«Дунёро ва чизҳои дунёро дӯст надоред» (1 Юҳанно 2:15)
Ман боварӣ дорам, ки агар мо аз ҳар чизе, ки ба Худованд мувофиқ нест, бештар ҷудо мебудем, Ӯ бо мо хеле ошкоро мебуд. Мо наметавонем ба Ӯ наздик шавем, агар дар торикӣ ё наҷосат бошем. Ӯ ғамхорӣ карданро барои мо бас намекунад, зеро Ӯ ҳеҷ гоҳ моро тарк намекунад, аммо мо наметавонем ба Ӯ наздик бошем ё бо Ӯ муошират кунем, бо пойҳои ношуста.
Агар мо кори нодуруст кунем, мо беинсофем; ва агар мо бо шахси беинсоф ҳамроҳ шавем, мо нопокем. Агар мо дар муқаддасӣ роҳ мерафтем, Худованд ба мо хеле намоён кӯмак мекард. Ман фикр мекунам, ки аксар вақт метавонад як рафтори ростқавлона бошад, то он даме, ки рафтор бе муқаддасӣ бошад; мо муқаддасиро, ҷудоиеро, ки ба Ӯ мувофиқ аст, намефаҳмем, аммо вақте ки мо бо Ӯ ҳастем.
Мусо дар кӯҳ фаҳмид, ки чӣ ба Ӯ мувофиқ аст. Ман муқаддасро намедонам, магар ин ки дар муқаддастарин бошам. Ман боварӣ дорам, ки дар ин ҷо мо монеъ мешавем. Худованд наметавонад бо мо биёяд, бе он ки аввал ҳама чизеро, ки ба Худаш мувофиқ нест, дур кунад. Мо аксар вақт мехоҳем, ки Ӯ тартиби корҳои моро қабул кунад. Инро Ӯ карда наметавонад; аммо Ӯ, муборак бод номи Ӯ, исрор мекунад, ки мо Ӯ ва тартиби корҳои Ӯро қабул кунем; ва ин ҳатман ба ҳисоби ҳама чизе, ки аз ҷисм ва наҷосат аст.
Одаме метавонад дар рафтори худ виҷдонан дуруст бошад, ки бо вуҷуди ин аз сабаби алоқаҳояш наҷис шудааст; аз ин рӯ гуфта шудааст: «Ба чизи нопок даст нарасонед». Агар ман аз ҷаҳоне, ки Масеҳро рад кардааст, комилан ҷудо мебудам, чӣ гуна метавонистам онро ба ҳеҷ ваҷҳ барои Ӯ истифода барам? Оё ман метавонистам аз ҷаҳон ё девори он хоҳиш кунам, ки барои Масеҳ лавҳае бардорад? Ман бояд қувваи навро ҷорӣ кунам; ё баръакс, қувваи нав, Рӯҳи Муқаддас, маро, хизматгори Масеҳро, ки аз ҷониби Ӯ, ки аз ҳама қудрат болотар аст, барои иҷрои кори Ӯ дар ин ҷо ато шудааст, дастгирӣ мекунад.
Оё Рӯҳи Худо барои иҷрои кори Масеҳ кофӣ нест? Пас чӣ гуна истифодаи ҷаҳоне, ки Ӯро рад кардааст, таҳаммул карда мешавад? Худованд дили шуморо шод гардонад ва имони шуморо мустаҳкам кунад, ва шумо хоҳед дид, ки шумо ба Ӯ беҳуда умед набастаед.
