Салом ва хуш омадед ба ин паёми нав ва душвор, «Ба умқ равед». Имрӯз мо як порча аз Инҷили Луқо дар боби 5, аз ояти 1 сар карда мехонем.
Ва чунин шуд, ки вақте мардум ба Ӯ фишор меоварданд, то каломи Худоро бишнаванд, Ӯ дар назди кӯли Ҷиннисарет истода буд.
Дар ин ҷо мо Худованд Исои Масеҳ, Писари Худоро дорем, ки бузургтарин воизе буд, ки то ҳол дар ин сайёра қадам задааст. Мо дар бобҳои қаблӣ борҳо хондаем, ки каломи Ӯ бо қудрат буд. Ҳоло мо шояд ҳайрон шавем, ки чаро каломи Ӯ бо қудрат буд, дар муқоиса бо каломи китобдонон ва фарисиён? Ҷавобро мо дар Аъмол боби 1 пайдо мекунем, ки дар ояти 1 мегӯяд:
Дар бораи корҳое, ки Исо ҳам кардан ва ҳам таълим доданро оғоз кард.
Мебинед, корҳо ва таълимоти Масеҳ бо ҳамдигар дар ҳамоҳангии комил буданд. Ҳаёти Ӯ паси паёми Ӯ буд, ва аз ин рӯ каломи Ӯ, паёми Ӯ, бо қудрат буд. Дар он ҷо мо аллакай дарси аввали худро мегирем: агар мо хоҳем, ки шаҳодати мо қудрат ва таъсир дошта бошад, ҳаёти мо бояд паси паёми мо бошад. Ин ҳолат бо Масеҳ буд; Ӯ метавонист бигӯяд: «Ман комилан ҳамон чизе ҳастам, ки ба шумо мегӯям». Ва аз ин рӯ қудрати ахлоқӣ вуҷуд дошт. Пас, биёед дар ҳақиқат қудрат, ҳақиқат дар қисмҳои ботинӣ дошта бошем, чунон ки дар Забур 51 гуфта шудааст. Мо бояд ҳақиқатро амалӣ кунем, ва он гоҳ дар шаҳодат қудрати ахлоқӣ хоҳад буд.
Дар ояти 2 идома дорад ва мегӯяд:
Ва Ӯ ду киштиро дид, ки дар назди кӯл истода буданд; аммо моҳигирон, ки аз онҳо фуромада буданд, тӯрҳои худро мешустанд.
Ҳоло Худованд Исо, Ӯ чашмони кушода дошт, вақте ки мавъиза мекард, ва Ӯ дарк кард, ки дар пеши Ӯ издиҳоми зиёде ҳаст. Баъзе одамон, эҳтимол аз сабаби он ки хеле зиёд буданд, наметавонистанд паёмро гӯш кунанд, наметавонистанд Ӯро бишнаванд. Пас, Масеҳ чӣ кор кард? Ӯ имкониятҳоро меҷуст, то паёмро ба одамони бештар паҳн кунад. Ӯ дар он ҷо дар кӯл дид, ки қаиқҳо буданд, ва Ӯ фикр мекард: «Хуб, ман метавонам як қаиқро истифода барам, ва агар ман каме ба кӯл равам, барои одамон садои беҳтаре хоҳад буд ва онҳо ҳама метавонанд каломи Худоро бишнаванд». Ин дарси дуюми мост, ки мо метавонем омӯзем: мо бояд имкониятҳоро ҷустуҷӯ кунем, ки чӣ тавр мо метавонем каломи Худоро паҳн кунем, чӣ тавр мо метавонем онро барои бисёр одамон дастрас кунем. Мо метавонем инро тавассути интернет анҷом диҳем, мо метавонем инро тавассути воситаҳои гуногун анҷом диҳем. Мо метавонем дар паҳн кардани каломи Худо низ эҷодкор бошем.
Дар ояти 3 мо мехонем:
Ва ба яке аз киштиҳо, ки аз Шимъӯн буд, даромада, аз ӯ хоҳиш кард, ки каме аз хушкӣ дур шавад. Ва Ӯ нишаста, мардумро аз киштӣ таълим дод.
Ҳоло ин хеле ҷолиб аст. Худованд Исо ба яке аз қаиқҳо медарояд, ва он ба Шимъӯн Петрус тааллуқ дорад. Шимъӯн Петрус кӣ буд? Мо дар Юҳанно боби 1 мехонем, ки Андриёс, бародари Шимъӯн Петрус, ӯро овард, ӯ Шимъӯнро ба Худованд Исо бурд. Дар он лаҳза Исо ба ӯ номи нав, Петрусро дод, ва ин ба мо нишон медиҳад, ки ӯ дар он лаҳза наҷот ёфт, зеро ӯ аз Худованд номи нав гирифт. Аммо Петрус ҳанӯз ба пайравӣ аз Худованд ба таври пайваста оғоз накарда буд, ва аз ин рӯ мо ӯро дар ин ҷо мебинем, ки ба тиҷорати худ машғул аст. Ба тиҷорати худ машғул шудан нодуруст нест, ҳеҷ гоҳ, аммо ба назар мерасад, ки дар ин як маънои рӯҳонӣ ҳаст. Мо баъдтар хоҳем дид, ки Петрус ҳама чизро тарк кард ва аз Худованд пайравӣ кард, аммо дар ин лаҳза ба назар мерасад, ки дили ӯ ҳанӯз ба Худованд Исо воқеан пайваст набуд, гарчанде ки ӯ аллакай наҷот ёфта буд.
Ҳоло дидани он ки Худованд чӣ кор мекунад, хеле таъсирбахш аст: Ӯ аз Петрус хоҳиш мекунад, ки қаиқи ӯро истифода барад. Дар ин ҷо мо Масеҳи фурӯтанро мебинем. Масеҳ ба қадри кофӣ фурӯтан буд, ки аз одамони дигар кӯмак пурсад. Дар бораи Юҳанно боби 4 фикр кунед, ки дар он Масеҳ хаста шуда, дар назди чоҳи Яъқуб нишаста буд ва аз зани сомарӣ кӯмак мепурсид: «Ба ман чизе барои нӯшидан деҳ». Мебинед, мо инчунин фурӯтаниро нишон медиҳем, ки дарк мекунем, ки ба кӯмаки дигарон ниёз дорем. Ин дарсест, ки мо метавонем аз ин омӯзем. Биёед аз дигарон кӯмак пурсем, вақте ки дарк мекунем, ки ба кӯмаки дигарон ниёз дорем. Биёед барои ин аз ҳад зиёд мағрур набошем. Ҳоло Худованд ба қаиқи Шимъӯн медарояд ва Ӯ аз қаиқ ба мардум таълим доданро идома медиҳад, ва аз ин рӯ одамони бештар метавонанд каломи Худоро гӯш кунанд.
Пас дар ояти 4 чизи хеле ҷолибе рӯй медиҳад:
Аммо вақте ки Ӯ сухан гуфтанро бас кард, ба Шимъӯн гуфт: «Ба умқ равед ва тӯрҳои худро барои сайд партоед».
Пештар, Масеҳ бо бисёр одамон сухан мегуфт, ба онҳо таълим медод, ва ҳоло ногаҳон Ӯ ба Шимъӯн Петрус дарси хусусӣ медиҳад. Ӯ барои ӯ паёми хеле хусусӣ ва шахсӣ дорад, ва Ӯ мегӯяд: «Петрус, ман мехоҳам, ки ту ба умқ равед ва тӯрҳои худро барои сайд партоед». Ин ба имони Шимъӯн Петрус як мушкилот буд. Шимъӯн Петрус моҳигир буд, ва онҳо тамоми шаб моҳигирӣ карда буданд ва ҳеҷ чиз сайд накарданд. Аммо ҳоло Масеҳ ба ӯ мегӯяд: «Шимъӯн, ман мехоҳам, ки ту коре кунӣ, ки аз нигоҳи инсонӣ маъно надорад, аммо ман мехоҳам, ки ту ба Ман бовар кунӣ». Баъзан Масеҳ бо мо ба ҳамин тариқ сухан мегӯяд. Ӯ мехоҳад, ки мо ба умқ равем. Ин маънои онро дорад, ки чизҳоро паси сар гузорем ва ба хатари коре даст занем, ки дар он мо бояд комилан ба Худованд такя кунем. Баъзан Худованд ба мо мегӯяд, ки кишвари худро тарк кунем ё маҳалли худро тарк кунем ё ба ҷои дигар кӯчем. Дар бораи Иброҳим фикр кунед. Худованди ҷалол, Худои ҷалол, ба Иброҳим зоҳир шуд ва ба ӯ гуфт: «Кишвари худро тарк кун». Иброҳим пурсид: «Ба куҷо равам?» Худо чӣ ҷавоб дод? «Ман ба ту нишон медиҳам, ки ба куҷо равӣ». Ва қадам ба қадам ӯ бояд аз роҳнамоии Худованд пайравӣ мекард. Ин метавонад ҳатто имрӯз рӯй диҳад, ки Худованд ба мо як қадамро нишон медиҳад ва мо бояд ба қадами аввал итоат кунем, ва он гоҳ Худованд ба мо қадами навбатиро нишон медиҳад.
Ҳоло аксуламали Шимъӯн Петрус чист? Ояти 5:
Ва Шимъӯн ҷавоб дода, ба Ӯ гуфт: «Устод, тамоми шаб заҳмат кашида, мо ҳеҷ чиз сайд накардаем».
Ин аз нигоҳи инсонӣ хеле хуб фаҳмо аст. Шимъӯн танҳо ба тафаккури мантиқии худ такя мекард, ва борҳо мо ба ҳамин тариқ амал мекунем. Мо чизҳоро аз нуқтаи назари инсонӣ баррасӣ мекунем ва фаромӯш мекунем, ки Худои зиндае ҳаст, ва мо бояд ба Ӯ низ такя кунем, на танҳо ба зеҳни табиии худ. Мо дар Масалҳо боби 3, ояти 5 мехонем:
Ба Худованд бо тамоми дили худ таваккал кун, ва ба фаҳмиши худ такя накун.
Ин чизест, ки Шимъӯн Петрус бояд дар ин ҳолат меомӯхт. Пас, пеш аз ҳама, ӯ далелҳои табииро меорад, аммо баъд дар ояти 5 дар охир чизи хеле муҳиммеро мегӯяд:
Аммо ба каломи Ту ман тӯрро мепартоям.
Ин чизест, ки воқеан муҳим аст: итоат ба каломи Худо. Итоат, вақте ки Худованд ба мо вазифаи махсусе медиҳад, вақте ки Ӯ ба мо нишон медиҳад, ки мо бояд барои Ӯ коре кунем, ҳарчанд аз нигоҳи инсонӣ ҳеҷ маъно надорад. Ӯ мехоҳад, ки мо ба Ӯ итоат кунем. Касе як бор гуфт: «Ба Худо итоат кунед ва ҳама оқибатҳоро ба Ӯ вогузоред». Баъзан мо воқеан бояд ин корро кунем. Ин чизест, ки имон мекунад. Имон на танҳо бо зеҳни мо мулоҳиза кардан аст, балки имон воқеан Худои зиндаро дар бар мегирад ва мегӯяд: «Агар Худо ба ман гӯяд, ки ин корро кунам, ман мехоҳам ба Худо итоат кунам ва оқибатҳоро ба Ӯ вогузорам». Ва азбаски Петрус ин корро мекунад, ӯ ҷалоли Худоро хоҳад дид.
Ин чизест, ки мо дар ояти 6 пайдо мекунем:
Ва ин корро карда, онҳо шумораи зиёди моҳиро сайд карданд, ва тӯри онҳо дарид.
Аз сабаби итоати худ, ӯ ҷалоли Худовандро дид. Дар Юҳанно боби 11, ояти 40, Худованд Исо ба Марто чизи аҷибе гуфт, ва ин мисли принсипест, ки мо метавонем ба ҳаёти худ низ татбиқ кунем:
Оё ман ба ту нагуфтам, ки агар имон оварӣ, ҷалоли Худоро хоҳӣ дид?
Баъзан мо танҳо ҷалоли Худовандро дида метавонем, агар ба Ӯ имон оварем ва агар дар итоат пеш равем. Азбаски Петрус ин корро кардааст, ӯ воқеан ваҳйи бузургии Масеҳро гирифт.
Дар ояти 7 мо мехонем:
Ва онҳо ба шарикони худ, ки дар киштии дигар буданд, ишора карданд, ки биёянд ва ба онҳо кӯмак кунанд. Ва онҳо омада, ҳар ду киштиро пур карданд, ба тавре ки онҳо ғарқ мешуданд.
Дар ин ҷо мо як дарси дигари хеле муҳимро барои ҳамаи мо мегирем. Худованд моро бо дигар имондорон якҷоя гузоштааст, ва мо бояд низ якҷоя кор кунем, агар имконпазир бошад. Баъзан мо воқеан ба кӯмаки ҳамдигар ниёз дорем. Дар бораи Барнаббо фикр кунед. Барнаббо файзи Худоро дар ҷои муайяне дид ва чӣ тавр Худо корҳои аҷибе карда буд, ман фикр мекунам, ки ин дар Аъмол боби 11 аст. Ӯ чӣ кор мекунад? Ӯ мегӯяд: «Оҳ, ман як шахсро мешиносам, Шоул ё Павлус, ва ӯ тӯҳфаи таълим дорад, ва ман фикр мекунам, ки ӯро ба ин ҷо меорам ва ӯ метавонад кӯмаки бузурге бошад ва мо метавонем якҷоя кор кунем». Азбаски ӯ ин корро кард, бисёр одамон баракат ёфтанд ва сохта шуданд. Пас, агар мо дарк кунем, ки мо метавонем бо дигарон якҷоя кор кунем, биёед аз Худованд пурсем, шояд Ӯ мехоҳад, ки мо аз касе хоҳиш кунем, ки дар хидмат якҷоя шавад.
Пас дар ояти 8 мегӯяд:
Аммо Шимъӯн Петрус, инро дида, ба зонуҳои Исо афтод ва гуфт: «Аз ман дур шав, зеро ман марди гуноҳкор ҳастам, Худованд».
Шимъӯн Петрус ҷалоли Худоро дида буд, ва ногаҳон ӯ бузургии шахсеро, ки дар паҳлӯи ӯ истодааст, дарк мекунад. Ногаҳон ӯ дарк мекунад, ки ин воқеан Писари Худост, ва Ӯ Офаридгори ҳама чиз аст. Ӯ қудрат дорад, ки ҳатто ба моҳиҳо фармон диҳад, ки ба тӯр дароянд. Дар баррасӣ ва дарк кардани бузургии ин шахс, Шимъӯн Петрус инчунин ночизии худро дарк мекунад, ва ӯ дарк мекунад, ки Павлус дар Румиён 7, ояти 18 чӣ менависад:
Ман медонам, ки дар ман (яъне дар ҷисми ман) ҳеҷ чизи хубе нест.
Ин дарси хеле муҳиммест барои ҳамаи мо, ки мо бояд омӯзем. Худо мехоҳад моро дар хидмат истифода барад, ва барои дар хидмат барои Худованд муфид будан, ман фикр мекунам, ки се дарс ҳаст, ки мо метавонем дар ин порча омӯзем. Аввалин чиз ин аст, ки мо бояд аз бузургӣ ва ҷалоли Худованд Исо огоҳ бошем. Мо воқеан бояд чашмони худро барои бузургии Ӯ кушода бошем, ва мо бояд дарк кунем, ки хидмат ба чунин Худованди бузург ва аҷиб чӣ имтиёзест. Аммо дуюм, мо инчунин бояд дарк кунем, ки мо дар худ ҳеҷ чиз нестем. Мо ҳеҷ сабабе барои фахр кардан надорем. Мо дар худ ҳеҷ чиз надорем, балки мо хизматгорони вобаста ҳастем. Ин барои дарк кардан хеле муҳим аст, ва мо танҳо воқеан инро дарк хоҳем кард, агар мо як назар ба ҷалол ва бузургии Ӯ андозем. Дар бораи Аюб фикр кунед. Аюб дар дили худ мағрур буд, ва мо дар Аюб боби 42 мехонем, ки Аюб, пас аз он ки ваҳйи бузурге аз бузургӣ ва ҷалоли Худо гирифт, гуфт: «Бо шунидани гӯш ман дар бораи Ту шунидам, аммо ҳоло чашми ман Туро мебинад, ва аз ин рӯ ман иқрор мешавам, тавба мекунам, ва ман танҳо хок ва хокистар ҳастам». Ин чизҳо бо ҳамдигар мераванд: ваҳйи ҷалоли Худо, огоҳӣ аз бузургии Ӯ, ва инчунин огоҳӣ ва дарк кардани он ки мо дар худ ҳеҷ чиз нестем. Хеле муҳим, ва ин чизест, ки мо дар ин ҷо дар ояти 8, аксуламали Петрус мебинем.
Ва сабаб ояти 9 буд:
Зеро ҳайрат ӯро ва ҳамаи онҳоеро, ки бо ӯ буданд, аз сайди моҳиҳое, ки сайд карда буданд, фаро гирифта буд.
Пас, ӯ воқеан аз корҳое, ки Масеҳ карда буд, ба ҳайрат афтода буд. Ӯ аз он чизе ки фикр карда буд, хеле зиёдтар кор карда буд. Масеҳ дирӯз, имрӯз ва то абад ҳамон аст. Агар мо ба Ӯ бештар бовар кунем, агар мо воқеан ба каломи Ӯ ба умқ равем, мо ҷалоли Ӯро бештар хоҳем дид. Ман ба ин комилан мутмаин ҳастам, ва ин моро ба қадршиносии бештари шахсияти Ӯ мебурд, зеро мо Ӯро таҷриба хоҳем кард. Ҳар қадар ки мо ба Ӯ бештар бовар кунем, ҳамон қадар мо садоқати Ӯро бештар таҷриба хоҳем кард.
Ҳоло ояти 10:
Ва ба ҳамин тариқ низ ба Яъқуб ва Юҳанно, писарони Забдой, ки шарикони Шимъӯн Петрус буданд.
Азбаски як мард ба каломи Масеҳ итоаткор буд, ӯ аз каломи Масеҳ пайравӣ кард ва ҷалоли Худовандро дид, одамони дигар низ таъсир гирифтанд, ва ин барои дигарон шаҳодат буд. Агар шумо ба Худованд итоаткор бошед ва агар шумо тамоми эътимод ва тамоми таваккали худро ба Худованд гузоред, барои дигарон барои ҷалоли Худо шаҳодат хоҳад буд, ва дигарон ба ҳайрат хоҳанд афтод ва ташвиқ хоҳанд шуд, ки ба Худованд низ бовар кунанд. Ин натиҷаи аҷибест.
Аммо баъд Худованд чизи аҷибе мегӯяд, ва Исо ба Шимъӯн гуфт:
Натарс; аз ин пас ту одамонро сайд хоҳӣ кард.
Худованд Исо фавран тарсу ҳаросро аз Шимъӯн Петрус дур мекунад. Ӯ ба ӯ мегӯяд: «Ту набояд тарсад. Бале, Ман Ҳастам, Ман Офаридгори коинот ҳастам, Ман Худои абадӣ ҳастам, ин дуруст аст. Аммо ту набояд тарсад, зеро Ман Наҷотдиҳандаи ту ҳастам ва Ман туро бо муҳаббати бепоён дӯст медорам, ва ту набояд дар ҳузури Ман тарсад». Бале, аз Худованд тарсидан дуруст аст. Дар китоби Масалҳо, дар Масалҳо боби 14, як ояти аҷибе ҳаст, ки дар ояти 26 мегӯяд:
Дар тарси Худованд эътимоди қавӣ ҳаст, ва фарзандони Ӯ ҷои паноҳгоҳ хоҳанд дошт.
Шимъӯн Петрус дар он ҳолат воқеан аз Худованд метарсид, аммо ин ба эътимоди амиқ оварда расонд, зеро Масеҳ Худро ба ӯ ошкор кард, ва Ӯ ба ӯ хидмати наве медиҳад. Ҳамаи ин мисли натиҷаи итоати Шимъӯн Петрус аст. Худованд Исо мехост ӯро барои хидмати нав омода кунад; ӯ бояд воиз мебуд. Мо дар китоби Аъмол, дар Аъмол боби 2, хоҳем дид, ки чӣ тавр Худованд Исо ӯро ҳамчун воиз бо қудрат истифода бурд. Ин Шимъӯн Петрус буд, ки аввалин мавъизаи масеҳиро кард, ва 3000 ҷон дар як рӯз наҷот ёфтанд. Ҳамааш аз итоати шахсӣ ва таҷрибаи шахсӣ бо Масеҳ дар чизҳои хурд оғоз меёбад, аммо баъд Худованд метавонад аз он чизҳои бузургро ба вуҷуд орад. Шимъӯн Петрус ҳанӯз дарсҳои зиёдеро бояд меомӯхт, аммо ин як қисми омодагӣ ба хидмати ӯ буд, ва чӣ файзе! Ҳарчанд ӯ пеш аз ҳама шубҳа дошт, Худованд ҷалоли Худро ба ӯ нишон дод ва Ӯ хидмати ӯро васеъ кард.
Ҳоло дар ояти 11 мо натиҷаро мегирем, мо аксуламали Петрус ва дигаронро мегирем, ва мегӯяд:
Ва киштиҳоро ба соҳил ронда, ҳама чизро тарк карда, аз Ӯ пайравӣ карданд.
Мо дидем, ки Петрус дар Юҳанно боби 1 наҷот ёфт, аммо ӯ ҳанӯз ба таври комил аз Худованд пайравӣ накарда буд. Баъзан бо мо низ ҳамин тавр аст. Эҳтимол шумо як рӯз наҷот ёфтаед, аммо пас аз муддате шумо ба зиндагии худ шурӯъ мекунед, ва эҳтимол шумо Китоби Муқаддаси худро мехонед ва баъзан дуо мекунед, аммо ин воқеан пайравӣ аз Худованд бо пайвастагӣ ва бо садоқат ва бо муҳаббат нест. Аммо Масеҳ мехоҳад шуморо ба нуқтае расонад, ки Ӯ дар ҳаёти шумо чунин қадршиносӣ пайдо кунад, ки шумо Ӯро ин қадар қадр мекунед ва шумо ин қадар ба Ӯ ҷалб шудаед, ки чизҳои дигарро паси сар мегузоред. Ин чизест, ки Павлус кард. Ҳавворӣ Павлус мегӯяд: «Як чизро ман мекунам, чизҳои паси сарро фаромӯш карда, ба чизҳои пеш, ки дар пешанд, даст мекашам». Ин ҳадафи Худо барои шумо низ имрӯз аст: ҷустуҷӯи чизҳое, ки дар пеши шумо ҳастанд ва доштани он як ҳадаф барои бештар ва бештар шинос шудан бо ин Худованд ва Наҷотдиҳандаи аҷиб. Осаф дар Забур 73, ояти 25, мегӯяд:
Дар осмон кӣ дорам? Ва ғайр аз Ту, ман дар ин дунё аз ҳеҷ чиз лаззат намебарам.
Ин марде буд, ки Худоро дида буд, ва ба ҳамин тариқ мо метавонем имрӯз низ таҷриба кунем, ки Исои Масеҳ дирӯз, имрӯз ва то абад ҳамон аст. Пас, агар Худо аз шумо хоҳиш кунад, ки ба умқ равед, ба Худованд бо тамоми дили худ таваккал кунед ва ба фаҳмиши худ такя накунед, ва шумо ҷалоли Худоро хоҳед дид.
