«Дар ҳама чиз бо дуо ва илтиҷо...» (Филиппиён 4:6).Вақте аз Ҷон Скаддер, миссионер дар Ҳиндустон, пурсиданд, ки чӣ тавр ӯ шарҳ дод, ки ҳамаи нӯҳ фарзанди ӯ низ миссионер шуданд, ӯ ҷавоб дод: «Ягона шарҳе, ки ман дода метавонам, ин аст, ки кӯдаконро модарашон ба маънои аслӣ ба салтанат дуо карданд. Вай одат дошт, ки зодрӯзи ҳар як кӯдакро дар дуои тамоми рӯз барои онҳо гузаронад ва Худо дуоҳои ӯро иҷобат кард.»
Тахти файзро бубин; Ваъда моро наздик мехонад, Барои дидани чеҳраи Худо ва Падари мо Ки дуоро дӯст медорад. Ҷ.Н.
