Хондани Каломи Худо: Мисли дарахти назди дарёҳо баракат ёбед

Дарахте, ки дар назди дарёҳои об шинонда шудааст

Ҳисоботе, ки имсол аз ҷониби Ҷамъияти Библияи Амрико ва Гурӯҳи Барна «ошкор мекунад, ки 61 фоизи калонсолони [амрикоӣ] мехоҳанд, ки Китоби Муқаддасро бештар хонанд». Ҳарчанд аксарияти амрикоиҳо Китоби Муқаддасро мусбат медонанд, камтар аз нисфи онҳо гуфтанд, ки он дар ҳаёти ҳаррӯзаи онҳо таъсири зиёд дорад.

Таҳқиқоти дигаре дар Британияи Кабир дар соли 2015 аз ҷониби Ҷамъияти Библия ошкор кард, ки «танҳо 45 фоизи иштирокчиёни мунтазами калисо Китоби Муқаддасро дар як ҳафта беш аз як маротиба мехонанд», дар ҳоле ки «қариб 1 аз 5 нафар калисогарон мегӯянд, ки онҳо ҳеҷ гоҳ Китоби Муқаддасро намехонанд». Сеяки пурраи одамони пурсидашуда натавонистанд «таваллудро ҳамчун як қисми Китоби Муқаддас муайян кунанд». Ин омор ҳолати ғамангези бисёре аз масеҳиёни эътирофкунандаро нишон медиҳад.

Китоби Муқаддас бениҳоят гаронбаҳост! Он ба шахси беимон мегӯяд, ки барои наҷот ёфтан чӣ кор кунад (Аъмол 16:30-31). Барои имондорон, Китоби Муқаддас ганҷест, ки рӯҳбаландӣ, кӯмак, умед ва баракат медиҳад вақте ки он хонда ва итоат карда мешавад. Он дар ҳақиқат Каломи Худост!

Ман аз фикрҳои Забур 1:1-3 дар татбиқ ба шахсе, ки вақти худро ба хондани Китоби Муқаддас мегузаронад, лаззат мебарам: «Хушо касе ки ба маслиҳати шарирон рафтор намекунад, ва дар роҳи гуноҳкорон намеистад, ва дар маҷлиси масхарабозон наменишинад; балки шавқу рағбаташ дар шариати Худованд аст, ва шабу рӯз дар шариати Ӯ мулоҳиза меронад. Ӯ мисли дарахте хоҳад буд, ки дар назди ҷӯйҳои об шинонда шудааст, ки меваи худро дар мавсими худ медиҳад, ва барги он низ пажмурда намешавад; ва ҳар коре ки кунад, муваффақ хоҳад шуд» (NKJV).

Мо мебинем, ки шахсе, ки аз Каломи Худо лаззат мебарад, баракат ёфтааст. Ӯ бо чизҳое, ки ба Худо мухолифанд ё дар бораи Худованд Исо нафратангез сухан мегӯянд, ҳамроҳӣ намекунад. Баръакс, фикрҳои Навиштаҳо ақли ӯро дар тӯли «шабу рӯз» пур мекунанд. Мисли дарахте, ки дар назди об шинонда шудааст, ӯ решаи мустаҳкам дорад ва аз ин рӯ ба осонӣ аз масъалаҳои рӯз тағйир намеёбад. Вақти доимии ӯ дар Калом боиси он мегардад, ки ӯ барои Худованд самаровар бошад. Хушкии рӯҳонии низоми ҷаҳони мо ба ӯ таъсир намерасонад. «Ҳар коре ки ӯ мекунад» муваффақ мешавад – зеро имондоре, ки Каломи Худоро пайравӣ мекунад, иродаи Худоро иҷро хоҳад кард. Инҳо чизҳое мебошанд, ки ҳар як масеҳӣ бояд орзу кунад, ва онҳо натиҷаи хондани боимона ва мулоҳиза рондан дар Навиштаҳо мебошанд.

Бигзор мақолаҳои ин моҳ аз ҷониби Худованд барои баракати шумо истифода шаванд.