Рӯҳафтодаед? Далерӣ кунед!
Эҳтиёҷ ба рӯҳбаландӣ
Мо дар ҷаҳони афтода зиндагӣ мекунем. Баъзан мо инро фаромӯш мекунем, то даме ки рӯҳафтодагӣ ва ноумедиҳои зиндагӣ моро фаро гирад. Он гоҳ мо ба ваъдае часпида мегирем, ки «мо медонем, ки ҳама чиз барои онҳое, ки Худоро дӯст медоранд, барои онҳое, ки мувофиқи мақсад даъват шудаанд, ба некӣ мусоидат мекунад» (Румиён 8:28 JND). Худо ва Падари мо ва Худованди мо Исои Масеҳ на танҳо мехоҳанд, ки мо ба ин ваъдаи аҷоиб часпида гирем, балки аз ҳузури Онҳо дар миёни рӯҳафтодагӣ ва ноумедиҳои мо рӯҳбаланд шавем.
Калимаҳои «далерӣ кунед» (KJV), «далерӣ гиред» (JND) ё калимаҳои шабеҳ, ҳашт маротиба дар Аҳди Ҷадид ёфт мешаванд. Онҳо инчунин дар Аҳди Қадим ёфт мешаванд. Дар ин мақола мо мехоҳем чанд истинодро баррасӣ кунем ва мо бо кӯмаки Худованд умедворем, ки рӯҳбаланд хоҳем шуд.
Интизори Яҳува
Интизори Яҳува бош; қавӣ бош ва дили ту далерӣ гирад: бале, интизори Яҳува бош. —Забур 27:14
Аз рӯи табиат ҳамаи мо бесабрем. Хоҳ дар чароғаки светофор нишаста бошем, хоҳ интизори дахолати Худованд дар ҳолатҳои мо бошем, мо интизор шуданро дӯст намедорем! Ин оят ба мо хотиррасон мекунад, ки новобаста аз он ки мо чӣ интизорем, бояд ҳатман интизори Яҳува бошем.
Интизори Ӯ будан чӣ маъно дорад? Аввалан, бигӯем, ки ин баҳона барои танбалӣ ва сустӣ ё беҳавасӣ нест. Ин интизори Худованд нест! Чунин хислат танҳо нишондиҳандаи дилҳои фиребандаи мост.
Интизори Яҳува будан маънои бо Ӯ вақт гузаронидан, Каломи Ӯро хондан ва дуо гуфтанро дорад – ҳама бо хоҳиши донистани фикрҳои Ӯ ва он чизе ки Ӯ ба мо таълим медиҳад. Вақте ки Одам интизори он буд, ки Худо ба ӯ ёвари мувофиқе диҳад, Худованд Худо ба Одам коре дод: ӯ бояд ба ҳамаи ҳайвонот ном мегузошт. Ҳамин тавр, агар мо интизори ҳамсар ё чизи дигаре бошем, Худованд Исо метавонад дар ин миён барои мо чизҳои дигар дошта бошад. Ҳангоми интизорӣ ғур-ғур ва шикоят накунед. Биёед интизори Ӯ бошем ва кӯшиш кунем, ки «дар файз ва дар дониши Худованд ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ афзоиш ёбем» (2 Петрус 3:18). Ҳеҷ кас, ки дар ҳақиқат интизори Ӯст, ноумед намешавад!
Масеҳ Наҷотдиҳандаи мо
Далерӣ кун, фарзанд; гуноҳҳои ту бахшида шудаанд. —Матто 9:2
Дар Матто 9 мо дар бораи чаҳор мард мехонем, ки марди ланг, фалаҷро барои шифо ба Писари мубораки Худо оварданд. Аммо, Худованд эҳтиёҷи амиқтари ин мардро на танҳо шифои ҷисмонӣ дид. Ӯ гуноҳҳое дошт, ки бояд бахшида мешуданд. Худованд Исо ба ӯ гуфт: «Далерӣ кун, фарзанд; гуноҳҳои ту бахшида шудаанд». Китобдонон, ки дар он ҷо буданд, гуфтанд: «Ин мард куфр мегӯяд» (ояти 3). Инҷили Марқӯс ба мо мегӯяд, ки онҳо фикр мекарданд, ки танҳо Худо метавонад гуноҳҳоро бахшад (2:6-7). Онҳо бовар надоштанд, ки Худованд ҳам Худо ва ҳам Инсон дар як шахси муборак аст! Диққат диҳед, ки Худованд фикрҳои онҳоро дид (Матто 9:4). Кӣ метавонад фикрҳои касеро бубинад, ғайр аз Худои танҳо? Дар ҳақиқат Исо Худоест, ки фикрҳои моро аз дур мебинад! (нигаред ба Забур 139:2; Аъмол 15:8).
Пеш аз он ки мо табдил ёбем, мо аз гуноҳҳои худ ва ҳақиқате, ки Худо бояд гуноҳро доварӣ кунад, ба ташвиш меоем. Вақте ки мо бо имон бо Худованд вомехӯрем, Ӯ ба мо низ мегӯяд: «Далерӣ кунед, гуноҳҳои шумо бахшида шудаанд». Чӣ тавр онҳо бахшида мешаванд? Ин аз он сабаб аст, ки «Масеҳ барои гуноҳҳои мо мурд, мувофиқи Навиштаҳо» (1 Қӯринтиён 15:3). Ӯ «гуноҳҳои моро дар бадани Худ бар дарахт бардошт» ва доварии ба онҳо воҷибро қабул кард (1 Петрус 2:24; Ибриён 9:28). Мо метавонем бигӯем: «Пас, акнун барои онҳое, ки дар Масеҳ Исо ҳастанд, маҳкумият нест» (Румиён 8:1).
Аҳамияти имон
Далерӣ кун, духтар; имони ту туро шифо дод. —Матто 9:22
Вақте ки Худованд ба хонаи ҳоким мерафт, то духтари мардро шифо диҳад, зане оҳиста наздик омад ва ба домани либоси Худованд даст расонд. Вай аз хунравӣ, хуншорӣ азоб мекашид. Луқо, табиби маҳбуб, ба мо гуфт, ки вай тамоми пулашро ба духтурон сарф карда буд, аммо беҳтар нашуд; вай бадтар шуда буд (Луқо 8:43; Марқӯс 5:26). Акнун вай дар дили худ гуфт: «Агар ман танҳо ба либоси Ӯ даст расонам, шифо хоҳам ёфт» (Матто 9:21). Худованд имони ӯро, яъне бовариашро ба қудрати Ӯ ситоиш кард: «Далерӣ кун, духтар; имони ту туро шифо дод».
Бо имон ба Писари Худо мо сафари худро ҳамчун масеҳиён оғоз мекунем. Ва инчунин бо имон, ё бо боварӣ, мо баракатҳоеро, ки Худои Падари мо ва Худованд Исо барои мо доранд, ба даст меорем. Мо бояд «бо имон роҳ равем, на бо чашм» (2 Қӯринтиён 5:7). Бо имон мо Каломи Худоро аз они худ мекунем ва ҳамаи баракатҳои рӯҳониеро, ки Ӯ ба мо додааст, эътироф мекунем. Имрӯз, Худованд Исо на ҳамеша шифои ҷисмонӣ медиҳад, гарчанде ки Ӯ метавонад. Аммо, Ӯ рӯҳҳо ва ҷонҳои моро шифо медиҳад – Ӯ дилшикастагонро шифо медиҳад (Ишаъё 61:1; нигаред ба Луқо 4:18). Агар шумо аз давраи душворӣ, стресс ё мотам гузашта бошед, Ӯ қодир аст дили шикастаи шуморо шифо диҳад. Ба Ӯ нигоҳ кунед ва ба Ӯ бовар кунед!
Масеҳ дар ҳолатҳои душвори мо
Аммо Исо дарҳол ба онҳо сухан гуфта, гуфт: «Далерӣ кунед; ин Ман ҳастам: натарсед». —Матто 14:27
Матто 14 хеле ҷолиб аст. Он бо қатли Яҳёи Таъмиддиҳанда аз ҷониби Ҳиродус оғоз меёбад. Сипас ба мо ҳикояи сер кардани 5000 нафар дода мешавад, вақте ки шогирдон намедонистанд, ки чӣ тавр барои чунин издиҳом ғизо таъмин кунанд. Мо ҳам имрӯз барои ҳамаи эҳтиёҷот кофӣ нестем. Аммо, Худованди мо барои ҳар як ҳолат кофӣ аст! Ба калимаҳои гаронбаҳои ояти 14 диққат диҳед, зеро Масеҳ «аз онҳо раҳм кард ва бемориҳои онҳоро шифо дод». Ӯ имрӯз ҳам ба мо раҳм мекунад!
Шогирдон ба назди Худованд омада, ба Ӯ гуфтанд, ки рӯз дер шудааст ва одамон бояд ба хона раванд ё хӯрок харанд. Сипас онҳо иқрор шуданд, ки танҳо панҷ нон ва ду моҳӣ доранд. Ба калимаҳои Худованд диққат диҳед: «Онҳоро ба ин ҷо назди Ман биёред» (ояти 18). Агар як лаҳза дар бораи ғизои рӯҳонӣ фикр кунем, мо шояд барои мубодила бо фарзандони худ ё бо дигар имондорон чандон чизе надошта бошем, аммо агар он чиро, ки дорем, ба Ӯ биёрем, Ӯ метавонад онро зиёд кунад, то дилҳои онҳоро пур кунад. Ин баракати Ӯст, ки ба мо лозим аст!
Сипас Худованд шогирдонро маҷбур кард, ки аз баҳр ба тарафи дигар гузаранд (ояти 22). Диққат диҳед, ки онҳо бо дастури Ӯ аз баҳр мегузаштанд. Баъзан одамон фикр мекунанд, ки агар мо дар иродаи Худо бошем, ҳеҷ озмоиш, ҳеҷ душворӣ ва ҳеҷ тӯфон нахоҳад буд. Дар асл, аксар вақт баръакс дуруст аст. Дар ин ҳолат Худованди мо иродаи Худро барои онҳо ба таври возеҳ нишон дод.
Вақте ки шогирдон дар миёнаи баҳр буданд, онҳо «аз мавҷҳо ба ин тараф ва он тараф партофта мешуданд, зеро бод муқобил буд» (ояти 24). Худованд дар ин муддат чӣ кор мекард? Ӯ «ба кӯҳ танҳо барои дуо гуфтан» баромада буд (ояти 23). Ин як тасвири аҷоибест аз он чизе ки Худованд Исо ҳоло аз осмон барои мо мекунад. Ӯ барои мо шафоат мекунад (нигаред ба Ибриён 7:25), шогирдони бечорааш дар ҷаҳони тӯфонзада!
Сипас Худованд ба назди шогирдонаш омад, ки дар тӯфон дар баҳри Ҷалил роҳ мерафт. Вақте ки Петрус ва дигарон Ӯро диданд, ба ташвиш афтода гуфтанд: «Ин як рӯҳ аст [ё арвоҳ]. Ва онҳо аз тарс фарёд заданд» (ояти 26). Мо метавонем тарси онҳоро хуб дарк кунем. Аммо, Худованд ба онҳо наздик шуд ва ба онҳо ин калимаҳои аҷоибро дод: «Далерӣ кунед; ин Ман ҳастам: натарсед» (ояти 27).
Дар бораи тӯфонҳо дар ҳаёти мо чӣ гуфтан мумкин аст – беморӣ, мотам, мушкилоти оилавӣ, масъалаҳои ҷои кор ё мушкилот дар байни масеҳиён? Биёед аз он далел, ки Масеҳ барои мо дар дасти рости Худо шафоатҳои пурқувват мекунад, рӯҳбаландӣ гирем (нигаред ба Румиён 8:34; Ибриён 4:14-16). Ӯ моро фаромӯш накардааст. Ва, дар замонҳои душвориҳои махсус, Ӯ аксар вақт Худро ба мо мешиносонад, ҳамон тавре ки Худованд ба шогирдон дар баҳр кард.
Вақте ки Павлус бояд дар назди императори Рум меистод, ҳамаи дӯстонаш ӯро тарк карда буданд. Бо вуҷуди ин, ӯ метавонист бигӯяд: «Аммо Худованд бо ман истод ва ба ман қувват дод» (2 Тимотиюс 4:17) ё «маро қавӣ гардонд» (KJV).
Хонандаи азиз, Ӯ шуморо хеле дӯст медорад. Ӯ на танҳо дар душвориҳои мо барои мо шафоат мекунад, балки аксар вақт ба назди мо меояд, то ба мо қувват бахшад ва моро аз онҳо гузаронад. Мо интизори он лаҳзаи аҷоиб ҳастем, ки Худованд Исо меояд, то моро ба хонаи Падари Худ барад. То он вақт, Ӯ моро аз ҳамаи душвориҳои мо дар ин ҷо дастгирӣ хоҳад кард. Ӯ вафодор аст!
Масеҳ ба мо ва эҳтиёҷоти мо таваҷҷӯҳ дорад
Далерӣ кун, бархез, Ӯ туро даъват мекунад. —Марқӯс 10:49 JND
Худованд Исо бори охир пеш аз салиб ба Ерусалим мерафт. Чӣ фикрҳое бояд дили Ӯро пур карда бошанд, ки медонист, ки Ӯ ба он ҷо меравад, то салиб кашад ва ҳатто бештар, гуноҳҳои ҳамаи онҳоеро, ки ба Ӯ имон меоварданд, бардорад. Аммо, оё Ӯ хеле банд буд, ки фарёди касеро, ки ба Ӯ ниёз дошт, бишнавад? Оё шумо ягон бор фикр мекунед, ки Ӯ дар дигар масъалаҳо хеле машғул аст, то ба шумо гӯш диҳад?
Бартимаи нобино дар канори роҳ нишаста, гадоӣ мекард. Вақте ки ӯ шунид, ки Исои Носирӣ мегузарад, ӯ ба фарёд задан оғоз кард: «Писари Довуд, Исо, ба ман раҳм кун» (ояти 47). Издиҳом марди нобиноро сарзаниш карда, ба ӯ гуфтанд, ки хомӯш бошад, аммо ӯ боз ҳам бештар ба Худованд барои раҳм фарёд зад. Оё Худованд роҳро идома дод ва мардро нодида гирифт? Не, Ӯ истод. Ӯ дар роҳи анҷом додани он кори муҳими азоб буд, ки Падараш ба Ӯ дода буд. Бо вуҷуди ин, бо фарёди гадои бечора, нобино Ӯ истод.
Хонандаи азиз, ба таври маҷозӣ гӯем, Ӯ имрӯз ҳам ба фарёдҳои шумо меистад. Ӯ – ва Падар – дуоҳои шуморо мешунавад! Худованд Исо Бартимаро ба назди Худ даъват кард. Ӯ мехост, ки ин гадои бечора, нобино ба Ӯ наздик бошад. Ин издиҳоми атрофи Худованд буд, ки ба марди нобино гуфтанд: «Далерӣ кун, бархез, Ӯ туро даъват мекунад». Марди нобино дарҳол ба назди Исо рафт ва шифо ёфт.
Мо ҳам имрӯз метавонем далерӣ кунем, зеро дуоҳои мо шунида мешаванд ва Ӯ ҷавоб хоҳад дод! Баъзан Ӯ ба хоҳиши мо барои шифо «не» мегӯяд. Аммо бештар аз қонеъ кардани эҳтиёҷоти мо, Ӯ мехоҳад, ки мо ба Худаш наздик бошем. Биёед на танҳо барои қонеъ кардани эҳтиёҷоти худ ба Ӯ наздик шавем, балки барои лаззат бурдан аз муошират бо Ӯ ва Падар!
Худованд дар паҳлӯи Павлус истод
Аммо шаби дигар Худованд дар паҳлӯи ӯ истод ва гуфт: «Далерӣ кун; зеро чунон ки ту дар Ерусалим дар бораи Ман шаҳодат додӣ, ҳамон тавр ту бояд дар Рум низ шаҳодат диҳӣ». —Аъмол 23:11
Худованд медонад, ки чӣ тавр моро тасаллӣ диҳад ва рӯҳбаланд кунад. Павлус аз рафтан ба Ерусалим огоҳ карда шуда буд (21:4,10-12), аммо ӯ исрор кард ва ба шаҳр расид. Пас аз вохӯрӣ бо имондорони маҳаллӣ, дар давоми як ҳафта ӯ аз ҷониби мансабдорони яҳудии маҳаллӣ дастгир карда шуд. Ӯ имконият дошт, ки аз зинапояҳои казармаи сарбозон бо мардум сӯҳбат кунад. Мардум вақте ки ӯ дар бораи зоҳир шудани Худованд ба ӯ ва гуфтани «Бирав, зеро Ман туро ба халқҳои дур мефиристам» (22:21) нақл кард, ба таври зӯроварӣ вокуниш нишон доданд. Яҳудиён аз ҳар баракате, ки ба ғайрияҳудиён мерасид, ҳасад мебурданд!
Рӯзи дигар афсари румӣ, ки масъули шаҳр буд, ки «чиллиарх» ё «сардори сарбозон» номида мешуд, Павлусро ба назди шӯрои яҳудӣ бурд. Дар назди пешвоёни миллат, ӯ изҳор дошт, ки ӯ фарисӣ ва писари фарисиён аст ва «дар бораи умед ва эҳёи мурдагон доварӣ мешавад» (23:6). Дар байни ин пешвоён бо ин суханон шӯриш сар зад ва мансабдори румӣ, ки аз ҷони Павлус метарсид, ӯро ба казармаи сарбозон баргардонд.
Мо метавонем тасаввур кунем, ки Павлус дар ҳоле ки дар қалъаи Рум дар Ерусалим нишаста буд, бисёр чизҳоро фикр мекард. Ӯ дигар озод набуд. Оё ӯ бояд ба Ерусалим меомад? Баъзан мо ҳам дар бораи қарорҳое, ки қабул мекунем, шубҳа дорем. Оё мо интихоби дуруст кардем?
Барои Павлус, шаби дигар Худованд Исо дар паҳлӯи ӯ истод ва ба ӯ ин суханони рӯҳбаландкунандаро дод: «Далерӣ кун; зеро чунон ки ту дар Ерусалим дар бораи Ман шаҳодат додӣ, ҳамон тавр ту бояд дар Рум низ шаҳодат диҳӣ» (ояти 11). Худованд хизматгори Худро рӯҳбаланд кард. Гарчанде ки ҳеҷ гуна сабте дар бораи наҷот ёфтани касе дар давоми боздиди Павлус аз Ерусалим вуҷуд надорад, Худованд ба ӯ гуфт: «Ту ҳам дар Рум дар бораи Ман шаҳодат хоҳӣ дод».
Баъдтар ҳавворӣ Павлус ба Рум омад, на ҳамчун марди озод, балки ҳамчун маҳбус. Ба мо дар ҳақиқат гуфта шудааст, ки ӯ имконият дошт, ки дар он ҷо барои Худованди Худ шаҳодат диҳад. Ӯ аз Рум ба филиппиён салом фиристод – ҳатто аз хонаводаи Қайсар (Филиппиён 4:23)! Дар зоҳиршавии ниҳоии худ дар назди император, Худованд бо Павлус истод ва ба ӯ қувват дод, «то ки ба воситаи ман эълони [инҷил] пурра анҷом дода шавад» (2 Тимотиюс 4:17).
Ҳамаи мо аз гузашта пушаймонӣ дорем. Баъзан қарорҳои баде, ки мо қабул кардем, оқибатҳои якумрӣ доранд. Мо гуноҳро сабук намешуморем, махсусан вақте ки мо фикр мекунем, ки барои Наҷотдиҳандаи мубораки мо барои аз байн бурдани он дар назди Худои муқаддас чӣ қадар арзиш дошт. Аммо, агар мо гуноҳҳои худро ба Падари худ иқрор карда бошем (1 Юҳанно 1:9), биёед дар рӯҳафтодагии нокомии худ зиндагӣ накунем. Ба ҷои ин, ба Худованд нигоҳ кунед. Ҳарчанд мо наметавонем дар ҳаёти худ баргардем, то он чиро, ки рӯй додааст, тағир диҳем, Ӯ метавонад моро ба мақсади Худ барои мо роҳнамоӣ кунад. Ин файзи Ӯст, ва он бояд моро водор созад, ки дар ибодат дар назди Ӯ сар хам кунем.
Хулоса
Хоҳ мо интизори дахолати Худованд дар ҳаёти худ бошем, хоҳ ба бахшиш ва шифо ниёз дошта бошем, хоҳ аз озмоишҳои бузург дар ҳолатҳои худ мегузарем, ё аз гузашта пушаймонӣ дорем, биёед овози худро ба Худо ва Падари худ ва ба Худованд Исои Масеҳ баланд кунем. Чунон ки мо бо Бартима дидем, ҳам Падари мо ва ҳам Худованд меистанд ва ба фарёдҳои мо барои кӯмак гӯш медиҳанд. Агар мо интизор шавем, чизе барои омӯхтан дорем. Бигзор мо дар ҳақиқат дар муҳаббати бузурге, ки бо он дӯст дошта шудаем, далерӣ гирем (Эфсӯсиён 2:4). Худованд ба зудӣ меояд! То он вақт, бигзор мо ба боло нигоҳ кунем ва далерӣ гирем.
