«Инро дар хотир доред: Касе ки кам кишт мекунад, кам ҳам ҳосил мегирад, ва касе ки саховатмандона кишт мекунад, саховатмандона ҳам ҳосил мегирад.» (2 Қӯринтиён 9:6)
Шумо даъват шудаед, ки дар масеҳияти худ қасдан бошед. Шумо бояд тасмим гиред, ки пуррагии Худоро дар ҳар як соҳаи ҳаёти масеҳии худ эҳсос кунед ва ҳеҷ гоҳ ба муносибати сатҳӣ ва бепарвоёна бо Худои Қодир қаноат накунед. Худо шуморо мувофиқи он ки чӣ тавр ба даъватҳои Ӯ ҷавоб медиҳед, баракат медиҳад. Агар Ӯ дар шумо дили саховатмандеро пайдо кунад, ки бо хоҳиши худ ва озодона он чиро, ки дорад, ба дигарон медиҳад, пас Худо низ ба шумо ҳамин тавр ҷавоб медиҳад.
Вақте ки ҳавворӣ Павлус имондорони Қӯринтро ташвиқ кард, ки ба масеҳиёни Ерусалим кӯмак кунанд, ӯ ба онҳо ваъда дод, ки агар онҳо саховатмандона кишт кунанд, аз Худо ҳосили фаровон хоҳанд гирифт.
Ин ҳақиқат барои мо потенсиали тағйирдиҳандаи ҳаёт дорад. Агар мо ҳама чизи худро дар муносибати худ бо Худо сармоягузорӣ кунем, мо андозаҳои пурраи фарзандони Худо буданро эҳсос хоҳем кард. Агар хоҳиши мо ин бошад, ки Худоро наздиктар бидонем, ва агар мо вақти кофӣ барои омӯзиши Каломи Ӯ сарф кунем, Худо муносибати моро бо Ӯ саховатмандона ғанӣ мегардонад. Агар мо худро интизом диҳем, ки дар дуо бимонем, ҳатто вақте ки дуо кардан душвор аст, Ӯ моро бо ҳаёти дуои амиқтар ва пурқувваттар мукофот медиҳад. Агар мо ҳама гуна муносибатҳои вайроншударо барқарор кунем ва дилҳои худро пеш аз ибодат омода созем, ва агар мо дар ҳар як қисми ибодат пурра ва эҳтиромона иштирок кунем, Худо ваъда медиҳад, ки мо бо Ӯ вохӯрем ва ҳаёти мо тағйир хоҳад ёфт.
Чаро баъзе масеҳиён дар имони масеҳии худ зуд рушд мекунанд ва дигарон сол аз сол бетағйир мемонанд? Камолоти масеҳии мо аз он чизе, ки мо мекорем, сахт таъсир мерасонад. Биёед интихоб кунем, ки дар ҳама коре, ки дар ҳаёти масеҳии худ мекунем, саховатмандона кишт кунем, ҳосиле, ки мо мегирем, ба Масеҳ монандӣ хоҳад буд.
ҲБ.РБ.
