САВОЛ: Чӣ тавр ман ҳамчун наврас метавонам бо волидонам дар бораи чизҳои нодуруст дар ҳаёти онҳо сӯҳбат кунам?
ҶАВОБ: Ин савол душвор, вале муҳим аст. Одатан, интизор меравад, ки волидони худотарс пурсанд, ки чӣ тавр бо наврасони худ, ки корҳои нодуруст мекунанд, сӯҳбат кунанд. Аммо мо дар ҷаҳоне зиндагӣ мекунем, ки аз бисёр ҷиҳатҳо аз он чизе ки Худо мехоҳад, чаппа шудааст ва ин савол як ҷанбаи ғамангези онро нишон медиҳад.
Пеш аз ҳама, оё шумо, ҷавон ё духтари ҷавон, ки ин саволро медиҳед, наҷот ёфтаед? Оё шумо бо файзи Худо кӯшиш мекунед, ки мувофиқи таълимоти Каломи Худо барои Худованд зиндагӣ кунед? Агар ин тавр бошад, мо метавонем идома диҳем. Агар не, идома додан бефоида аст, зеро худи шумо бояд Исоро ҳамчун Наҷотдиҳанда ва Худованди ҳаёти худ қабул кунед. Як шахси наҷотнаёфта наметавонад ба шахси дигари наҷотнаёфта дар мубориза бо чизҳои нодуруст дар ҳаёти онҳо ба таври муваффақ кӯмак кунад. Инчунин, калонсолон, ва махсусан волидон, одатан қабул кардани он ки фарзандон ба онҳо таълим медиҳанд ё ба онҳо мегӯянд, ки дар ҳаёти онҳо чӣ нодуруст аст, душвор меҳисобанд. Тартиби муқаррарии Худо дар ҳаёт ин аст, ки волидон бояд ба фарзандони худ дуруст ва нодурустро таълим диҳанд.
Ҳоло, бо назардошти он ки шумо наҷот ёфтаед ва кӯшиш мекунед, ки шахсан барои Худованд зиндагӣ кунед, биёед идома диҳем. Оё шумо волидони худро дӯст медоред? Оё шумо ҳамаи он чизеро, ки онҳо барои шумо дар овардани шумо ба дунё ва тарбияи шумо аз вақти кӯдаки бечора буданатон то ҳоло, ки шумо наврас ҳастед, қадр мекунед? Оё шумо ягон бор ба волидони худ мегӯед, ки онҳоро дӯст медоред? Оё шумо бо амалҳои худ ба онҳо нишон медиҳед, ки онҳоро дӯст медоред? Оё онҳо метавонанд тағиротро дар ҳаёти шумо ба сӯи некӣ бубинанд, азбаски шумо Исои Масеҳро ҳамчун Худованд ва Наҷотдиҳандаи худ қабул кардед? Оё шумо ба онҳо фавран, бо хурсандӣ ва бо кӯмак итоат мекунед – бе ғур-ғур ё нишон додани хашм? Ман медонам, ки шумо комил нестед (ман ҳам комил нестам – ҳеҷ кадоми мо нестем!), аммо агар чизҳо дар ҳаёти шумо тақрибан ҳамон тавре ки бояд бошанд, ба он чизе ки шумо мехоҳед ба онҳо бигӯед, вазн медиҳад. Як мақоли кӯҳнае ҳаст, ки тақрибан чунин аст: Он чизе ки шумо ҳастед, чунон баланд сухан мегӯяд, ки ҷаҳон наметавонад он чизеро, ки шумо мегӯед, бишнавад!
Оё шумо аз Худованд хоҳиш кардаед, ки ба шумо дар сӯҳбат бо волидонатон дар бораи ин чизҳои нодуруст дар ҳаёти онҳо кӯмак кунад? Ин муҳим аст. Аз Ӯ хоҳиш кунед, ки шуморо роҳнамоӣ кунад, то ин корро дар вақти муносиб ва ба таври дуруст анҷом диҳед. Каломи Ӯ, дар Эфсӯсиён 6:1-3 ва дигар порчаҳо, ба шумо мегӯяд, ки ба волидони худ итоат кунед ва падару модари худро эҳтиром кунед. Вақте ки шумо бо онҳо дар бораи чунин мавзӯи муҳим сӯҳбат мекунед, шумо мехоҳед ин корро ба таври ором, эҳтиромона ва меҳрубонона анҷом диҳед – на ба таври талх, айбдоркунанда ва фарёдкунанда. Агар онҳо ба калисо раванд, бо онҳо дар асоси он чизе ки Худо дар Каломи худ мегӯяд, сӯҳбат кунед, на дар асоси он чизе ки шумо фикр мекунед, ки онҳо бояд кунанд ё дар ҳаёти худ тағир диҳанд. Ба онҳо бигӯед, ки шумо онҳоро дӯст медоред, ки шумо барои онҳо дуо мекунед, ки шумо мехоҳед Худо онҳоро баракат диҳад ва шумо мехоҳед аз онҳо фахр кунед. Онҳоро бо дигар волидон муқоиса накунед ё дигар волидонро истифода набаред, то ба онҳо бигӯед, ки онҳо чӣ гуна бояд бошанд. Каломи Худоро истифода баред, то ба онҳо меъёрҳои Худоро нишон диҳед ва ба онҳо бигӯед, ки агар онҳо чунин зиндагӣ кунанд, чӣ қадар хушбахт хоҳед буд.
Нагузоред, ки худро ба баҳс ё ҷанг кашед. Агар волидони шумо ҷанҷолӣ шаванд ё ба шумо гӯянд, ки хомӯш шавед, ором бошед ва аз Худованд хоҳиш кунед, ки ба шумо имконияти дигари беҳтар диҳад. Эҳтимол ба шумо имкониятҳои зиёд лозим хоҳад шуд, зеро Шайтон ба осонӣ таслим намешавад; ва шумо бешубҳа аз таҷрибаи худ медонед, ки кардани кори нодуруст аз кори дуруст осонтар ва табиитар аст. Румиён 7 инро тасдиқ мекунад.
Дуо карданро давом диҳед. Каломи Худоро истифода баред; ба он муроҷиат кунед; аз он ба ҳеҷ ваҷҳ шарм надоред. Оҳиста аз Худованд хоҳиш кунед, ки шуморо дар он чизе ки мегӯед, ҳатто ҳангоми сӯҳбат бо волидонатон роҳнамоӣ ва кӯмак кунад. Ба кӯмаки Худованд такя кунед. Дар хотир доред, ки Ӯ ба некии волидони шумо ҳатто бештар аз шумо таваҷҷӯҳ дорад. Ӯ ҷони худро барои онҳо дод ва мехоҳад онҳоро наҷот диҳад ва бубинад, ки онҳо ҳаёти пок ва худотарсонаро барои ҷалоли Ӯ ва фоида ва хушбахтии худ – ва хушбахтии шумо низ зиндагӣ мекунанд!
Худованд дар ин масъала дар паҳлӯи шумост, ҳамон тавре ки шумо дар паҳлӯи Ӯ ҳастед. Ба Ӯ бовар кунед. Ба Ӯ такя кунед. Кӯшиш накунед, ки ҳама чизро бори аввал анҷом диҳед. Устувор бошед, аммо волидони худро «халал» надиҳед. Таассуроте надиҳед, ки шумо мунаққиди худсаронаи онҳо ҳастед. Муҳаббати худро ба волидонатон бо эҳтиром кардани онҳо нишон диҳед, ҳарчанд шумо аз баъзе корҳое, ки онҳо мекунанд, нафрат доред. Худо ба шумо кӯмак кунад ва ба шумо ҳикмат диҳад, ки чӣ гӯед. Баъзан як ҷумла метавонад кофӣ бошад; дар дигар мавридҳо метавонад имконияти муҳокимаи бештар бошад. Дар хотир доред, ки шумо фарзанде ҳастед, ки аз волидони худ илтимос мекунед, на сардори онҳо, ки кӯшиш мекунад онҳоро маҳкум кунад ва ба онҳо бигӯяд, ки чӣ тавр ҳаёти худро идора кунанд.
Агар шумо метавонед дӯстони масеҳӣ ва/ё бародарони худро водор кунед, ки дар ин масъалаи душвор барои шумо дуо кунанд, муфид хоҳад буд. Шояд шумо метавонед якҷоя дар бораи он чизе ки мехоҳед барои кӯмак ба волидони худ кунед, дуо кунед. Дар дуо устувор бошед. Масали аввал дар Луқо 18 нишон медиҳад, ки дуо карданро то он даме ки Худованд ба дуои шумо ҷавоб диҳад, то чӣ андоза муҳим аст. Худованд ба шумо кӯмак кунад ва шуморо ҳамчун паёмбари худ барои кӯмак ба волидонатон истифода барад!
