«Мисли асп ё хачир набошед». (Забур 32:9) Ба назари ман, асп ва хачир ду муносибати нодурустро тасвир мекунанд, ки мо ҳангоми ҷустуҷӯи роҳнамоии Худованд дошта метавонем. Асп мехоҳад пеш равад; хачир мехоҳад қафо монад. Асп майл ба бетоқатӣ, рӯҳияи баланд ва беандешагӣ дорад. Хачир бошад, якрав, саркаш ва танбал аст. Забурнавис мегӯяд, ки ҳеҷ яке аз ин ҳайвонҳо фаҳмиш надоранд. Ҳардуро бояд бо лаҷом ва ҷилд идора кард, вагарна ба назди хоҷаи худ намеоянд.
Хоҳиши Худо ин аст, ки мо ба роҳнамоии Ӯ ҳассос бошем, на бо ҳикмати худ пеш равем ва на вақте ки Ӯ иродаи Худро нишон додааст, қафо монем.
Инҳоянд чанд қоидаи умумӣ, ки дар ин маврид муфид буда метавонанд.
Аз Худо хоҳиш кунед, ки роҳнамоии Худро дар даҳони ду ё се шоҳид тасдиқ кунад. Ӯ гуфтааст: «Дар даҳони ду ё се шоҳид ҳар сухан тасдиқ карда мешавад» (Матто 18:16б). Ин шоҳидон метавонанд ояти Навиштаҳо, маслиҳати дигар масеҳиён ва мувофиқати аҷиби ҳолатҳоро дар бар гиранд. Агар шумо ду ё се нишонаи равшани иродаи Ӯро гиред, шумо ҳеҷ шакку шубҳа нахоҳед дошт.
Агар шумо роҳнамоии Худоро меҷӯед ва ҳеҷ роҳнамоӣ намеояд, пас роҳнамоии Худо барои шумо ин аст, ки дар ҷои худ бимонед. Ҳанӯз ҳам дуруст аст, ки «торикӣ дар бораи рафтан, равшанӣ дар бораи мондан аст».
Интизор шавед, то роҳнамоӣ он қадар равшан шавад, ки рад кардан беитоатии мусбат хоҳад буд. Ба банӣ-Исроил ҳаром буд, ки то ҳаракат кардани сутуни абр ва оташ ҳаракат кунанд. Ҳеҷ гуна асосноккунӣ аз ҷониби онҳо амали мустақилро сафед карда наметавонист. Масъулияти онҳо ин буд, ки вақте абр ҳаракат мекард, ҳаракат кунанд — на зудтар ва на дертар.
Ниҳоят, бигзор сулҳи Масеҳ дар дили шумо доварӣ кунад. Ин тарҷумаи озоди Қӯлассиён 3:15 аст. Ин маънои онро дорад, ки вақте Худо дар ҳақиқат роҳнамоӣ мекунад, Ӯ ба ақл ва эҳсосоти мо чунон таъсир мерасонад, ки мо дар бораи роҳи дуруст оромӣ дорем ва дар бораи ҳеҷ роҳи дигар оромӣ надорем.
Агар мо ба донистани иродаи илоҳӣ ва зуд итоат кардан ба он майл дошта бошем, ба лаҷом ва ҷилди интизоми Худо ниёз нахоҳем дошт.
