Як шарт барои хидмат ба Худо бо ҳар гуна муваффақият ва барои хуб ва пирӯзона иҷро кардани кори Худо, ҳисси заъфи худамон аст. Вақте ки ҷанговари Худо бо кулоҳи пардор ва зиреҳ дар камараш, ки дар бузургии худ қавӣ аст, ба ҷанг меравад - вақте ки ӯ мегӯяд: «Ман медонам, ки пирӯз хоҳам шуд, дасти рости худам ва шамшери пурқудратам ба ман пирӯзӣ хоҳад овард», шикаст дур нест. Худо бо он марде, ки бо қувваи худ меравад, нахоҳад рафт.
Зеро «на бо қудрат, на бо зӯрӣ, балки бо Рӯҳи Ман, мегӯяд Худованд лашкарҳо» (Закарё 4:6).
