Ва чун ин корро карданд, шумораи зиёди моҳӣ сайд карданд, ва тӯри онҳо мешикаст. Пас, онҳо ба шарикони худ дар қаиқи дигар ишора карданд, ки биёянд ва ба онҳо кӯмак кунанд. Ва онҳо омада, ҳар ду қаиқро пур карданд, ба тавре ки онҳо ба ғарқ шудан сар карданд.Луқо 5:6–7
Ба вохӯрии Петрус бо Масеҳ дар Луқо 5:1–11 нигоҳ карда, мо аллакай пурсидем, «Мо ба нокомӣ чӣ гуна муносибат мекунем?» (оятҳои 1–2), ва «Мо ба ҳокимият чӣ гуна муносибат мекунем?» (оятҳои 3–5). Саволи сеюм, ки мо метавонем аз ин порча гирем, ин аст, «Мо ба муваффақият чӣ гуна муносибат мекунем?»
Вақте ки Петрус ба каломи Худованд итоат кард, ӯ дарёфт, ки Худованд қодир аст «аз ҳар он чи ки мо мепурсем ё фикр мекунем, беш аз ҳад зиёд» (Эфсӯсиён 3:20) кунад. Сайди моҳӣ чунон бузург буд, ки тӯрҳо ба шикастан сар карданд, ва ҳатто пас аз кӯмак пурсидан, ҳар ду қаиқ зери вазни баракат ба ғарқ шудан сар карданд.
Муваффақият барои бисёре аз мо чизи душвор аст. Он метавонад ба ғурур оварда расонад — моро водор мекунад, ки фикр кунем, ки мо чизеро бо қувваи худ ба даст овардем. Он метавонад моро водор кунад, ки аз Он ки манбаи ҳақиқии ҳар баракат аст, чашм пӯшем. Он ҳатто метавонад моро ҷудо кунад, моро аз дигарон дур кунад. Аммо вокуниши Петрус хеле омӯзанда аст.
Аввалан, ӯ барои кӯмак ба дигарон муроҷиат кард, ки ба онҳо имкон дод, ки дар баракат шарик шаванд. Навиштаҳо ин принсипро дар тамоми Аҳди Қадим ва Аҳди Ҷадид таълим медиҳанд (Ҳастӣ 12:2; Аъмол 20:35; Луқо 6:38).
Баъдан, Петрус аз некии Худованд нисбат ба ӯ фурӯтан шуд. Ин некии Худост, ки моро ба тавба мебарад (Румиён 2:4). Петрус худро дар нури файзи Худо равшан дид, ва ӯ ҷавоб дод,
«Вақте ки Шимъӯни Петрус инро дид, ба зонуҳои Исо афтод ва гуфт: «Аз ман дур шав, зеро ман марди гуноҳкор ҳастам, эй Худованд!»»
Вақте ки мо ҳатто як лаҳзаи некӣ, бузургӣ ва ҷалоли Худовандро мебинем, барои ғурур, такаббур ё худӣ ҷой нест. Мо инро дар Ишаъё 6 равшан мебинем.
Ниҳоят, мо дар ояти 9 мехонем:
«Зеро ӯ ва ҳамаи онҳое, ки бо ӯ буданд, аз сайди моҳӣ, ки гирифта буданд, дар ҳайрат монданд.»
Итоат ба Худованд боиси ҳаёте мегардад, ки ба бузургии Худои мо шаҳодат медиҳад — ва ин шаҳодат ба дигарон фаро меравад!
Лаҳзаи имрӯза
Ҳамаи ин аз он сабаб рӯй дод, ки вокуниши Петрус ба ҳокимияти Худованд «Ба каломи Ту» буд. Вокуниши мо ба Каломи Худо имрӯз чист?
