САВОЛ: Ҳамсояҳои мо бо парчамҳо ва дигар чизҳо дар беруни хонаашон бадахлоқиро тарғиб мекунанд. Чӣ тавр ман бояд вокуниш нишон диҳам? Чӣ тавр ман метавонам бо фарзандони хурдсолам дар бораи он чизе, ки мебинанд, сӯҳбат кунам?
ҶАВОБ:Мо ба шумо дар мушкилиатон ҳамдардӣ мекунем, мушкилие, ки бисёр волидони масеҳӣ, ки мехоҳанд фарзандони худро «дар тарбия ва насиҳати Худованд» (Эфсӯсиён 6:4 NKJV) тарбия кунанд, дучор меоянд.
Аз замоне ки волидони аввалини мо гуноҳ карданд, инсоният ба сӯи поён рафтааст. Оятҳои аввали 2 Тимотиюс 3 моро огоҳ мекунанд, ки «дар айёми охир замонҳои хатарнок фаро хоҳанд расид» (ояти 1). Нисфи дуюми Румиён 1 нишон медиҳад, ки ҳарчанд одамон «Худоро медонистанд, Ӯро ҳамчун Худо ҷалол надоданд ва шукргузорӣ накарданд, балки дар фикрҳои худ беҳуда шуданд ва дилҳои беақлонаи онҳо торик гардид» (ояти 21). Ин боб дар бораи чӣ гуна инкишоф ёфтани бутпарастӣ ва чӣ гуна бадахлоқии ҷинсӣ бо бутпарастӣ ҳамроҳӣ мекард, тасвир мекунад. Мо дар оятҳои 28-31 мехонем: «Ва чунон ки онҳо Худоро дар дониши худ нигоҳ доштанро намехостанд, Худо онҳоро ба ақли пастдошта супурд, то корҳое кунанд, ки муносиб нестанд; пур аз ҳар гуна беадолатӣ, бадахлоқии ҷинсӣ, шарорат» ва рӯйхати дарози дигар корҳои бад. Ин боб бо нишон додани он, ки одамон, «доноии ҳукми одилонаи Худо, ки онҳое, ки чунин корҳоро мекунанд, сазовори марг ҳастанд, на танҳо худашон ин корҳоро мекунанд, балки онҳоеро низ, ки ин корҳоро мекунанд, тасдиқ мекунанд» (ояти 32), ба охир мерасад.
Ин ҷаҳонест, ки мо дар он зиндагӣ мекунем ва он чизе, ки ҳамсояҳои шумо тарғиб мекунанд. Ғайр аз ин, ин чизҳо дар бисёр системаҳои мактабӣ ва аз ҷониби бисёр муассисаҳои давлатӣ таълим дода ва тарғиб карда мешаванд. Он чизе, ки Худо бад меномад, инсон нек меномад; ва он чизе, ки Худо нек меномад, инсон бад меномад! Ин аст ҷаҳони имрӯза, махсусан ҷаҳони ғарбии Амрикои Шимолӣ ва Аврупо. Ин ҷаҳонро мо тағйир дода наметавонем.
Аммо саволи шумо ин аст, ки чӣ тавр ба корҳои ҳамсояҳоятон вокуниш нишон диҳед. Навиштаҳо ба мо мегӯянд, ки ҳамсояи худро мисли худамон дӯст дорем (Матто 22:39). Ин осон ё табиӣ нест, аммо мо бешубҳа метавонем ба Худованд назар кунем, то ба мо дар иҷрои он чизе, ки Ӯ фармудааст, кӯмак кунад. Дар хотир доред, ки ҳамсояҳои шумо, хоҳ бовар кунанд ё на, хоҳ донанд ё на, одамоне ҳастанд, ки Худованди мо Исо дар Ҷолҷото барои онҳо мурд. Онҳо одамоне ҳастанд, ки Ӯ мехоҳад онҳоро наҷот диҳад ва барои абад бо Ӯ бошанд, на ин ки дар ниҳоят онҳоро ба дӯзах барои абад фиристад. Оё онҳо аз ин огоҳанд? Оё ба онҳо паёми наҷот расонида шудааст? Бо ҳамсояи хуб будан, меҳрубон будан ва ба онҳо таваҷҷӯҳ зоҳир кардан, шумо метавонед имконият пайдо кунед, ки имон ва Наҷотдиҳандаи худро бо онҳо мубодила кунед. Кӯшиш накунед, ки Ӯро ба зӯр ба онҳо қабул кунонед, балки барои онҳо дуо кунед. Аз Худованд хоҳиш кунед, ки шуморо ба эҳтиёҷоти онҳо ҳассос гардонад ва омода бошед, ки ҳар имкониятеро, ки Ӯ ба шумо медиҳад, истифода баред. Дар хотир доред, ки мувофиқи Румиён 2:4, «некии Худо ... ба тавба мебарад». Дар ҳоле ки Худои муқаддаси мо гуноҳро комилан нафрат дорад, Ӯ гуноҳкорро нафрат надорад. Балки, дар муҳаббати бузурги худ Ӯ Писари ягонаи Худро дод, то барои гуноҳкорон бимирад.
Дар мавриди саволи шумо дар бораи чӣ гуна сӯҳбат кардан бо фарзандони хурдсолатон дар бораи он чизе, ки мебинанд, Румиён 16:19 принсипи хуберо барои дар хотир доштан муқаррар мекунад: «Ман мехоҳам, ки шумо дар некӣ доно бошед ва дар бадӣ содда». Китоби Муқаддасро бо фарзандонатон хонед, онҳоро бо Худованд Исо ва муҳаббати Ӯ, бо Худо ва муҳаббати Ӯ, бо бисёр намунаҳои хуби мардону заноне, ки Худоро хушнуд карданд, инчунин бо баъзе намунаҳои онҳое, ки Худоро хушнуд накарданд, шинос кунед. Барои наҷоти фарзандонатон дуо кунед ва кӯшиш кунед, ки онҳоро бо Наҷотдиҳанда, Худованди мо Исои Масеҳ шинос кунед. Ақли онҳоро ҳарчи зудтар бо он чизе, ки нек аст, бо он чизе, ки Худовандро хушнуд мекунад, пур кунед. Агар онҳо хеле хурд бошанд ва парчамро пай баранд ва фикр кунанд, ки рангҳо зебоянд, фавран кӯшиш накунед, ки ба бадӣ, ки он нишон медиҳад, биравед. Парчам метавонад зебо бошад, аммо кӯдаки хурдсол дар аввал шояд бештар аз он донистан лозим набошад, ки ин нишон медиҳад, ки ин ҳамсояҳо чизеро дӯст медоранд, ки Худованд Исо дӯст намедорад.
Вақте ки кӯдак калонтар мешавад ва ба мактаб меравад, махсусан агар он мактаби давлатӣ бошад, ба он чизе, ки китобҳои дарсии он таълим медиҳанд ва тарғиб мекунанд, диққат диҳед. Агар инҳо чизҳои бадахлоқонаеро, ки дар ҷаҳон бештар ва бештар паҳн мешаванд ва қабул мешаванд, тарғиб кунанд, муҳокима бо муаллим, директори мактаб ё мақомоти мактаб метавонад мувофиқ бошад. Мавқеи худро – принсипҳои Каломи Худо – равшан баён кунед ва ин аст он чизе, ки шумо ба фарзанди худ дар оила таълим медиҳед, ва шумо намехоҳед, ки фарзанди шумо чизеро, ки ба ин принсипҳо мухолиф аст, омӯзад. Бигзор Худованд шуморо дар ҳама гуна қадамҳои минбаъдае, ки шумо бояд барои муҳофизати фарзанди худ аз бадахлоқии паҳншуда ва шарорати ошкоро тасдиқшудаи ҷаҳоне, ки мо дар он зиндагӣ мекунем, роҳнамоӣ кунад.
Дар хотир доред, ки Худо дар Ишаъё 42:1-2 дар бораи Он ки Ӯро «Бандаи Ман» ва «Баргузидаи Ман» меномад, чӣ мегӯяд: «Ӯ фарёд нахоҳад зад, овози Худро баланд нахоҳад кард ва овози Худро дар кӯчаҳо шунаво нахоҳад кард». Матто 12:18-21 ин оятҳоро ба Худованд Исо татбиқ мекунад, ки Ӯ барои мо намунаи илоҳӣ аст, ки бояд пайравӣ кунем. Ӯ ҳеҷ гоҳ ба ягон гурӯҳ барои намоиш ҳамроҳ нашуд ва дар давоми ҳаёти худ дар рӯи замин ба зидди бадиҳои он замон ариза нафиристод – ва бешубҳа он вақт аз бадӣ камбуд набуд! Бо вуҷуди ин, Инҷилҳо нишон медиҳанд, ки Ӯ мавқеи худро ба таври фаровон равшан баён кард.
Вақте ки фарзандони шумо калонтар мешаванд, вазифаи шумо сабуктар нахоҳад шуд. ВАО дар тарғиби бисёр чизҳои бадахлоқона ва бехудоӣ шарик аст ё интихоб кардааст, ки дар он иштирок кунад. Рекламаҳо аксар вақт дар ин робита аз баъзе барномаҳое, ки ин ширкатҳо ва созмонҳо сарпарастӣ мекунанд, хатарноктаранд. Барномаҳое, ки барои кӯдакон пешбинӣ шудаанд, ҳамчун восита барои тарғиби меъёрҳое истифода мешаванд, ки ба Навиштаҳо мухолифанд. Онҳоро ҳамчун нигоҳубинкунандаи кӯдакон истифода набаред! Агар шумо ба фарзандонатон иҷозат диҳед, ки барномаҳоро тамошо кунанд, онҳоро бо фарзандонатон тамошо кунед ва сипас барномаҳоро ҳамчун воситаи таълим истифода баред. Беҳтараш, Китоби Муқаддас ва китобҳои арзишмандро ба фарзандонатон хонед ва мундариҷаи онҳоро бо онҳо муҳокима кунед.
Худоро шукр, ки Ӯ фарзандони шуморо дар солҳои аввали ташаккулёбии онҳо ба шумо медиҳад! Намунаи Мусо намунаи хуб аст. Худо таълимотеро, ки Мусо дар овони ҷавонии худ гирифта буд, истифода бурд, то дар ниҳоят ба ҳама чизе, ки ба ӯ дар қасри Фиръавн таълим дода шуда буд, муқобилат кунад. Ҳар қадар фарзандони шумо зудтар Худованд Исоро бишносанд ва дӯст доранд, ҳамон қадар зудтар Рӯҳи Муқаддас дар онҳо сокин хоҳад шуд, ки Ӯ дар тарафи шумост, ки фарзандони шуморо барои Худованд мехоҳад. Вақте ки кӯдакон наҷот меёбанд, ба як маъно, онҳоро барои Худованд тарбия кардан ва онҳоро аз шарорати ҷаҳон ва найрангҳои он огоҳ кардан осонтар мешавад.
Барои кӯдаки хурдсол донистани он ки чизе бад ва ба Худованд нохуш аст, метавонад барои муддате кофӣ бошад. Шарҳи бештар метавонад мувофиқ гардад, вақте ки кӯдак калонтар мешавад ва мехоҳад бидонад, ки чаро парчаме, ки шумо зикр кардед, ё ҳар чизе ки бошад, нодуруст аст. Ҳар як кӯдак шахсияти беназир аст, ки барои ӯ ба кӯмак ва роҳнамоии махсуси Худованд ниёз доред. Ҳамчун принсипи умумӣ, бо фарзанди худ ва саволҳои ӯ/вай равшан ва ошкоро бошед, аммо дар бораи бадӣ бештар аз он чизе, ки лозим аст, тафсилот надиҳед.
Пеш аз ҳама, бисёр дуо кунед барои фарзандони худ ва дуо кунед бо онҳо низ. Аз Худованд барои худ ҳамчун волидони онҳо ҳикмат ва роҳнамоӣ пурсед. Яъқуб 1:5-8 дар мавзӯи пурсидани ҳикмат рӯҳбаландкунандаи бузург аст. Бигзор Худованд дар раҳмати бузурги худ ба шумо кӯмак кунад, ки фарзандони худро барои Ӯ тарбия кунед!
