«Ман аз роҳи шаҳодатҳои Ту, мисли ҳамаи сарватҳо, шодӣ кардам» (Забур 119:14). «Эй чӣ қадар қонуни Туро дӯст медорам! Он тамоми рӯз мулоҳизаи ман аст» (Забур 119:97). «Каломи Ту ба таъми ман чӣ қадар ширин аст! Бале, аз асал ба даҳони ман ширинтар!» (Забур 119:103) Дар ин ҷо (дар поён) се иқтибос ҳастанд, ки ман ба наздикӣ хондам, ки ба назарам дар робита ба зарурати хондани Каломи Худо ҳамчун ғизо барои ҳаёти рӯҳонии мо хеле муфид буданд.
На онҳое, ки бештар мехӯранд, балки онҳое, ки бештар ҳазм мекунанд, бештар ғизо мегиранд.
- На онҳое, ки бештар ба даст меоранд, балки онҳое, ки бештар нигоҳ медоранд, сарватмандтаранд.
- Ҳамин тавр, на онҳое, ки бештар мешунаванд ё бештар мехонанд, балки онҳое, ки бештар мулоҳиза мекунанд, дар рӯҳи худ бештар сохта ва ғизо ва сарватманд мешаванд.
- Оё шумо ҳар рӯз Китоби Муқаддасро мехонед ва сипас дар бораи он чизе, ки мехонед, мулоҳиза мекунед ва лаззат мебаред? Агар шумо ин корро кунед, шумо як масеҳии солим ва ғизогирифта бо афзоиши устувори рӯҳонӣ хоҳед буд.
