«То ки ба ту некӣ шавад» Такрори Шариат 4:40 NIV
Ҳамаи мо дар ҳаёти худ маслиҳат гирифтаем. Аз рӯзҳои аввали кӯдакӣ аз ҷониби волидонамон роҳнамоӣ ва ислоҳ карда мешудем. Сипас, ҳамчун донишҷӯён муаллимони мо моро тавассути дастур маслиҳат медоданд. Вақте ки мо ба камол расидем, дӯстони наздик, пасторҳо ва ҳамкорон метавонанд ба мо маслиҳат дода бошанд.
Оё мо ягон бор истода пурсидаем: «Мақсади маслиҳат чист?» Чаро мо маслиҳат меҷӯем? Оё мо медонем, ки чӣ тавр маслиҳат гирем? Агар мо мақсади маслиҳат ва хоҳиши Худоро барои худ донем, дафъаи оянда, ки маслиҳат мегирем, метавонем аз он натиҷаҳои бештар ба даст орем.
Нолаи Ҳушаъро ба назар гиред: «Қавми Ман аз сабаби надонистан нобуд шудаанд» (Ҳушаъ 4:6 NIV). Онҳо ҳикмати худро меҷустанд ва маслиҳатро аз сохторе, ки Худо барои онҳо таъин карда буд, қабул намекарданд. Хоҳиши Худо ин аст, ки ба мо некӣ шавад. Оё ин аҷиб нест! Ӯ ба Исроили маҳбуби худ патриархҳо, подшоҳон, пайғамбарон, Шариат дод ва «дар ин айёми охир Ӯ ба воситаи Писари Худ ба мо сухан гуфт» (Ибриён 1:2). Имрӯз, маслиҳати Худо ба мо тавассути Писари Худо меояд: «Калом ҷисм шуд» (Юҳанно 1:1,14).
МАҚСАД
Ба таври оддӣ, мақсади маслиҳат ин аст, ки мо аз маслиҳат, таълим ва таҷрибаи дигарон омӯзем: «То ки ба ту некӣ шавад» (Такрори Шариат 4:40).
Хусусан вақте ки дастур, маслиҳат ё насиҳат тавассути яке аз сохторҳо – ба монанди волидон, пасторҳо ва муаллимон – ки Худо ба мо додааст, ва вақте ки он аз Каломи Худо меояд, гӯшҳои мо бояд барои итоат кардан кушода бошанд. Пайғамбар Ишаъё мегӯяд: «Бишнавед ... Гӯш диҳед ... Аз бадкорӣ даст кашед, некӣ карданро омӯзед» (Ишаъё 1:1,17). Оё мо набояд ин маслиҳати хубро риоя кунем?
Ҳама суханони таълим, мавъиза, дастур ва маслиҳат беҳудаанд, агар мо онҳоро қабул накунем ва аз они худ нагардонем. Коркарди маслиҳат ва омӯхтан аз он хеле муҳим аст. Луқо Инҷили худро навишт, то дӯсташ, Теофилус, «яқиниро донад» (Луқо 1:4) аз чизҳое, ки Луқо ба ӯ таълим дода буд. Ҳамчун қабулкунандагони маслиҳат мо бояд ҳамеша онро бо Калом «санҷем», то ҳақиқати онро барои худ кашф кунем, мисли Береягиҳо, ки «паёмро бо шавқу завқи зиёд қабул карданд ва Навиштаҳоро тафтиш карданд», то бубинанд, ки оё он дуруст аст (Аъмол 17:11). Мо бояд маслиҳат гирем, на аз он сабаб, ки маслиҳатдиҳанда мегӯяд, балки аз он сабаб, ки маслиҳат бо Каломи Худо мувофиқ аст.
ДОМИ ШАЙТОН
Аксар вақт мо маслиҳатро аз сабаби ғурур, гуноҳи аслӣ (Масалҳо 16:18) бепарвоёна қабул мекунем. Мо мегӯем: «Ман медонам, ки чӣ кор кунам! Чӣ тавр ҷуръат мекунед, ки ба ман дигар хел гӯед!» Оё мо ҳама ин тавр вокуниш нишон надодаем, шояд на ҳамеша зоҳиран, балки ботинан, ва ба зарари худ? Ман боварӣ дорам, ки 99% маслиҳат барои кӯмак ба шахси ниёзманд дода мешавад, то ки ба онҳо «некӣ шавад». Ва чӣ мешавад? Ғурури мо бартарӣ пайдо мекунад, мо маслиҳати додашударо аз даст медиҳем ва корҳо бадтар мешаванд. Мо бояд шунавандагони беҳтар шавем.
Чизи дигаре метавонад рӯй диҳад, вақте ки маслиҳат, ислоҳ ё насиҳат дода мешавад: Мо метавонем аз сабаби ғурури худ хафа шавем. Ин доми Шайтон аст, ки мо хафа шавем ва арзиши сухани дастури пешбинишударо аз даст диҳем. Калимаи мо барои «хафа кардан» аз калимаи юнонии скандалон меояд. Он ба қисми дом ишора мекунад, ки ба он дом часпонида шуда буд. Аз ин рӯ, ин калима маънои гузоштани домро дорад. Дар аксари ҳолатҳо хафагӣ аз он сабаб оғоз меёбад, ки шунаванда аз сабаби ғурур имкон додааст, ки ихтилоф ба амал ояд. Мо бояд аз хафа шудан эҳтиёт шавем. Мо бояд аз тактикаи Шайтон огоҳ бошем. Агар хафагӣ ба амал ояд, мо бояд бахшем. Танҳо дар бахшиш барқароршавӣ вуҷуд дорад. Мо бояд омӯзем, ки бе хафа шудан гӯш кунем.
РӮҲИ ОМӮЗАНДАРО ПАРВАРИШ ДИҲЕД
Дили фурӯтан, рӯҳи фурӯтанӣ, калиди парвариши рӯҳи омӯзанда аст. Мо бояд ҳамеша омода бошем, ки дарсҳои ҳаётро бишнавем, омӯзем ва аз нав омӯзем. Худо дигаронро дар паҳлӯи мо, дар роҳҳои мо гузоштааст ва ба мо имконият ва масъулият додааст, ки аз онҳо омӯзем, ҳатто вақте ки дард мекунад (Масалҳо 27:6). Дар хотир доред, мақсади маслиҳат: «То ки ба ту некӣ шавад».
Хушо касе ки ба маслиҳати шарирон рафтор намекунад ... Балки шавқи ӯ дар шариати Худованд аст, ва шабу рӯз дар бораи шариати Ӯ мулоҳиза мекунад. Ӯ мисли дарахтест, ки дар назди ҷӯйборҳои об шинонда шудааст, ки меваи худро дар мавсими худ медиҳад ва барги он пажмурда намешавад. Ҳар коре ки мекунад, муваффақ мешавад (Забур 1:1-3).
Аз ҷониби Ҷон Свонсон
