Юҳаннои дуюм ягона номаест дар Навиштаҳо, ки ба зан муроҷиат шудааст. Юҳаннои аввал принсипҳои мубораки нур, ё ҳақиқат, ва муҳаббатро, ки дар Шахсияти Писари Худо ошкор шудааст, муқаррар кардааст. Ҳоло ин нома ба ҳақиқат ҳамчун чизи зарурӣ барои содиқона нигоҳ доштан, ҳатто аз ҷониби зани меҳрубон ва дилсӯз, таъкид мекунад.
Бисёре аз фиребгарон он вақт дар ҳама ҷо паҳн шуда буданд, ва ҳадафи асосии Шайтон хона буд. Ӯ махсусан ба табиати хушмуомила ва ҳассоси занон муроҷиат мекард. Гарчанде ки Юҳанно қасд дошт ба зудӣ ба он ҷо ташриф орад, аммо Худо аз ӯ талаб кард, ки бетаъхир нависад. Ин зани худотарс бояд аз чунин бадкирдории маккорона ҳифз карда шавад. Чунин фиребгарон имрӯз зиёданд, ки Исои Масеҳро ҳамчун омада дар ҷисм эътироф намекунанд. Илоҳияти абадии Ӯ ва инсонияти ҳақиқӣ ва поки Ӯ масъалаҳои муҳим мебошанд. Агар касе дар ин бора пеш равад, даъво кунад, ки ҳақиқат ва дониши пешрафтаро аз он чизе ки дар Шахсияти Масеҳ ошкор шудааст, дорад, он шахс «Худоро надорад» (ояти 9).
Бисёре аз ин гурӯҳ имрӯз, ба истилоҳ Шоҳидони Яҳува, Мормонҳо ва бисёри дигарон, мекӯшанд бо таълимоти нозук ва марговарашон ба хонаҳо ворид шаванд. На танҳо «хонуми интихобшуда» бояд аз вуруди онҳо худдорӣ мекард, балки вай набояд ба онҳо салом медод. Зеро ҳатто чунин салом ӯро бо корҳои бади онҳо мепайваст. Вай набояд ба бадӣ муҳаббат нишон медод; зеро муҳаббат бояд «дар ҳақиқат» бошад. Ин як намунаи қавии таълимоти ассотсиатсияҳост. Вай набояд ба таълимоти дурӯғ бовар мекард, то бо он алоқаманд бошад, агар вай бо шахсе, ки онро меовард, алоқаманд мешуд.
Биёед мо низ чунин бадиро ботантана нафрат кунем ва худро аз он комилан ҷудо кунем, дар садоқати ҳақиқӣ ба Ӯ, ки «Писари Падар, дар ҳақиқат ва муҳаббат» аст (ояти 3).
