Агар мо намоз нахонем, дари ҳар гуноҳро дар ҳаёти худ боз мегузорем. Тасодуфӣ нест, ки Худованди мо Исо шогирдони худро дар Марқӯс 14:38 ташвиқ мекунад:
«Бедор бошед ва дуо гӯед, то ба васваса наафтед. Рӯҳ омода аст, аммо ҷисм заиф аст» (Марқӯс 14:38).
Дуо роҳи халосӣ аз васваса аст. Тавассути дуо, мо метавонем ба кӯшишҳои маккоронаи шайтон муқобилат кунем. Павлус аз ин огоҳ буд ва дуоро ба зиреҳи Худо дар Эфсӯсиён 6 дохил мекунад. Дар ояти 18 ӯ менависад:
«Ва дар ҳар фурсат бо ҳар гуна дуоҳо ва илтиҷоҳо дар Рӯҳ дуо гӯед. Бо ин мақсад, ҳушёр бошед ва ҳамеша барои ҳамаи халқи Худованд дуо гӯед» (Эфсӯсиён 6:18).
Оё мумкин аст, ки аз сабаби набудани дуо дар ҳаёти мо, мо ба ҳамон гуноҳҳои ошкоро ва пинҳонӣ афтода, аз нашъамандӣ раҳо шуда наметавонем? Чаро ба муқобили нашъамандии худ ба никотин, порнография ё машрубот дуо гуфтанро оғоз накунед? Ё ба муқобили ҳасад, тамаъ, кина, ғурур, хашм ё дигар гуноҳе, ки шуморо азоб медиҳад? Шумо файз ва пирӯзии Худоро бар гуноҳ эҳсос хоҳед кард.
Оё мумкин аст, ки аз сабаби бенамозӣ, мо дар дигар соҳаҳои ҳаёт пирӯзиҳои рӯҳонӣ кам ё тамоман намебинем? Ман дар байни имондорон мушоҳида мекунам: ҳар ҷое ки масеҳиён дуо мекунанд, пирӯзӣ ҳаст - ҳатто агар вақт талаб кунад. Ин ҳатто ба шифо ёфтани издивоҷҳои вайроншуда мусоидат мекунад. Аммо хоҳиш бояд бошад.
Як мақол ҳаст: «Шайтон меларзад, вақте ки заифтарин муқаддасро дар зонуҳояш мебинад». Бешубҳа, гуноҳҳои мо аз набудани дуои мо сарчашма мегиранд. Ва бешубҳа, табобат ва пирӯзӣ бар гуноҳ дар дуои самимӣ, ки аз садоқати самимӣ бармеояд, қарор дорад. Касе ки дуо мекунад, пирӯз мешавад.
Агар мо дуо накунем, дари ҳама гуноҳро боз мегузорем. Танҳо дар бораи ҷанги исроилиён бар зидди Амолек дар Хуруҷ 17 фикр кунед: вақте ки Мусо дасти худро дар дуо дар кӯҳ бардошт, Исроил бартарӣ дошт; вақте ки ӯ дасти худро фуровард, Амолек ғолиб омад.
