САВОЛ: Ҳоло ки ман наҷот ёфтам, чӣ кор кунам?
ҶАВОБ: Эътирофи охирини имони шумо ба Худованд Исои Масеҳ ҳамчун Наҷотдиҳандаи шахсии шумо ба дилҳои мо ва ба фариштагон дар осмон шодӣ овард (Луқо 15:7). Китоби Муқаддас табдилро ҳамчун «таваллуди нав» ишора мекунад. Аз ин рӯ, шумо ҳоло дар Масеҳ кӯдак ҳастед. Худованд мехоҳад, ки шумо ба як масеҳии баркамол табдил ёбед, ва барои кӯмак дар ин раванд Ӯ «шири софи калом»-ро, ки Китоби Муқаддас аст, таъмин кардааст (1 Петрус 2:2).
Гарчанде ки табдили шумо шояд ба мисли табдили Шоул аз Тарсус (Аъмол 9) драмавӣ набуда бошад, аммо он ҳамон қадар муассир буд. Ҳамчун кори Рӯҳ онро метавон ба фаъолияти бод монанд кард (Юҳанно 3:8), ки баъзан дар шакли тӯфон ва баъзан ҳамчун насими мулоим меояд.
Биёед ба баъзе чизҳое назар кунем, ки пас аз табдили Шоул, ки баъдтар Павлус номида шуд, рух доданд.
- Ӯ дигар наметавонист бо қудрати худ амал кунад. Касе бояд ӯро роҳнамоӣ мекард (Аъмол 9:8).
- Ӯ дуо кард (ояти 11). Ин фаъолият барои шумо ҳамон қадар муҳим хоҳад буд, ки барои Павлус буд. Масеҳии дуогӯ бошед. Ҳангоме ки Павлус дуо мекард, Худованд Ҳанониёро ба назди ӯ равона кард (ояти 12). Шумо хоҳед дид, ки баракатҳо ва самаранокии ҳаёти дуо аҷиб ва олиҷанобанд! Барои баъзе мисолҳо, Аъмол 4:31, 12:5-11 ва 16:25-29-ро хонед.
- Павлус аз касе, ки дар имон баркамолтар буд, кӯмаки рӯҳонӣ лозим буд. Худо инро ба воситаи Ҳанониё таъмин кард. Шояд шумо низ дар бораи Китоби Муқаддас ва ҳаёти масеҳӣ саволҳо дошта бошед. Аз пурсидан аз касе, ки дар имон доно аст, шарм надоред.
- Аз сабаби рафтори гузаштаи Павлус, дигарон ба воқеияти табдили ӯ шубҳа доштанд (ояти 13). Ин метавонад таҷрибаи шумо низ бошад. Агар ин ҳодиса рӯй диҳад, рӯҳафтода нашавед ва даст накашед. Павлус даст накашид. Дар асл, мисли ӯ шумо як зарфи интихобшуда ҳастед (Эфсӯсиён 1:4). Ҳоло танҳо коре, ки шумо бояд кунед, ин аст, ки бо тарзи зиндагии худ нишон диҳед, ки шумо «офариниши нав» ҳастед (2 Қӯринтиён 5:17).
- Диққат диҳед, ки таҷрибаи масеҳӣ бе азоб нест (Аъмол 9:16).
- Таъмиди Павлус дар Аъмол 9:18 зикр шудааст. Шумо низ бояд таъмид гиред. Ин ҳам шаҳодат ва ҳам амали итоат аст.
- Ӯ ба муоширати масеҳӣ ниёз дошт. Аз ин рӯ, ӯ худро дар ширкати дигар имондорон ёфт (ояти 19). Хеле муҳим аст, ки шумо дигаронро пайдо кунед, ки бо онҳо шумо метавонед аз вақтҳои муошират лаззат баред. Ин ба шумо кӯмак мекунад, ки аз ҷиҳати рӯҳонӣ қавӣ шавед.
- Баъдтар, вақте ки ӯ ба Ерусалим баргашт, ӯ ширкати пешвоёни динӣ ё саркоҳинро ҷустуҷӯ накард, балки пайравони ҳақиқии Исои Масеҳ, шогирдони Ӯро (ояти 26). Ҳамеша кӯшиш кунед, ки муоширати дигар имондоронро ҷустуҷӯ кунед.
- Аъмол 9:20 дар бораи мавъизаи Каломи Худо аз ҷониби Шоул дар Димишқ нақл мекунад. Ин барои марде, ки барои таъқиби ҳар кӣ Масеҳро пайравӣ мекард, ба Димишқ рафта буд, тағйироти бузург буд. Шумо низ ташвиқ карда мешавед, ки бо дигарон мубодила кунед, ки шумо Худованд Исои Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул кардаед. Ин метавонад душвориҳоро дар назар дошта бошад, аммо Худованд ба шумо кӯмак хоҳад кард (ояти 25).
- Павлус ба хонаи худ дар Тарсус баргашт (ояти 30). Ин баъзан як мушкилоти бузург аст: ба хона ва оилаи худ баргаштан ва ба онҳо шаҳодат додан (Марқӯс 5:18-19). Ин бисёр ҷасорат талаб мекунад, зеро мо аксар вақт аз аксуламалҳои онҳое, ки моро беҳтар мешиносанд, метарсем. Дуруст аст, ки баъзеҳо шуморо масхара мекунанд ва шояд аз шумо дурӣ ҷӯянд, аммо оғоз кунед. Ин душвориҳо ба зудӣ аз байн мераванд ё ба дараҷае кам мешаванд, ки шумо метавонед онҳоро ҳал кунед. Ин як қисми раванди рушд аст.
- Худованд шуморо баракат диҳад. «Дар файз ва дониши Худованд ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ рушд кунед» (2 Петрус 3:18).
Апостол Павлус ба масеҳиёни ҷавон дар Филиппиён навишта, гуфт: «Он ки кори некро дар шумо оғоз кардааст, онро то рӯзи Исои Масеҳ ба анҷом мерасонад» (Филиппиён 1:6). Вақте ки мо табдил меёбем, мо ба таҷрибаи ин кори ботинии Худо дар ҳаёти худ шурӯъ мекунем ва шодӣ мекунем. — Грант Стейдл
