Дӯстон! Калисои Масеҳ ба мошиноти муосир, ки соддагии имонро иваз кардааст, ниёз надорад. Ман дар ҳақиқат бовар дорам, ки агар Худованд кумитаҳои калисо ва ҷамъиятҳои миссионериро аз коинот тоза мекард, мо бе онҳо беҳтар мебудем.
Умедворам, ки калисо ба зудӣ, мисли Довуд дар зиреҳи садодори Шоул, хоҳад гуфт: «Ман бо инҳо рафта наметавонам, зеро онҳоро озмоиш накардаам» (1 Подшоҳон 17:39) ва танҳо бо фалахмон ва санги худ, бо эътимод ба Худои худ, умедворам, ки вай бо душмани худ рӯ ба рӯ хоҳад шуд. Мо метавонем ҳама чизро анҷом диҳем, агар танҳо ба Масеҳ таваккал кунем.
Ҳама чиз барои он ки имон дорад, имконпазир аст (Марқӯс 9:23).
Аммо барои нақшаҳо ва системаҳои шумо ҳеҷ чиз имконпазир нест. Худо онҳоро ҳанӯз ҳам тоза хоҳад кард ва хушбахт хоҳад буд он марде, ки дар нобудии комили онҳо пешсаф хоҳад шуд!Бар зидди вай бароед, қалъаҳои вайро бигиред, зеро онҳо аз они Худованд нестанд; Ӯ онҳоро таъин накардааст ва ба онҳо такя нахоҳад кард. Бо имон амал кунед, эй қавми Худо, ва қудрати дуоро исбот кунед, зеро «ҳама чиз барои он ки имон дорад, имконпазир аст».Далел ин аст, ки Худо ба қудрати мо ниёз надорад, балки ба заифии мо; на ба бузургии мо, балки ба ҳеҷ будани мо.Ч.Ҳ.С.
