Вақте ки Худованд кор мекунад
Ман фикр мекунам, ки ҳамаи имондорон вақте ки далели кори Худовандро мебинанд, хоҳ дар ҳаёти худ ё дигарон – шояд ҳатто то ба дараҷае, ки ба миллат таъсир расонад, ба ҳаяҷон меоянд! Бо назардошти таъқиби гуноҳ ва тарк кардани Худо имрӯз, мо метавонем савол диҳем, ки оё ҷанбаи миллӣ ҳоло имконпазир аст. Аммо, ман як оятро аз Ишаъё ба ёд меорам:
«Инак, дасти Худованд кӯтоҳ нест, ки натавонад наҷот диҳад; ва гӯши Ӯ вазнин нест, ки натавонад бишнавад» (Ишаъё 59:1 NKJV).
Гуноҳ ҷудоиро ба вуҷуд овардааст, аммо ҷавоб дар Наҷотдиҳанда, Худованди мо Исои Масеҳ ёфт мешавад! Биёед ба Ӯ дар дуо муроҷиат кунем, дасти Ӯро дар ҳаёт ва нокомиҳои худ, нигарониҳои мо дар бораи дигарон ва масъалаҳое, ки моро дар бораи кишваре, ки дар он зиндагӣ мекунем, ба ташвиш меоранд, ҷӯем. Ва, дар хотир доред, ки ин корро «бо шукргузорӣ» анҷом диҳед (Филиппиён 4:6). Ӯ қодир аст!
Қиссаи ҳаёти шоҳ Йӯшиё, ки дар Аҳди Қадим оварда шудааст, яке аз онҳоест, ки мо Худовандро ба таври аҷиб кор мекунад. Албатта, Китоби Муқаддас пур аз мисолҳои кори Ӯ дар ҳаёти одамон аст, ҳатто имрӯз ҳам. Йӯшиё комил набуд, чизе ки мо дар охири ҳаёти ӯ ба таври возеҳ мебинем ва ин бори дигар ба мо аҳамияти хуб ба итмом расониданро хотиррасон мекунад. Аммо дар ин қисса мо мебинем, ки чӣ гуна Худованд дар ҳаёти Йӯшиё аз кӯдакӣ, тавассути наврасӣ ва то ба камол кор мекард. Барои худам, ман аз ин мисол рӯҳбаланд мешавам, зеро ба ёд меорам, ки Ӯ то ҳол бо ман кор мекунад. Ман хушҳолам, ки медонам ва мебинам, ки Худованд ба шахсоне, ки ман дӯст медорам, барои Худаш таъсир мерасонад. Дар мавриди чунин шахсон, як ҳамкор ба наздикӣ маро бо ин оят рӯҳбаланд кард:
«Боварӣ дорам, ки Ӯ, ки кори некро дар шумо оғоз кардааст, онро то рӯзи Исои Масеҳ ба итмом мерасонад» (Филиппиён 1:6).
Вақте ки мо аз рӯз ба рӯз пеш меравем, биёед аз корҳои Худованд даст накашем ва сард нашавем.
«Бале ... ҳамаи онҳое, ки мехоҳанд дар Масеҳ Исо ба таври худотарсона зиндагӣ кунанд, таъқиб хоҳанд шуд ... Мардони бад ва фиребгарон бадтар ва бадтар хоҳанд шуд, фиреб медиҳанд ва фиреб мехӯранд. Аммо шумо бояд дар чизҳое, ки омӯхтаед ва ба онҳо боварӣ доред, идома диҳед, донистани он ки аз кӣ онҳоро омӯхтаед, ва аз кӯдакӣ Навиштаҳои Муқаддасро медонистед, ки қодиранд шуморо барои наҷот тавассути имоне, ки дар Масеҳ Исост, доно гардонанд» (2 Тимотиюс 3:12-15).
