Мубориза баред!
Китоби Наҳемё нуктаҳои зиёди аҷибе дорад, ки моро дар ин рӯзҳо, вақте ки душман аксар вақт ҳамла мекунад ва рӯҳафтода месозад, рӯҳбаланд кунад. Дар Наҳемё 4 мо дар бораи аз нав сохтани девор дар атрофи Ерусалим мехонем. Як қатор шахсону миллатҳо «хеле хашмгин шуданд» ва «бар зидди Ерусалим ... қасд карданд» (оятҳои 7-8 NASB). Аз ин рӯ, қавми Худо дуо карданд ва посбон гузоштанд. Наҳемё «мардонро дар қисмҳои пасттарин ... ҷойҳои кушода ... дар оилаҳо бо шамшерҳо, найзаҳо ва камонҳои худ ҷойгир кард» (ояти 13). Хатар дар минтақаҳои пасттарин ва кушода назар ба амнияти деворҳои баландтар бештар буд. Дар ҷомеаи мо, мо ҳатто метавонем онро ба ҷойҳое монанд кунем, ки чизҳои дунё ба осонӣ намоиш дода мешаванд: маҳаллаҳо, мактабҳои давлатӣ, чорабиниҳои варзишӣ, васоити ахбори омма, мағозаҳои хӯрокворӣ, интернет, телефонҳои мобилӣ – қариб дар ҳама ҷо ва тавассути ҳама чиз!
Кӯдаконро дар ин ҳолатҳо танҳо гузоштан мумкин набуд, на волидон дар он ҷо бе писарону духтарони худ буданд. Ҳар як оила якҷоя буд. Волидон бояд ба фарзандони худ дар бораи эътимод ба Худованд аз ҳама болотар таълим медоданд: «Натарсед ... Худовандро, ки бузург ва даҳшатнок аст, ба ёд оред ва барои бародарони худ, писарони худ, духтарони худ, занони худ ва хонаҳои худ мубориза баред» (ояти 14). Онҳо бояд бузургӣ ва даҳшатнокии Худовандро ба ёд меоварданд. Ҳама чиз дар ин ҷаҳон дар назари Ӯ пажмурда мешавад. Ба қавми Худо гуфта шуд, ки «мубориза баранд.» Ҷанги рӯҳонӣ бо тамоми қувва идома дорад! Мубориза барои наҷоти фарзандон, ҳамсарон ва оилаҳои васеъи мо ва барои муносибати дурусти онҳо бо Худо зарур аст.
Аслиҳа ҳамеша дар даст буд: шамшерҳо, найзаҳо ва камонҳо. Аз ҷиҳати рӯҳонӣ, мо дарк мекунем, ки ҳар яки онҳо татбиқи гуногуни Каломи Худоро пешниҳод мекунанд. Китоби Муқаддасро наздик нигоҳ доред ва онро барои таҳдидҳои наздик, масъалаҳое, ки бояд бо дақиқӣ ҳал карда шаванд ва барои масъалаҳое, ки ба назар дур мерасанд, истифода баред. Мо низ бояд аз таълимот ва рафтори нодуруст дур шуда, аз Худованд лаззат барем.
Вақти доварӣ фаро мерасад, ки аз қавми Худованд оғоз мешавад. Худованд дар бораи мо чӣ мегӯяд? Калисоҳо дар Ваҳй 2–3 чизҳоеро ошкор мекунанд, ки Ӯ аллакай мушоҳида кардааст ва дастурҳо медиҳад, ки чӣ тавр масъалаҳоро ислоҳ кардан ва пеш рафтан лозим аст. Ба Худованд наздик бошед – Он ки ба ин ҷаҳони гуноҳзада омад ва Одам шуд, то барои шумо ва ман бимирад!
