниёзи яке аз худро бо тангае дар даҳони моҳӣ қонеъ карда буд. Мо дуо карданро идома додем: «Худованд Исо, Ту ҳанӯз ҳам моҳӣ дар ихтиёри худ дорӣ. Ту метавонӣ ниёзи моро бо ин роҳ ҳоло қонеъ кунӣ, зеро Ту ҳанӯз ҳам ҳамон ҳастӣ». Дигаре Марқӯс 11:24-ро иқтибос овард: «Ва дар дили худ шубҳа накунад, ҳар чизе ки гӯяд, хоҳад дошт». Ҳамин тавр, чанд соат, яке паси дигар бо имон баланд шуд, то дар охири ду соат як омезиши комил ба вуҷуд омад ва дуо бо ситоиш ба охир расид. Ҳама мушоҳида карданд, интизор шуданд ва ҳайрон шуданд, ки Худо чӣ гуна 2000 долларро пеш аз нисфирӯзии рӯзи дигар ба мо мерасонад. Имон дар ҳар дил равшан месӯхт. Як дархости муайян дар осмон сабт шуда буд. Имон тӯҳфаи бузургро аз Худо талаб кард ва натиҷа чӣ буд? Имон Худоро эҳтиром мекунад ва Худо имонро эҳтиром мекунад. Дасти часпидаи фарзанди Ӯ вазъияти ноумедкунандаро барои Ӯ лаззатбахш мегардонад. Субҳи рӯзи дигар равшан ва соф оғоз ёфт ва лашкари коргарони маҳаллӣ барвақт дар ҷои кор буданд ва ҳангоми кор суруд мехонданд, зеро ин рӯзи музди меҳнати онҳо буд. Соати 9 омад, баъд 10, ҳанӯз ҳам ҷавобе набуд. Соати нисфирӯзӣ расид ва хӯроки нисфирӯзии оддӣ пешкаш карда шуд. Яке каломи Худоро дар Хуруҷ 6:1 иқтибос овард: «Акнун хоҳӣ дид, ки ман чӣ кор хоҳам кард». Ҳар як ҳозиршуда як ваъдаи рӯҳбаландкунандаро иқтибос овард ва имон устувор монд. Соати панҷ, маҳз дар вақти баромадани коргарон аз кор, як писарбачаи паёмбар омада, фарёд зад: «Темпо, темпо, телеграмма, телеграмма!» Гурӯҳи хурди миссионерҳо чӣ кор карданд? Онҳо корашонро қатъ карданд, то ба паёме гӯш диҳанд, ки чунин буд: «2000 доллар дар идораи телеграф». Донор ба мо тамоман номаълум буд ва Исо худаш наздик омад. Ашк бо фарёдҳои пирӯзӣ омехта шуд. Худо фаромӯш накарда буд, ки меҳрубон бошад. Гурӯҳи хурд дар зонуҳояшон афтода, Ӯро аз қаъри дилҳояшон ситоиш карданд, ки ба онҳо иҷозат надодааст, ки дар байни бутпарастон нангин шаванд, ки ин маҳз дар лаҳзаи муҳим расид. Тасодуф? Ин калима хеле дароз аст ва ҳисобкунӣ дар асоси эҳтимолиятҳо хеле душвор аст. Худо! Ин оддӣ ва қаноатбахш аст. Роҳҳои Ӯ чӣ қадар номаълуманд! Эҳсоси дасти Ӯ бар мо оромии бузург бахшид ва чунин таҷрибаҳо арзиши ҳама чизеро, ки онҳо арзиш доштанд, доштанд. Худованди мо ҳамеша пеш аз мо меравад. Ҳама чиз аз ҷониби Ӯ пешбинӣ ва ба назар гирифта шудааст. Ҳеҷ чиз Ӯро ба ҳайрат намеорад ва Ӯ барои рӯзи озмоиши мо таъминоти фаровон кардааст. Ман инро як ҳикояи ҷолиб медонам. Ин воқеан аҷиб аст, ки чӣ гуна Худо ба ин имон ба одамоне, ки дар зонуҳояшон буданд ва боварӣ ҳосил карданд, ки Худои Зинда ба дуои онҳо ҷавоб медиҳад, ҷавоб додааст ва онҳо аз шодӣ суруд хонданро оғоз карданд, зеро медонистанд, ки ҷавоб меояд. Мебинед, ин воқеан татбиқи Марқӯс боби 11 ояти 24 аст. Ҳар қадар озмоиш бузургтар бошад, озмоиш бузургтар бошад, пирӯзии имон ҳамон қадар бузургтар хоҳад буд ва ин чизест, ки ин одамон таҷриба карданд ва ин ҳикоя бояд моро рӯҳбаланд кунад, ки бо интизории бештар дуо кунем, то воқеан аз Худованд ҷавоб интизор шавем, вақте ки мо дар зонуҳоямон мешавем. Баъзан ин метавонад вақт гирад, баъзан 15 дақиқа, ним соат ё ҳатто як соат, то даме ки мо воқеан ба боварӣ ҳосил кунем, ки Худованд ба дуои мо ҷавоб медиҳад. Ин на ҳамеша рӯй медиҳад, аммо метавонад рӯй диҳад. Марқӯс боби 11 ояти 24 инро ба мо нишон медиҳад. Пас, биёед рӯҳбаланд шавем, ки бо имон дуо кунем ва аз Худованд ҷавоб интизор шавем. [Мусиқӣ] шумо шумо