Хондани гузориши бародар Луқо дар Инҷили худ дар бораи Писари Одам, ки ба ин замин омад, баракати бузург аст. Ҳисоботи дуюми ӯ, ки Китоби Аъмол аст, иловаи муҳим ба «ҳамаи он чизест, ки Исо ҳам кардан ва ҳам таълим доданро оғоз кард» (Аъмол 1:1). Баъзан Аъмоли Ҳаввориён номида мешавад, он тасвир мекунад, ки Худованд Исо пас аз ба осмон сууд карданаш, тавассути хизматгоронаш чӣ корҳоеро анҷом медод. Ба он чизе ки ҳавворӣ аз Навиштаҳо таълим медод, мухолифати шадид вуҷуд дошт, дар ҳоле ки дигарон таълимоти ӯро бо дили гарм қабул карданд. Ин чизҳо дар бораи Худованд Исои Масеҳ, ки барои омӯзиш ва рӯҳбаландии мо сабт шудаанд, имрӯз барои мо муҳим ҳастанд, ҳарчанд онҳо аксар вақт зери суол қарор мегиранд ва мухолифат мешаванд.
Аз порчаи боло чӣ меомӯзем? Хизмати Павлус дар Таслӯникӣ рад карда шуд, аммо бо вуҷуди ин, ӯ ба Берея рафт ва дар он ҷо низ мавъиза кард. Одамон дар куништ бештар «одил» (ё «наҷиб») буданд, ҳадди аққал нисбат ба Навиштаҳо. Оё мо Каломи Худоро бо тамоми омодагӣ қабул мекунем, ки ҳар рӯз онро ҷустуҷӯ кунем? Биёед матни илҳомбахшро бодиққат ва эҳтиромона тафтиш кунем, зеро он Каломи навиштаи Худост! Оё мо он чизеро, ки мехонем, тафтиш мекунем, Навиштаҳоро бо Навиштаҳо муқоиса мекунем? Каломи Худо худро шарҳ медиҳад, зеро он беҳтарин тарҷумон аст! Ғайр аз ин, мо кӯмаки Рӯҳи Муқаддасро дорем, чунон ки Худованд Исо дар Юҳанно 14–16 ваъда дода буд.
Одамон дар куништи Берея нагуфтанд: «Ин Раббӣ аз Ерусалим омадааст, пас ӯ бояд дуруст бошад». Не, онҳо Навиштаҳоро тафтиш карданд, то бубинанд, ки оё ӯ дуруст аст, ки ин барои мо намунаи хубест. Пас, биёед хонданро давом диҳем ва ҳама чизро бо Каломи Худо санҷем, зеро мо Каломи Ӯро дӯст медорем!
