Мо, ки ба Худо мубаддал шудаем, аз они Худованд ҳастем! Мо ба Ӯ тааллуқ дорем! Ҳар чӣ бодо, мо аз они Ӯ ҳастем барои замон ва абадият! Вақте ки шумо дар ин реша давонда ва асос ёфтаед, шумо метавонед бо бисёр чизҳое рӯ ба рӯ шавед, ки табиатан аз онҳо канорагирӣ мекардед.
Каломи Худо, ки дар дили шумо фаровон сокин аст, ба шумо ҷасорате медиҳад, ки аз он чизе ки табиатан доред, бештар аст.
Ман дар бораи ду ҷавони азизи масеҳӣ шунидам, ки дар деҳот имон оварда буданд ва ба як шаҳри калон ба кор рафтанд ва ҳарду дар як манзил ҷойгир шуданд. Онҳо маҷбур буданд, ки як хонаи хобро ишғол кунанд ва ҳеҷ яке аз онҳо нагуфта буд, ки ба Наҷотдиҳанда тааллуқ дорад.
Дар зеҳни ҳар яке савол пайдо шуд, ки оё дигаре зону мезанад? Аммо дигаре дар дили худ мегуфт: «Кош ӯ ин корро мекард». Ҳеҷ яке ҷасорати ин корро надошт; ва ҳамин тавр онҳо идома доданд, то ҳадди имкон барои кашидани либосҳои худ вақт сарф карданд.
Ниҳоят, яке зону зад. Дигаре дарҳол зону зад ва вақте ки бархост, рафта, дӯсти худро ба оғӯш гирифт. Ӯ гуфт: «Ман хеле шодам, ки шумо ин корро кардед».
Он ду ҷавон, бо ин амали оддӣ, аз эҳтимоли зиндагии бенамоз наҷот ёфтанд.
Шумо достони Дониёлро дар ёд доред, ки аз ҷониби қудрати низомии он замон ба Бобил асир бурда шуд; ӯ гуфт: «Ду чиз ҳаст, ки ман ба онҳо содиқам. Ман ба дунё ‘НЕ’ мегӯям ва ба Худо ДУО мекунам».
Аз он ҷо оғоз кунед! Ба худ як устухони ахлоқӣ диҳед ва вақте ки дунё дар шаклҳои гуногун меояд ва ба шумо муроҷиат мекунад, бигзор он калимаи хурди «Не» ба он дода шавад.
Ба дунё «Не», аммо ба Худо «Ҳа». Дониёл аз ҳамаи донишмандон ва мардони бомаърифат пешрафт кард ва чизҳоеро медонист, ки дигарон намедонистанд. Ӯ на танҳо дар замонҳои ҳозира таълим гирифта буд, балки метавонист дурро бубинад ва нобудии салтанатҳои ин ҷаҳон ва зуҳур ва салтанати Худованди мо Исои Масеҳро пешгӯӣ кунад.
