«Шогирд аз устоди худ боло нест: балки ҳар кӣ комил шавад, мисли устоди худ хоҳад буд». (Луқо 6:40) Дар ин порча Худованд Исо ба Дувоздаҳ ёдоварӣ мекард, ки вақте онҳо барои шогирд кардани дигарон мераванд, наметавонанд интизор шаванд, ки шогирдонашон дар ҳаёти рӯҳонӣ аз он чизе ки худашон ба даст овардаанд, бештар пешравӣ кунанд. Ба ибораи дигар, миқдори таъсири мусбати мо ба дигарон бо он чизе ки худамон ҳастем, маҳдуд аст.
Ё чунон ки О. Л. Кларк гуфтааст:
Ту он чиро, ки намедонӣ, таълим дода наметавонӣ; Ту он ҷоеро, ки намераӣ, роҳбарӣ карда наметавонӣ.
Наҷотдиҳанда бо ҳикояи хас ва чӯб дарсро тақвият дод. Марде аз назди хирман мегузарад, ки ногаҳон боди сахт як зарраи хурди хасро рост ба чашмаш меандозад. Ӯ онро молиш медиҳад, пилки болоро ба поён мекашад ва ҳама маслиҳатҳои некхоҳонаи дӯстонашро дар бораи чӣ гуна аз чашмаш баровардани хас кӯшиш мекунад.
Сипас ман бо сутуни телефонӣ, ки аз чашмам берун омадааст, меоям ва ба ӯ мегӯям: «Инак, дӯсти азизам, бигзор ман ба ту кӯмак кунам, ки он атомро аз чашмат барорӣ». Бо сари хам, ӯ бо чашми дигари солим ба ман нигоҳ мекунад ва мегӯяд: «Оё фикр намекунӣ, ки аввал бояд сутунро аз чашми худат барорӣ?»
Албатта! Ман ба касе, ки бо гуноҳи доимӣ мубориза мебарад, кӯмак карда наметавонам, агар худам бо он гуноҳи мушаххас бештар занҷирбанд бошам. Ман наметавонам ӯро ба итоат ба ягон амри равшани Навиштаҳо маҷбур кунам, агар худам ба он итоат накарда бошам.
Ҳар гуна нокомии рӯҳонӣ дар ҳаёти ман лабҳои маро дар он минтақаи мушаххас мебандад.
Вақте ки шогирди ман комил шуд, яъне вақте ки ман таълими ӯро ба итмом расонидам, ман наметавонам интизор шавам, ки ӯ як сантиметр аз қади рӯҳонии худам болотар бошад. Ӯ метавонад то ба қади ман пешравӣ кунад, аммо ман наметавонам ӯро аз он болотар роҳбарӣ кунам.
Ҳамаи ин бори дигар таъкид мекунад, ки мо бояд ба худамон диққат диҳем. Хидмати мо бояд хидмати хислат бошад. Он чизе ки дар дохил аст, муҳим аст.
Мо метавонем суханвар, зирак ва теззабон бошем, аммо агар дар ҳаёти мо нуқтаҳои кӯр, минтақаҳои беэътиноӣ ва беитоатӣ вуҷуд дошта бошанд, пас шогирд кардани дигарон ҳолати кӯрро роҳбарӣ кардани кӯр аст.
