Даҳ сирри рушди рӯҳонӣ
Китоби Муқаддас таълим медиҳад ки ҳаёти масеҳӣ бояд ҳаёти рушди доимӣ бошад. Вақте ки шумо аз нав таваллуд шудед, шумо ба оилаи Худо таваллуд шудед. Мақсади Худо ин аст, ки шумо ба камолоти пурра расед – дар Масеҳ баркамол шавед. Агар шумо кӯдак бимонед, ин хилофи қонуни Худо ва табиат хоҳад буд. Дар 2 Петрус 3:18, Китоби Муқаддас мегӯяд, ки мо бояд рушд кунем: «Аммо дар файз ва дониши Худованди мо ва Наҷотдиҳандаи Исои Масеҳ рушд кунед» (NKJV). Ин маънои рушди устувор, васеъшавии доимӣ ва афзоиши ҳикматро дорад.
Барои он ки имондор дуруст рушд кунад, барои саломатии хуби рӯҳонӣ бояд қадамҳои муайян риоя карда шаванд.
1. Китоби Муқаддаси худро ҳар рӯз хонед.
Барои он ки танҳо виҷдони худро қонеъ гардонед, аз як боб сарсарӣ гузаштан қаноатманд набошед. Каломи Худоро дар дили худ пинҳон кунед. Он тасаллӣ медиҳад, роҳнамоӣ мекунад, ислоҳ мекунад ва рӯҳбаланд мекунад – ҳама чизе, ки ба мо лозим аст, дар он ҷост. Павлус ба Тимотиюс дастур дод: «То омадани ман, ба хондан, ба насиҳат, ба таълимот диққат деҳ... Дар бораи ин чизҳо мулоҳиза рон; худро комилан ба онҳо бахш, то ки пешрафти ту барои ҳама аён бошад. Ба худ ва ба таълимот диққат деҳ. Дар онҳо идома деҳ, зеро бо ин кор ҳам худро ва ҳам онҳоеро, ки туро мешунаванд, наҷот хоҳӣ дод» (1 Тимотиюс 4:13,15-16). Дар 2 Тимотиюс 2:15 ӯ ба мо дастур медиҳад, ки «саъю кӯшиш кунед, ки худро ба Худо тасдиқшуда, коргаре, ки шарм надорад, каломи ҳақиқатро дуруст тақсим мекунад, пешниҳод кунед.»
2. Сирри дуоро омӯзед.
Дуо муошират аст. Ҳар дуое, ки шумо мекунед, ҷавоб дода мешавад. Баъзан ин ҷавоб метавонад «Ҳа» бошад, баъзан «Не» ва баъзан «Интизор шавед» – аммо ба ҳар ҳол ҷавоб дода мешавад. Дуо аввалин чизест, ки мо Савл аз Тарсусро пас аз вохӯрӣ бо Худованд дар роҳи Димишқ (Аъмол 9:11) мебинем. Касе як бор гуфт: «Дуо имзои Рӯҳи Муқаддас дар дили тағйирёфта аст.»
3. Доимо ба Рӯҳи Муқаддас такя кунед.
Мо медонем, ки Рӯҳи Муқаддас барои мо дуо мекунад (Румиён 8:26), ва ин чӣ тасаллӣ бояд барои ҳатто заифтарин имондор бошад. Канор истед ва бигзор Ӯ ҳама интихобҳо ва қарорҳои ҳаёти шуморо ба ӯҳда гирад. Ба мо гуфта шудааст: «Бо Рӯҳ [Муқаддас] пур шавед» (Эфсӯсиён 5:18). Ин танҳо маънои онро дорад, ки ба Ӯ иҷозат диҳем, ки моро бо таслим кардани иродаи худ ба Каломи Худо назорат кунад (нигаред ба Ғалотиён 5:16-26 ва Луқо 8:21).
4. Мунтазам бо дигар масеҳиён ҷамъ шавед.
Калисои намоён Масеҳро нишон медиҳад. Масеҳиён ба ҳамдигар ниёз доранд. Мо бояд барои ибодати Худо ҷамъ шавем. Ҳеҷ чиз наметавонад ҷои ҷамъ шудан бо ҳамкорони имондорро гирад. Ибриён 10:19-25 ба мо хотиррасон мекунад: «Пас, эй бародарон, бо ҷасорат ба Муқаддастарин бо хуни Исо, бо роҳи нав ва зиндае, ки Ӯ барои мо муқаддас кардааст, тавассути парда, яъне ҷисми Ӯ, ва бо доштани Саркоҳин бар хонаи Худо, биёед бо дили ҳақиқӣ дар итминони комили имон наздик шавем, дилҳои мо аз виҷдони бад пошида шуда ва ҷисмҳои мо бо оби пок шуста шудаанд. Биёед эътирофи умеди худро бе ларзиш нигоҳ дорем, зеро Ӯ, ки ваъда додааст, содиқ аст. Ва биёед якдигарро ба назар гирем, то ки муҳаббат ва корҳои некро барангезем, ҷамъ омадани худро тарк накунем, чунон ки одати баъзеҳост, балки якдигарро насиҳат кунем, ва ҳар қадар бештар, ки шумо Рӯзро наздик мебинед.»
5. Масеҳии шоҳид бошед.
Мо бо ду роҳ шаҳодат медиҳем: бо ҳаёт ва бо сухан. Ин ду бояд даст ба даст раванд. Худованд Исо ба шогирдонаш гуфт: «Шумо шоҳидони [Ман] хоҳед буд» (Аъмол 1:8). Аъмол 14:17 ба мо мегӯяд, ки Худо ҳеҷ гоҳ худро бе шоҳид намегузорад. Чӣ имтиёз аст, ки ҳаёти худро ба тавре зиндагӣ кунем, ки мо метавонем шоҳидони Ӯ дар ҷаҳони худ бошем!
6. Бигзор муҳаббат принсипи ҳукмронии ҳаёти шумо бошад.
Исо ба онҳое, ки Ӯро пайравӣ мекарданд, гуфт: «Бо ин ҳама хоҳанд донист, ки шумо шогирдони Ман ҳастед, агар шумо нисбат ба якдигар муҳаббат дошта бошед» (Юҳанно 13:35). Бузургтарин нишондиҳандаи он, ки мо масеҳӣ ҳастем, ин аст, ки мо якдигарро дӯст медорем.
7. Масеҳии итоаткор бошед.
Ба Худованд Исои Масеҳ дар ҳама интихобҳои ҳаёти худ ҷои аввалро диҳед (нигаред ба Қӯлассиён 1:15-18).
8. Омӯзед, ки чӣ тавр бо васваса мубориза баред.
Васваса гуноҳ нест, аммо таслим шудан ба васваса гуноҳ аст. Бигзор Масеҳ, тавассути Рӯҳи Муқаддас, барои шумо мубориза барад. Яъқуб дар бораи васваса бисёр чизҳоро мегӯяд: «Хушо марде, ки васвасаро таҳаммул мекунад; зеро вақте ки ӯ тасдиқ карда шуд, тоҷи ҳаётро, ки Худованд ба онҳое, ки Ӯро дӯст медоранд, ваъда додааст, хоҳад гирифт. Ҳеҷ кас нагӯяд, ки вақте васваса мешавад: «Ман аз ҷониби Худо васваса мешавам»; зеро Худо наметавонад аз ҷониби бадӣ васваса шавад, ва Ӯ худаш касеро васваса намекунад. Аммо ҳар кас вақте васваса мешавад, ки аз ҷониби хоҳишҳои худ кашида шуда ва фирефта мешавад. Он гоҳ, вақте ки хоҳиш ҳомиладор шуд, гуноҳро ба дунё меорад; ва гуноҳ, вақте ки пурра калон шуд, маргро ба вуҷуд меорад» (Яъқуб 1:12-15). Ҳавворӣ Павлус илова мекунад: «Ҳеҷ васвасае шуморо фаро нагирифтааст, магар он чизе, ки барои инсон маъмул аст; аммо Худо содиқ аст, ки ба шумо иҷозат намедиҳад, ки аз он чизе, ки шумо метавонед, бештар васваса шавед, балки бо васваса роҳи гурезро низ фароҳам меорад, то ки шумо тавонед онро таҳаммул кунед» (1 Қӯринтиён 10:13).
9. Масеҳии солим бошед.
Ҳаёт ва намуди зоҳирии мо бояд Инҷилро тавсия диҳад ва онро барои дигарон ҷолиб гардонад. Петрус инро чунин мегӯяд: «Ва кӣ ба шумо зарар мерасонад, агар шумо пайравони некӣ шавед? Аммо ҳатто агар шумо барои адолат азоб кашед, шумо муборак ҳастед. «Ва аз таҳдидҳои онҳо натарсед, ва на ташвиш кашед.» Аммо Худованд Худоро дар дилҳои худ муқаддас кунед, ва ҳамеша омода бошед, ки ба ҳар касе, ки аз шумо сабаби умедеро, ки дар шумост, мепурсад, бо фурӯтанӣ ва тарсу ҳарос ҷавоб диҳед; бо виҷдони пок, то ки вақте онҳо шуморо ҳамчун бадкорон бадном мекунанд, онҳое, ки рафтори неки шуморо дар Масеҳ таҳқир мекунанд, шармсор шаванд. Зеро беҳтар аст, агар ин иродаи Худо бошад, ки барои некӣ кардан азоб кашем, на барои бадӣ кардан» (1 Петрус 3:13-17).
10. Аз болои шароити худ зиндагӣ кунед.
Нагузоред, ки шароити шумо шуморо рӯҳафтода кунад. Омӯзед, ки дар дохили онҳо бо файз зиндагӣ кунед, дарк кунед, ки Худованд худаш бо шумост. Павлус ба мо хотиррасон мекунад: «Ҳамеша дар Худованд шодӣ кунед. Боз мегӯям, шодӣ кунед! Бигзор фурӯтании шумо ба ҳама одамон маълум бошад. Худованд наздик аст. Барои ҳеҷ чиз хавотир нашавед, балки дар ҳама чиз бо дуо ва илтиҷо, бо шукргузорӣ, хоҳишҳои худро ба Худо маълум кунед; ва сулҳи Худо, ки аз ҳар гуна фаҳмиш болотар аст, дилҳо ва ақлҳои шуморо тавассути Исои Масеҳ ҳифз хоҳад кард. Ниҳоят, эй бародарон, ҳар чизе, ки ҳақиқӣ аст, ҳар чизе, ки наҷиб аст, ҳар чизе, ки одилона аст, ҳар чизе, ки пок аст, ҳар чизе, ки зебо аст, ҳар чизе, ки обрӯи хуб дорад, агар ягон фазилат ва агар ягон чизи сазовори ситоиш бошад – дар бораи ин чизҳо мулоҳиза ронед. Чизҳоеро, ки шумо дар ман омӯхтед ва қабул кардед ва шунидед ва дидед, инҳоро иҷро кунед, ва Худои сулҳ бо шумо хоҳад буд» (Филиппиён 4:4-9).
