«Ҳамеша дар Худованд шодӣ кунед. Боз мегӯям: шодӣ кунед!» (Филиппиён 4:4) Дар «Худованд шодӣ кардан» кори хуб аст. Шояд шумо онро кӯшиш кардаед, аммо дар аввал ноком шудед. Ба он аҳамият надиҳед ва пеш равед. Ҳатто вақте ки шумо ҳеҷ шодӣ эҳсос намекунед, дар қадамҳои шумо ҳеҷ баҳор нест, на тасаллӣ ва на рӯҳбаландӣ дар ҳаёти шумо, шодӣ карданро идома диҳед ва «онро шодии холис ҳисоб кунед» (Яъқуб 1:2). «Ҳар гоҳе ки шумо бо озмоишҳои гуногун рӯ ба рӯ мешавед» (Яъқуб 1:2), онро шодӣ ҳисоб кунед, аз он лаззат баред ва Худо имони шуморо мукофот хоҳад дод.
Оё шумо бовар доред, ки Падари осмонии шумо ба шумо иҷозат медиҳад, ки парчами пирӯзӣ ва шодии Ӯро ба пешгоҳи ҷанг баред, танҳо барои он ки оромона ақибнишинӣ кунад, то шуморо аз ҷониби душман асир гирифта ё шикаст хӯрда бубинад? ҲЕҶ ГОҲ! Рӯҳулқудси Ӯ шуморо дар пешрафти ҷасуронаи шумо дастгирӣ мекунад ва дили шуморо бо шодӣ ва ситоиш пур мекунад. Шумо хоҳед дид, ки дили шумо аз пуррагии дарунӣ шод ва тароват меёбад.
Худовандо, ба ман омӯз, ки дар Ту шодӣ кунам — «ҳамеша шод бошам» (1 Таслӯникиён 5:16).
Биёед суруд хонем, ҳатто вақте ки мо хоҳиш надорем, зеро бо ин роҳ мо ба пойҳои вазнин бол медиҳем ва хастагиро ба қувват табдил медиҳем. «Тақрибан нисфи шаб Павлус ва Сило дуо мекарданд ва сурудҳои ситоишӣ ба Худо мехонданд, ва дигар маҳбусон ба онҳо гӯш медоданд» (Аъмол 16:25).
